ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 422 หมีดำ

บทที่ 422 หมีดำ

หลังจากคิดอยู่สักพัก หนิงหนิงได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เธอจึงลืมตาขึ้น

หนิงเหนียนที่นอนมาได้สักพักก็ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

หนิงหนิงถามว่า “นอนไม่หลับเหรอ?”

หนิงเหนียนตอบรับเบา ๆ

ตอนนี้ฝนกำลังตก ภายในถ้ำจึงเย็นสบายขึ้นมาก

แต่การนอนค้างคืนในป่าเป็นครั้งแรก การไม่คุ้นเคยก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ซูเจาที่ทุกคนคิดว่าเป็นคนเรื่องมาก กลับทำให้ทุกคนประหลาดใจ เธอนอนหลับสบายอยู่ที่มุมหนึ่งซึ่งแสงไฟฉายส่องไปไม่ถึง

หนิงหนิง “หิวเหรอ?”

หนิงเหนียนรู้สึกประหลาดใจ อย่างที่คาดไว้ ไม่มีอะไรปิดบังหนิงหนิงได้

หน้าของเขาแดงเล็กน้อย โชคดีที่ตอนนี้แสงไฟไม่สว่างพอ จึงมองไม่เห็น

หนิงหนิงลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดว่า “รอนี่นะ”

หนิงเหนียนยังไม่ทันได้ห้ามปราม ก็เห็นหนิงหนิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และหายไปจากถ้ำทันที

ไม่เพียงแค่หนิงเหนียนเท่านั้น แม้แต่ผู้ชมที่เป็นนกฮูกกลางคืนก็ยังตะลึงไปตาม ๆ กัน

กรีนวิลเดอร์เนสนั้นแตกต่างจากพวกเราโตแล้ว เพราะกรีนวิลเดอร์เนสเป็นการถ่ายทอดสดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ตอนนี้เป็นเวลากลางดึก ยังมีผู้ชมที่นอนไม่หลับหลายคนเฝ้าหน้าจอไลฟ์สดอยู่

[ฉันกำลังเห็นภาพหลอนเพราะอดนอนหรือเปล่า ทำไมฉันเห็นหนิงหนิงหายไปล่ะ?]

[ฮ่า ๆ คุณคงจะเห็นภาพหลอนจากการอดนอนจริง ๆ แค่เธอเดินเร็วเท่านั้นแหละ]

[ข้างนอกฝนกำลังตกแท้ ๆ หนิงหนิงจะออกไปทำอะไรกันนะ?]

…

ความคิดเห็นในไลฟ์สดพูดถูก ฝนข้างนอกตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

สิบนาทีผ่านไป หนิงหนิงยังไม่กลับมา ผู้ชมรู้สึกกระวนกระวาย แต่หนิงเหนียนยิ่งกังวลใจกว่า

เธอไปเร็วมากจนกล้องตามไม่ทัน

ทันทีที่หนิงเหนียนกำลังจะออกไปดู หนิงหนิงก็กลับมา

ทุกคนสังเกตเห็นทันทีว่า ชุดกระโปรงที่เธอสวมอยู่เปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีดำดีไซน์ใหม่

ผู้ชม : ???

ในมือยังถือบางสิ่งอยู่ พอมองดูใกล้ ๆ ก็พบว่าเป็นเนื้อไก่ที่เตรียมพร้อมแล้ว

ผู้ชม : …

[เธอไปทำอะไรมากันแน่???]

[สิบนาที เปลี่ยนชุด แล้วก็ฆ่าไก่???]

[นึกภาพไม่ออกว่าหนิงหนิงจะใส่ชุดกระโปรงยาวฆ่าไก่ได้ยังไง]

[เธอต้องลงมือเองด้วยเหรอ? แค่ท่องคาถาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?]

[นี่ถือว่าผิดกติกาไหมนะ?”

[ฮ่า ๆ ผิดกติกา? รอให้กล้องถ่ายภาพตามทันก่อนค่อยว่ากันดีกว่า]

[ฉันยอมแล้ว ฉันยอมจริง ๆ ทั้งใจและปากเลย!]

[ในฐานะคนส่วนน้อยที่ไม่เคยดูรายการวาไรตี้ของหนิงหนิงมาก่อน ฉันเข้าใจแล้วว่า ทำไมสาวสวยคนนี้ถึงได้มีแฟนคลับเยอะขนาดนี้ ฉันจะรีบไปดูรายการย้อนหลังเดี๋ยวนี้เลย]

[สมแล้วที่อดนอน มีเรื่องเซอร์ไพรส์จริง ๆ]

[ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไก่ : ไม่มีใครพูดแทนฉันเลยเหรอ?]

