ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 421 อยากจะบอกเธอ
บทที่ 421 อยากจะบอกเธอ
ในขณะที่ซูเจายังงงงวย หนิงหนิงก็เดินตามฝูงหมาป่าไปยังที่อยู่ของพวกมัน
ซูเจาเพิ่งจะรู้สึกตัว แต่ไม่ทันได้ปฏิเสธ หนิงหนิงและหนิงเหนียน ก็เดินออกไปได้ไกลพอสมควรแล้ว เธอจึงรีบวิ่งตามไป
“ต้องไปจริง ๆ เหรอ” ซูเจาทำหน้าเศร้า
หนิงหนิงตอบ “ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ไปหาที่อยู่เองก็ได้”
ซูเจาแค่นเสียงฮึ “นายนี่ไม่รู้จักถนอมน้ำใจสาว ๆ เลยนะ”
หนิงหนิง “ฉันจำเป็นต้องถนอมน้ำใจหรือเห็นใจเธอด้วยเหรอ?”
ซูเจา : …
หนิงหนิง: “ถ้าจะต้องเสียเวลามาสงสารคุณ ฉันเลือกไปสงสารหนิงเหนียนดีกว่า”
หนิงเหนียน : …
[ฮ่า ๆ ๆ ตลกจริง แค่ประโยคเดียวก็ทำให้โกรธได้ถึงสองคน]
[หนิงเหนียน : ขอบคุณครับ แต่ไม่จำเป็นต้องสงสารฉันหรอก]
[จากเส้นทางที่ผ่านมาทั้งหมด หนิงเหนียนดูเหมือนจะเป็นคนที่ต้องการความเห็นใจมากกว่าคนอื่น ๆ จริง ๆ]
[หนิงหนิงไม่เกรงใจใครจริง ๆ เธอปฏิบัติกับทุกคนเท่าเทียมกันหมด]
[ดูเหมือนว่าหนิงหนิงจะเกลียดซูเจาพอสมควรเลยนะ]
[แต่ถึงจะเกลียดก็เป็นเรื่องส่วนตัวของหนิงหนิงเอง ไม่เกี่ยวกับคนอื่น]
พวกเขาทั้งสามคนเดินตามฝูงหมาป่าไปในความมืดของราตรี
หลังจากเดินไปประมาณสิบนาที ฝูงหมาป่าก็หยุดลง
หนิงหนิงและคนอื่น ๆ เห็นถ้ำแห่งหนึ่งอยู่เบื้องหน้า
ที่นี่น่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของฝูงหมาป่า
[เยี่ยมไปเลย! หาที่พักได้แล้ว!]
[จะอยู่ได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ มีหมาป่าเยอะขนาดนี้ คงจะสกปรกมากแน่ ๆ]
…
ซูเจาปิดจมูก “จะอยู่ได้จริง ๆ เหรอ?”
ฝูงหมาป่ายืนอยู่สองข้างทางเข้าถ้ำ หนิงหนิงเดินตามทางที่พวกมันแยกให้ เข้าไปสำรวจภายในถ้ำ
ภาพในถ้ำปรากฏต่อหน้าผู้ชมผ่านเลนส์ของกล้อง
[เอ๊ะ? ภายในถ้ำสะอาดเกินคาดนะ]
ภายในถ้ำสะอาดสะอ้านและว่างเปล่า
[นี่มันฝูงหมาป่าที่รักความสะอาดนี่นา]
[ขำตาย พวกมันเพิ่งคิดจะกินคนนะ อย่าใช้คำน่ารัก ๆ เรียกพวกมันสิ]
[เอาล่ะ ตอนนี้เจอที่พักที่อยู่ได้แล้ว แฟนคลับของเจียงเจินมีอะไรจะจับผิดอีกไหม?]
[หนิงหนิงยังได้ลูกสมุนหมาป่ามาเป็นฝูงเลยนะ!]
