ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 431 หวงมาก

บทที่ 431 หวงมาก

ผู้ชม : ?

[เดี๋ยว นายถามใครอยู่?]

[พูดไปแล้วว่าแม่มดสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ มีปัญหาอะไรเหรอ!]

[ฉันรู้แล้วน่า! ทำไมฉันถึงเข้าใจทุกอย่าง! แต่นั่นไม่ใช่การตั้งค่าในละครทีวีเหรอ!]

ผู้ชมจำนวนมากพึ่งจะตอบสนองได้ว่า มีอะไรผิดปกติ

เห็นหนิงหนิงและพวกสัตว์เหล่านั้นอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนขนาดนี้ ฟังผ่าน ๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่หมาป่าเป็นตัวที่เธอตีจนยอมจำนน หมีก็มาร่วมทางเอง

หนิงหนิงสื่อสารกับพวกสัตว์ผ่านทั้งภาษาพูดและภาษากาย ผู้ชมก็สามารถเข้าใจได้

บางครั้งสัตว์ก็เข้าใจจิตใจของมนุษย์ได้ ความรู้สึกหลายอย่างของมนุษย์พวกมันก็สัมผัสได้

ผู้ชมไม่ได้คิดไปไกลเกินไป คิดว่าเป็นแค่เรื่องบังเอิญธรรมดา เป็นการมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์ที่ลงตัวเท่านั้นเอง

[ฉันคิดว่าพวกคุณล้อเล่นมาตลอด ไม่คิดเลยว่าพวกคุณเอาจริงเอาจังขนาดนี้]

[ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกตาย นี่มันตื่นเต้นกว่าดูละครอีกนะ]

[เร้าใจกว่าละครจริงด้วย บางคนดูอินจัดจนคิดว่าเป็นเรื่องจริงเลย]

[คงไม่มีใครคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ หรอกนะ ยังจะพูดคุยกับสัตว์อีก]

[น่ารำคาญจริง ๆ พวกแมลงวันพวกนี้ ไปภาวนาให้พี่สาวของพวกคุณปลอดภัยดีกว่านะ หนิงหนิงอยู่กับหมีได้อย่างดี พวกคุณคงจะหงุดหงิดแทบตายเลยล่ะสิ]

[ทำไมสัตว์ตัวเดียวกัน บางคนเกือบจะถูกกัดตาย แต่บางคนกลับสามารถพักผ่อนเคียงบ่าเคียงไหล่กับหมีได้]

[ลองทบทวนตัวเองดูดี ๆ นะว่าทำไมคนมากมายขนาดนั้น หมีดำถึงเลือกจับแต่เธอ ไม่ทำร้ายคนอื่น]

[พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม นั่นไม่ใช่ความผิดของหมีนะ มันแค่สุ่มเลือกคนที่กลัวมากที่สุดเท่านั้นแหละ]

[คุณไม่ใช่หมี คุณรู้ได้ยังไง?]

[เรื่องไร้สาระ ฉันยังต้องเดาว่าหมีคิดอะไรอีกเหรอ ฉันดูก็รู้แล้ว]

[แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าหนิงหนิงไม่ใช่เจ้าหญิง หมีฟังสิ่งที่หนิงหนิงพูดไม่รู้เรื่อง? เชอะ สองมาตรฐานจริง ๆ]

…

แชทสดโต้เถียงกันตลอดเวลาและทุกหนทุกแห่ง

มีผู้ชมตั้งคำถาม ซูเจาที่ต้องการกินผลไม้ตัวเองก็ประหลาดใจมาก “คุณกำลังขอความช่วยเหลือจากหมีเหรอ?”

หนิงหนิงถือเป็นเรื่องปกติ “มีปัญหาอะไรเหรอ?”

ซูเจา : …

มีปัญหามากเลยต่างหาก!

ทำไมถึงได้พูดอย่างมีเหตุผลขนาดนี้ ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติมากเลย

ซูเจารู้สึกประทับใจ “คุณไม่น่าเชื่อกว่าที่ฉันเคยได้ยินเสียอีก”

สีหน้าของหนิงหนิงแข็งทื่อเล็กน้อยอย่างสังเกตไม่เห็น จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง ถามหมีว่า “จำได้ไหม?”

