ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 430 บุฟเฟ่ต์

บทที่ 430 บุฟเฟ่ต์

หมีจ้องมองที่หนิงหนิงกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยท่าทางงุนงง

พูดออกมาตรง ๆ ท่าทางโง่ ๆ แบบนี้ดูน่ารักไม่น้อยเลย

[แย่แล้ว มันน่ารักจัง]

[ได้สติหน่อย นี่มันสัตว์ร้ายนะ]

จากนั้น ผู้ชมทั้งหมดก็ได้เห็นน้ำตาใส ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของหมี

น้ำตาของมันหยดลงมาเป็นเม็ด ๆ หมีสะอื้นไห้ด้วยความเศร้าโศก

ทำเอาผู้ชมทั้งหลายตะลึงงัน

[เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมมันถึงร้องไห้ด้วย ก็แค่ไม่มีอะไรกินเองนี่นา!]

[ช่วยด้วย! ฉันเห็นสัตว์ป่าร้องไห้เพราะน้อยใจที่ไม่มีอะไรกิน แถมยังร้องไห้ต่อหน้าคนด้วย นี่ฉันฝันไปหรือเปล่านะ]

[สวัสดี พวกเราคงอยู่ในความฝันเดียวกันแน่ ๆ]

[จบสิ้นกัน หมีน้อย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันก็ไม่สามารถมองนายเป็นสัตว์ร้ายได้แล้ว]

[ดูแล้วสงสารมาก รีบให้มันกินเถอะ! ให้มันกินให้หมดเลย!]

…

หมียังคงร้องไห้น้ำตาไหล

หนิงหนิงพูดว่า “ไม่เหลือแล้วจริง ๆ กระต่ายก็หมดแล้ว ไก่ก็หมดแล้ว”

[ไปจับมาอีกสิ! ทีมงานรายการมีนี่นา!]

[ทีมงานรายการ : คิดว่าฉันเป็นร้านบุฟเฟต์หรือไง?]

“ในป่าก็ไม่มีแล้ว มันถูกกินไปหมดแล้ว”

ท่าทางของเธอเหมือนกำลังคุยกับหมีจริง ๆ

โดยเฉพาะเมื่อเธอพูดประโยคนี้จบ น้ำตาของหมีก็ไหลออกมาหนักกว่าเดิม มันดูน่าสงสารมากขึ้นไปอีก

[คุณพระ มันดูเหมือนเด็กทารกจริง ๆ นะ]

[ใจเย็น ใจเย็นหน่อย ไม่ต้องไปสงสารหมีหรอก มันเป็นสัตว์ป่านะ!]

[ฉันสงสัยจัง หมีมันดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหนิงหนิงจริง ๆ นะ]

[การที่แม่มดจะสื่อสารกับสัตว์ได้ มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ]

[พูดแบบนั้นก็ใช่ แต่ก็รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก ๆ อยู่นิดหน่อย]

[ตอนนี้พวกคุณ หมีจะอดตายแล้วนะ]

[หนิงหนิงอย่าหลอกหมีเลยนะ ไม่มีอะไรกินจริง ๆ เหรอ? มันจะร้องไห้จนเป็นลมแล้ว]

ดูหมีตัวนี้สิ ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

มีแนวโน้มว่า ถ้าไม่ได้อะไรกิน ก็จะไม่หยุดร้องง่าย ๆ

[กองถ่ายเตรียมของมาน้อยขนาดนี้เลยเหรอ หมดแล้วเหรอ?]

[คงไม่ได้เตรียมไว้มากหรอก ยังไงมันก็แค่ของตกแต่งประกอบฉาก แขกรับเชิญก็ไม่ได้กินจริง ๆ สักหน่อย ถ้าจะมีใครได้กิน ก็คงเป็นพวกสัตว์ป่าในป่านั่นแหละ]

…

เจียงซั่วรู้สึกว่าตัวเองถูกเข้าใจผิดอย่างไม่เป็นธรรม

ไม่ใช่แค่ของตกแต่งสักหน่อย สัตว์ปีกเลี้ยงพวกนี้เป็นหนึ่งในวิธีการเอาตัวรอด พวกเขาได้จัดวางมันไว้อย่างจริงจังในแต่ละพื้นที่ตามจำนวนที่กำหนด เพื่อให้แน่ใจว่า ถ้าแขกรับเชิญต้องการจับ ก็จะสามารถหาเจอได้

แค่เพียงแขกรับเชิญในช่วงที่ผ่าน ๆ มาล้มเหลวกันหมด สัตว์ปีกพวกนี้เลยดูเหมือนเป็นแค่ของตกแต่งไปซะอย่างนั้น

ทางรายการไม่ได้นำพวกมันมาวางประดับเฉย ๆ นะ

เจียงซั่วถาม “ในป่าตอนนี้เหลืออยู่อีกกี่ตัว”

พวกเขาติดอุปกรณ์ระบุตำแหน่งไว้กับสัตว์ปีกทุกตัว เพื่อความสะดวกในการเก็บกลับเมื่อรายการจบ

ผู้ช่วยไปตรวจสอบดูแล้วรีบกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“ไม่เหลือแล้ว”

เจียงซั่วไม่เข้าใจ “หมายความว่าอะไร?”