[ไม่เป็นไร เดี๋ยวเจียงเจินก็จะได้เพื่อนหมีสักตัวเหมือนกัน]
[เป็นบ้าหรือไง จะมีหมีที่ไหนกัน เจินเจินก็บอกแล้วว่าที่นั่นไม่มีสัตว์อาศัยอยู่สักหน่อย]
[น่ารำคาญจริง ๆ พวกแฟนคลับกับตัวจริงก็เหมือนกันหมด ทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ใช่ไหม ต้องสาปแช่งคนอื่นไปด้วย]
[เจินเจินหลับไปตั้งนานแล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ยังหาที่อยู่ไม่ได้เลย]
[ทำให้พวกคุณหัวเสียเลยสิ คนเขาหลับกันไปหมดแล้ว ไปนอนบ้างเถอะนะ]
…
หนิงหนิงและหนิงเหนียนเข้าไปในถ้ำ รอจนพวกเขาหาที่นั่งได้แล้ว
ซูเจาจึงค่อยเดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“คืนนี้จะต้องพักที่นี่ใช่ไหม?”
หนิงหนิง “ไม่จำเป็น”
ซูเจาเพิ่งจะยิ้มออกมา หนิงหนิงก็พูดต่อว่า “คุณจะออกไปตากฝนก็ได้นะ”
ซูเจาทำเสียงจึ๊กจั๊ก “คุณพูดจาน่าหงุดหงิดจริง ๆ”
หนิงหนิงก้มตาลงมองพลางลูบกำไลที่ข้อมือ พูดเป็นนัยว่า “ยังไงสิ่งที่สำคัญสำหรับมนุษย์พวกนี้ ไม่ว่าจะเป็นการกินข้าว หรือการตากฝน สำหรับคุณแล้วมันคงไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบอยู่นาน หนิงหนิงจึงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นซูเจาจ้องมองที่ข้อมือของเธอไม่วางตา
เกิดการเผชิญหน้ากันอย่างเงียบๆ
แต่สำหรับคนนอกที่ได้ยินประโยคนี้ รู้สึกเหมือนหนิงหนิงกำลังด่าคนอยู่
[ไม่จริงมั้ง? พวกเขากำลังทำอะไรกัน?]
[โอ้โห รอดูพวกเธอทะเลาะกันทั้งวัน ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ อย่าเพิ่งทำแบบนี้สิ ฉันยังตั้งตัวไม่ทัน]
[สิ่งสำคัญที่สุดคือท่าทีของซูเจายังพอไหว แต่หนิงหนิงกลับเป็นฝ่ายเริ่มก่อกวนขึ้นมาเองนะ]
[ฉันรู้สึกว่าซูเจาตอนนี้ไม่ได้มีท่าทีจะโจมตีใครเลย แต่หนิงหนิงสิ กลับมีท่าทีก้าวร้าวมากขึ้นเรื่อย ๆ]
[อดทนมาทั้งวัน คงจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ ฮ่า ๆ ๆ]
[จะเริ่มกันสักทีใช่ไหม? ตีกันเลย ตีกันเลย!]
[หนิงหนิงอาจจะโมโหเจินเจินจนทนไม่ไหว ถึงได้ระเบิดอารมณ์ใส่คนอื่น คงจะโกรธหนักเลยล่ะ]
[เป็นบ้าเหรอ? คุณคิดว่าทุกคนสนใจพี่สาวของคุณเหรอ?]
…
ในที่สุดซูเจาก็ละสายตากลับมา เธอยิ้มพลางพูดว่า “คุณฉลาดจริง ๆ”
คำชมนี้ไม่ได้เป็นการเหน็บแนม เป็นความจริงใจที่ทุกคนสัมผัสได้
[???]
[อะไรนะ? ซูเจาเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า หนิงหนิงกำลังด่าเธออยู่นะ]
[เป็นบ้าอะไรกัน? พวกเธอจะพอใจก็ต่อเมื่อแขกรับเชิญทะเลาะกันใช่ไหม?]
[ขำตาย ชอบดูพวกคุณผิดหวังจนทำตัวไม่ถูกที่สุดเลย แขกรับเชิญไม่ทะเลาะกัน ทำให้พวกคุณอึดอัดจนแทบตายเลยใช่ไหม?]
…
หนิงหนิงพูดอย่างไม่ไว้หน้า “แค่นี้ก็ต้องใช้ความฉลาดในการสังเกตด้วยเหรอ? คุณทำเหมือนกลัวว่าฉันจะมองไม่ออกยังไงอย่างนั้น”
ซูเจายิ้มพลางถาม “มีอะไรที่คุณอยากถามฉันหรือเปล่า”
หนิงหนิงก้มหน้าลงอีกครั้ง “ไม่มีนะ”
ซูเจา “แต่ฉันมีนะ มีหลายเรื่องมาก ๆ ที่อยากจะบอกคุณ”
[เฮ้ย???]