หนิงเหนียนตกตะลึง “นี่มัน…?”

หนิงหนิงยื่นเนื้อไก่ที่จัดเตรียมไว้ให้เขา “ทางรายการเตรียมไว้ให้น่ะ กินเสร็จก็น่าจะไม่หิวแล้ว”

หนิงเหนียนรับมาอย่างงง ๆ

เขาเข้าใจทุกอย่าง แต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าหนิงหนิงทำได้ยังไง

ฝูงหมาป่าที่หลับใหลอยู่ได้กลิ่นคาวเลือด จึงตื่นขึ้นมาจากความฝัน

หนิงหนิงมองพวกมันแวบหนึ่ง พวกมันก็นั่งเชื่อง ๆ อยู่ที่มุมห้อง มองดูหนิงเหนียนเสียบไก่ จุดไฟ และย่างเนื้อไก่

พวกหมาป่าตกใจกลัวไฟ จึงหดตัวอยู่ที่มุมห้อง แต่เพราะกลิ่นหอมทำให้อดใจไม่ไหว จึงค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้

เมื่อไก่ย่างเสร็จแล้ว หนิงเหนียนก็ฉีกขาไก่ให้หนิงหนิงเป็นคนแรก

เขามองไปที่ซูเจาที่นอนหลับอยู่ตรงมุมห้อง เธอไม่ขยับเขยื้อน

หนิงหนิงพูดว่า “ไม่ต้องสนใจเธอหรอก”

ตอนนี้เธอหลับสนิท คงไม่กินอะไรแล้ว

หนิงเหนียนจึงแบ่งเนื้อไก่ส่วนที่เหลือให้กับฝูงหมาป่า ไม่นาน ไก่ทั้งตัวก็ถูกจัดการจนหมดเกลี้ยง

หนิงเหนียนรู้สึกดีขึ้นแล้ว เวลาที่หิวเขาไม่เคยรู้สึกอ่อนแรงเหมือนวันนี้ แถมยังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยด้วย

คงเป็นเพราะวันนี้เดินมากเกินไปล่ะมั้ง

หลังจากที่พวกเขากินมื้อดึกเสร็จ ก็กลับไปนอนลงอีกครั้ง

ส่วนอีกสองกลุ่มที่อยู่ในถ้ำอีกฝั่งนั้น สถานการณ์ไม่ได้สบายเหมือนกันเลย

เหตุผลก็ง่าย ๆ พวกเขาก็รู้สึกหิวเหมือนกัน

ทุกคนตื่นขึ้นมาเพราะความหิว เมื่อได้ยินเสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอก ยังไม่ทันจะได้ทึ่งกับความแม่นยำในการพยากรณ์อากาศของหนิงหนิงท้องก็ร้องขึ้นมาเสียก่อน

ตอนนี้ทุกคนต่างรู้สึกโชคดีที่มีเสียงฝนช่วยกลบเสียงท้องที่ร้องของพวกเขาไว้

ไม่อย่างนั้น คงจะน่าอายมากทีเดียว

เจียงเจินรู้สึกแปลกใจ ปกติเธอก็มักจะคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนักอยู่บ่อย ๆ ไม่ทานมื้อเย็น แต่ตอนดึกก็ไม่เคยหิวขนาดนี้

อีกอย่าง คืนนี้ก็ยังได้กินปลาด้วย ทำไมตอนนี้ถึงได้หิวมากขนาดนี้นะ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เดินมามากเกินไปหรือเปล่า

เสียงฝนที่ดังช่วยให้พวกเขาหลีกเลี่ยงความอับอาย ในขณะเดียวกัน ก็จะกลบเสียงอื่น ๆ ด้วย

ดังนั้น เมื่อเจ้าของถ้ำตัวจริงกลับมาถึง จึงไม่มีใครได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาอย่างช้า ๆ จากระยะไกล

เมื่อหมีดำโผล่หัวเข้ามาที่ปากถ้ำ จี๋ซางที่นอนอยู่ใกล้ปากถ้ำกำลังพลิกตัวด้วยความหงุดหงิดเพราะหิวจนนอนไม่หลับ และหันไปมองที่ปากถ้ำพอดี