หมีกำลังยื่นหัวออกไป นั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

ซูเจามองดูท่าทางที่หนิงหนิงจงใจไม่ฟังต่อ ก็ยิ้มเล็กน้อย

ผ่านไปสักพัก หมีหันตัวกลับ คำรามเสียงดังไปทางทิศทางหนึ่ง แล้วหันกลับมามองที่หนิงหนิง

หนิงหนิง “ทิศทางนี้”

หมีคำรามเสียงหนึ่ง ราวกับกำลังตอบรับเธอ

[???】

[ไม่ใช่เถอะ ทำไมรู้สึกว่าพวกเขาพูดคุยกันได้สนุกสนานจังเลย?]

[แถมยังหาทิศทางได้จริง ๆ ด้วย วิเศษมากเลย]

[จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญมั้ย]

[เป็นบังเอิญหรือเปล่า ดูต่อไปก็รู้สิ อย่าด่วนสรุปเร็วเกินไป]

หนิงหนิงเรียกพวกเขาสองคน “ไปกันเถอะ”

หนิงเหนียนและซูเจาไม่มีความเห็นอะไร แต่ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นอยู่พอสมควร

สามคน ตามหลังหมีไป

หลังสามคน มีฝูงหมาป่าตามมา

หนิงหนิงกับผองเพื่อนออกเดินทางแล้ว

[ตลกตาย มาตอนแรกสามคน ตอนนี้กลายเป็นฝูงเลย]

[บอกเลยว่าดูยิ่งใหญ่มาก]

[ฉันว่าไม่ว่าหนิงหนิงจะสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้จริงหรือไม่ ฉากนี้ก็ยิ่งใหญ่มากพอแล้ว]

ยิ่งใหญ่จริง ๆ แต่ก็กลมกลืนกันดี

ผู้ชมที่เคยดูรายการนี้มาก่อน ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้

แขกรับเชิญในอดีต เพื่อป้องกันสัตว์ป่า ต้องทำมาตรการป้องกันต่าง ๆ มากมาย เพื่อไม่ให้สัตว์ป่ามาหาพวกเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นภาพแบบนี้ มนุษย์กับสัตว์ป่า กลมกลืนกันขนาดนี้

นี่คือภาพที่แม้แต่ในสารคดี ก็ยากที่จะได้เห็น

[รู้สึกไม่น่าเชื่อจริง ๆ ภาพสวยมาก]

[แคปหน้าจอเรียบร้อยแล้ว]

[เกือบลืมไปว่าตัวเองกำลังดูรายการเอาชีวิตรอดอยู่]

[ฉันไม่ได้ลืมหรอก แต่กำลังสงสัยชีวิตอยู่หน่อย ๆ นี่มันเกินขอบเขตของรายการวาไรตี้เอาชีวิตรอดไปแล้วนะ]

[พวกเธอดูสิ พวกเขามีท่าทางเหมือนกำลังเอาชีวิตรอดตรงไหน ถ้ำก็หมาป่าหาให้ อาหารก็หมาป่าจับมาให้ แล้วพวกเขาทำอะไรล่ะ โอ้ กำลังนั่งพักผ่อนในถ้ำอยู่]

[มีใครมาทำความยุติธรรมให้หมาป่าบ้างไหม นี่มันแรงงานทาสนะ!]

[ฮ่า ๆ ๆ ตลกจัง]

[พวกเขากำลังจะไปที่ไหนกันแน่ จะมีผลไม้จริง ๆ เหรอ?]

[ดูก่อนก็แล้วกัน]

…

โดยมีหมีนำทาง ทั้งทีมเดินไปประมาณยี่สิบนาที

หมียังคงเดินหยุด เดินหยุด ขณะที่ค่อย ๆ ดมกลิ่นไปมา ไม่นานนัก มันก็หยุดอยู่หน้าป่าแห่งหนึ่ง

หนิงหนิงมองเข้าไปข้างใน “ถึงแล้ว”

เธอเดินนำทางเข้าไปข้างใน เดินไปได้ประมาณห้าเมตร หยุดที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมอง เห็นแอปเปิลสีแดงเรื่อ ๆ เต็มต้น

[ไม่นะ! เจอผลไม้จริง ๆ ด้วย!]