[ทำไมถึงได้สารภาพรักกันขึ้นมาล่ะ?]
[ฉันดูข้ามอะไรไปหรือเปล่านะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้]
[พวกเธอสองคนกำลังเล่นปริศนาอะไรกันอยู่เนี่ย]
หนิงหนิง “ไม่อยากฟัง”
ซูเจายักไหล่พูดว่า “ก็ได้”
เธอลุกขึ้นยืน เดินไปสองก้าว แล้วก็หยุด
“ถ้าอย่างนั้นไว้ให้เขาพูดแล้วกัน”
เมื่อซูเจาเดินห่างออกไป มอร์ต้าสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็ก ๆ ของหนิงหนิง มันรู้สึกเป็นห่วงมาก “หนิงหนิง…”
หนิงหนิงสูดหายใจลึก “ไม่เป็นไร”
หนิงเหนียนเพิ่งเดินเข้ามาจากนอกถ้ำ เห็นหนิงหนิงกับซูเจาคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนี้ อีกคนนั่งอยู่ไกลออกไป รู้สึกแปลก ๆ จึงถาม “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
หนิงหนิงส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
หนิงเหนียนพูดขึ้นมาว่า “ข้างนอกฝนตกแล้ว”
หนิงหนิงตอบอย่างไม่แปลกใจ “อืม”
[แย่แล้ว ฝนตกจริง ๆ เหรอ?]
[เมื่อกี้เพิ่งดูพยากรณ์อากาศ เขาบอกว่าไม่มีฝนนี่?]
[พยากรณ์อากาศไม่แม่นยำ ก็เป็นเรื่องปกติ]
[หนิงหนิงเก่งจังเลย ไม่รู้ว่าเธอดูออกได้ยังไง]
[ต่อไปให้หนิงหนิงไปพยากรณ์อากาศเลยดีกว่า ฮ่า ๆ ๆ]
[อืมมม นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ในเมื่อทายเรื่องฝนถูก งั้นหมีดำที่ฝั่งเจียงเจิน…]
คนที่ส่งข้อความในแชทพูดไม่จบ แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายของเขาดี
[แต่ว่าเรื่องนี้มันไม่เหมือนกัน อากาศสามารถตัดสินได้จากท้องฟ้า ลม และองค์ประกอบอื่น ๆ การที่หนิงหนิงทำนายฝนถูกถือเป็นเรื่องปกติ แต่ทางเจินเจิน เธอไม่ได้มองเลยด้วยซ้ำนะ]
[ใช่แล้ว สองคนนี้จะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง]
[อย่าเป็นห่วงไปเลย เจินเจินของพวกเราหลับสบายมากเลย ส่วนพี่สาวของคุณคงนอนไม่หลับหรอก]
…
ผ่านไปสักพัก ฝนที่ตกอยู่นอกถ้ำก็เริ่มตกหนักขึ้น
ได้ยินเสียงฝนกระทบดังซ่า ๆ
ภายในป่าแห่งนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำฝนที่ตกกระทบใบไม้ดังชัดเจน
หนิงหนิงพิงผนังพลางหลับตา ฝูงหมาป่านอนเรียงรายล้อมรอบตัวเธอ
ราชาหมาป่าตัวใหม่ทำให้พวกมันรู้สึกปลอดภัย พวกมันจึงนอนหลับอย่างสบายใจ
หนิงหนิงเอามือข้างหนึ่ง ลูบขนหมาป่าที่เคยเป็นจ่าฝูงซึ่งนอนอยู่ข้างกายเธอ
ขนของมันค่อนข้างหยาบกระด้าง เป็นผลมาจากการขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน
หนิงหนิงย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนกลางวัน
ทำไมพวกหมาป่าถึงได้ผอมโซขนาดนี้นะ ทั้ง ๆ ที่พวกนี้อยู่รวมกันเป็นกลุ่ม และตอนนี้ก็เป็นฤดูร้อน ทำไมถึงยังกินไม่อิ่มอีกนะ
เสือดาวตัวนั้นก็เช่นกัน มันโชคร้าย แถมยังบาดเจ็บอีก
และนก นกที่อยู่ในป่านี้
นกก็เหมือนกัน นกในป่านี้มีน้อยเกินไป
Comments for chapter "บทที่ 421 อยากจะบอกเธอ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