ภายใต้แสงจันทร์ เมื่อเขามองเห็นปากถ้ำชัดเจน ทั้งร่างก็แข็งค้างไปทันที สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาในทันที เสียงฝนข้างหูเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจอันเร่งรีบของตัวเอง

จี๋ซางพยายามอ้าปาก แต่พบว่าริมฝีปากของตัวเองกำลังสั่นระริก

หมีดำจ้องมองเขานิ่ง ๆ ดวงตาทั้งสองข้างของมันดำสนิท ร่างกายมหึมาของมันกลืนหายเข้าไปในความมืด ดูทั้งน่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัว

จี๋ซางพยายามรักษาสติสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาสะกิดเจียงฉือซิงที่นอนอยู่ใกล้ปากถ้ำเช่นเดียวกับเขา

เจียงฉือซิงกำลังหงุดหงิดเพราะความหิว พอถูกสะกิดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกรำคาญมากขึ้น

“มีอะไร!” เขาตะโกนถามดัง ๆ พลางหมุนตัวไปมองจี๋ซาง

แล้วก็เห็นจี๋ซางนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน จ้องมองออกไปนอกถ้ำ

จากนั้น เขาก็เห็นมันด้วย

สายตาของหมีตัวนั้น เลื่อนจากตัวจี๋ซางมาหยุดที่ตัวเขา

เจียงฉือซิงเห็นน้ำลายที่ไหลออกมาจากปากของมัน

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วก็หยุดนิ่ง

ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจกับเสียงตะโกนของเจียงฉือซิง แม้แต่ผู้ชมที่กำลังง่วงงุนอยู่หน้าจอ ก็ถูกเสียงตะโกนของเขาปลุกให้ตื่น

[เกิดอะไรขึ้น? ตกใจหมดเลย นั่นเสียงน้องซิงซิงใช่ไหม ปลุกฉันตื่นเลย]

[พวกคุณไม่นอนกันเหรอ ดึกดื่นแบบนี้ทำอะไรกันน่ะ?]

[คงจะนอนไม่หลับเพราะอยู่กลางแจ้งมั้ง]

[น่าจะใช่ ดูท่าคนพวกนี้คงไม่เคยลำบากมาก่อนเลย]

[ฉันเพิ่งกลับมาจากห้องข้าง ๆ พวกเขากำลังนอนกัน ส่วนเจินเจินของเรา หลับตื่นหนึ่งรอบแล้วฮ่า ๆ]

[หนิงหนิงยังบอกว่ามีหมีด้วยนะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมหมียังไม่กลับบ้านอีก?]

[ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหมีที่ไม่ชอบกลับบ้านนะ]

[คงเป็นหมีโง่ ๆ ฝนตกแบบนี้ยังออกมาตากฝนข้างนอกอีก]

[ฮ่า ๆ ๆ หนิงหนิงคงคิดว่าพวกเราเป็นพวกคนโง่แน่ ๆ]

[สัตว์ไม่เหมือนคนนะ พวกมันออกหากินตอนกลางคืน พวกคุณไม่รู้หรือไง?]

[พอได้แล้ว เลิกช่วยพี่สาวคุณกู้หน้าเถอะ การยอมรับว่าตัวเองคิดผิดไม่ใช่เรื่องน่าอายนะ]

…

เจียงเจินถูกปลุกให้ตื่นอย่างสมบูรณ์ เธอรู้สึกไม่พอใจ “ทำอะไรของนายน่ะ เจียงฉือซิง!”

เธอหลับตาอยู่ และไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากเจียงฉือซิง แต่ในตอนที่เธอกำลังจะผล็อยหลับไปอีกครั้งอย่างงัวเงีย เธอก็ได้ยินเสียงของเจียงฉือซิง

“วิ่งเร็ว”

เสียงเบามาก ฟังไม่ค่อยชัด

“นายพูดว่าอะไรนะ?”

“วิ่งเร็ว”

ฟันของเจียงฉือซิงกำลังกระทบกัน

เจียงเจินยังคงได้ยินไม่ชัดเจน เธอรู้สึกหงุดหงิด จึงลุกขึ้นนั่ง

“นายจะพูดอะไรกันแน่!”

ทันทีที่พูดจบ เธอก็สบตากับหมีดำที่ปากถ้ำ

ในขณะเดียวกัน กล้องก็หันตามไปด้วย

ทุกคนจึงเห็นหมีดำตัวใหญ่ยักษ์ที่ปากถ้ำพร้อมกัน