[พระเจ้า ที่แท้ไม่ใช่บังเอิญ หมีตัวนี้เข้าใจจริง ๆ และพาพวกเขามาหาจริง ๆ ด้วย]

[น่าอัศจรรย์มาก! ไม่คิดว่าจะมีคนสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้จริง ๆ!]

[อืม ๆ หนิงหนิงฉันอยากเรียนเรื่องนี้!]

[ให้ฉันมาก่อน ฉันอยากรู้ว่าในสมองเล็ก ๆ ของสุนัขที่บ้านฉัน มันคิดอะไรอยู่ทุกวัน]

[ฉันก็บอกแล้วไง แม่มดสื่อสารกับสัตว์ได้ เป็นเรื่องปกติมากนะ ตื่นเต้นอะไรกันขนาดนั้น]

[ตลกดี บางคนตอนนี้น่าจะหุบปากได้แล้วใช่ไหม]

…

พวกเจินกั่วโกรธจนกัดฟันแทบแตก แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้

พวกเขาจึงมองดูหนิงหนิงเดินเข้าไปหาต้นแอปเปิ้ลทีละก้าว

เธอเงยหน้ามองต้นแอปเปิ้ลที่สูงตระหง่าน ซูเจาเดินเข้ามาหา “มีจริง ๆ เหรอเนี่ย”

หนิงหนิง “คุณจะกินไหม”

ซูเจา “เมื่อคุณกระตือรือร้นช่วยฉันหามาขนาดนี้ ฉันก็ต้องกินสิ แต่ต้นไม้นี้สูงเกินไปแล้ว”

เธอเงยหน้ามองขึ้นไป

หนิงหนิง “สูงเหรอ? สำหรับคุณแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหรอ”

ซูเจากะพริบตา ทำหน้าไร้เดียงสา “คุณกำลังพูดอะไร?”

หนิงหนิงหันตัว โบกมือไปทางหมีที่นั่งอยู่ข้างหลัง หมีตัวนั้นก็วิ่งเตาะแตะมาหาอย่างกระตือรือร้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงวิ่งที่ดังเกินไป ก็น่ารักทีเดียว

หนิงหนิงชี้ไปที่ต้นไม้ หมีเข้าใจ

มันยกมือขึ้น ตบลงไปที่ต้นไม้เสียงดังปึง ผลไม้ต่างหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก

หนิงหนิงตาไวมือไว ดึงหนิงเหนียนหลบออกไป

แอปเปิ้ลสีแดงสดใส ทันใดนั้นก็หล่นลงไปเต็มพื้น

ซูเจาบ่น “ทำไมคุณไม่บอกล่วงหน้าล่ะ ตกใจตายเลย”

หนิงหนิงมองแอปเปิลหลายลูกที่เธอกอดอยู่ในอ้อมอก แล้วพูดล้อเล่น “ปฏิกิริยาของคุณก็เร็วดีนะ”

ซูเจา “ฉันไม่กินของที่ตกพื้นหรอกนะ”

เธอคัดเลือกลูกที่เล็กกว่า ยื่นให้หนิงหนิง “เอ้า”

หนิงหนิงเข้าใจความหมายของเธอ ใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ สักหน่อย แอปเปิลก็กลายเป็นสะอาดหมดจด

ผู้ชมเห็นเพียงแสงสีขาววาบขึ้นบนแอปเปิ้ล แล้วก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย

หนิงหนิงส่งแอปเปิ้ลกลับไปให้ซูเจา ซูเจารับมาพร้อมความพอใจอย่างมาก

“ทำไมทำอะไรได้ดีขึ้นทันทีแบบนี้”

หนิงหนิงล้างอีกลูกให้หนิงเหนียนโดยไม่ได้ตอบเธอ

ซูเจาก็ไม่รู้สึกอึดอัด กัดแอปเปิ้ลคำหนึ่ง เธอก็ทนไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

หนิงหนิง “ทำไม ไม่อร่อยเหรอ”

ซูเจาคายออกมาทันที “เปรี้ยวมาก”

หนิงหนิงมองแอปเปิลสีแดงสดใสในมือของเธอ “เปรี้ยวเหรอ”

ซูเจา “เปรี้ยวสิ ดูเหมือนจะอร่อยมาก ทำไมถึงเปรี้ยวขนาดนี้”