“หมดแล้ว ไม่เหลือเลย”

เจียงซั่ว : ?

เป็นสิบ ๆ ตัวเชียวนะ แค่วันเดียว มันเป็นไปไม่ได้หรอก

เขารีบวิ่งไปดูอีกรอบ และก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ตำแหน่งพิกัดทั้งหมดใช้การไม่ได้แล้ว

เจียงซั่วตกตะลึง

ทีมงานที่รับผิดชอบดูแลก็งุนงงไม่ต่างกัน บอกแค่ว่า “เมื่อคืนยังอยู่ครบ แต่หายไปหมดในคืนเดียว”

เครื่องติดตามตำแหน่งส่วนใหญ่หลุดออกมา ไม่มีการเคลื่อนไหวมาเป็นเวลานาน สัตว์ปีกน่าจะถูกกินไปแล้ว เหลือแต่เครื่องติดตามตำแหน่งทิ้งไว้

เจียงซั่วยังคงตะลึงงัน แต่ก็นึกถึงปัญหาอีกอย่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

“สัตว์ปีกตั้งหลายสิบตัว จะต้องมีสัตว์ป่าจำนวนมากแค่ไหนถึงจะกินพวกมันหมดได้ภายในคืนเดียว”

เจียงซั่วสูดหายใจเฮือก

ทีมงานถาม “ตอนนี้จะทำยังไงดีครับผู้กำกับ?”

หมีน้อยยังคงร้องไห้อยู่

เจียงซั่วพูดว่า “อ้อ ใช่ ยังมีคนที่กินไม่ทันและยังไม่อิ่มด้วย”

เขารู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

หนิงหนิงไม่ได้พูดไปเรื่อยเปื่อย เธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

ในป่านี้ไม่มีอะไรให้กินจริง ๆ

เจียงซั่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นคอมเมนต์ที่เรียกร้องให้ทางรายการเพิ่มอาหารเต็มหน้าจอ

สามซีซั่นแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่แขกรับเชิญกลับมาถอนขนแกะพวกเขา

เจียงซั่วพูดว่า “ไปสิ รีบไปซื้อไก่ เป็ด ห่าน ที่ตีนเขามาหน่อย”

เมื่อทีมงานได้ยินคำสั่งก็รีบไปดำเนินการทันที

เจียงซั่วมองดูจำนวนผู้ชม ตอนนี้ยอดผู้ชมทำลายสถิติที่ผ่านมาได้อีกครั้ง

รายการเก่า พอเวลาผ่านไปผู้ชมใหม่ ๆ ก็จะค่อย ๆ น้อยลง

ผู้ชมที่ยังคงอยู่ล้วนเป็นแฟนคลับรายการเก่า และพวกแฟนคลับเก่าก็ค่อนข้างเลือกมาก ถ้าทำอะไรไม่ถูกใจพวกเขาแม้แต่นิดเดียว พวกเขาก็อาจจะเลิกดูไปเลย

เจียงซั่วกังวลถึงสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ

เว่ยฉือจึงชวนเขามาร่วมรายการ และเขาก็ตอบรับด้วยท่าทีที่อยากจะลองดู

ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะออกมาดีขนาดนี้

แต่แม้แต่เขาที่เป็นผู้กำกับเองก็ยังคาดเดาไม่ได้ว่า การถ่ายทอดสดจะพัฒนาไปในทิศทางไหน

เขาเข้าใจสิ่งที่เว่ยฉือบอกแล้วว่า ตอนไลฟ์ต้องเตรียมยาโรคหัวใจไว้ด้วย เพราะมันตื่นเต้นเร้าใจมากจนหัวใจรับไม่ไหว

ทีมงานต้องใช้เวลาสักพักในการจัดเตรียมอุปกรณ์

หนิงหนิงและหนิงเหนียนเดินกลับมาที่ปากถ้ำ หมีตัวนั้นก็เดินตามพวกเขามาด้วย

มันเดินไปพลางร้องไห้ไปพลาง

หนิงหนิงและหนิงเหนียนนั่งลง มันก็ทิ้งก้นลงนั่งข้าง ๆ พวกเขาด้วย

ด้วยร่างกายขนาดนั้นของมัน ทำให้ปากถ้ำถูกปิดกั้นสนิท

จนกระทั่งซูเจาที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลจากปากถ้ำถูกขวางทางไปด้วย

ซูเจา “มันติดคุณแล้วเหรอ?”

หนิงหนิง “ชัดเจนมาก”

แต่ว่ามันก็ดีที่ช่วยบังแสงแดดได้พอดี

ซูเจาตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนกับพื้นแล้วหลับต่อ

หมีนั่งอยู่และยังคงเช็ดน้ำตาอยู่ หากไม่รู้เรื่องราวก็คงคิดว่ามันถูกใครรังแกมา

ทำให้ผู้ชมสงสาร

[ไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามันน่าสงสารมาก]

[เดี๋ยวก่อน พวกเราเหมือนเชื่อไปเองว่ามันคือหมีตัวเมื่อคืน แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ เพราะตัวเมื่อคืนนั้นดุร้ายมากเลยนะ]

[จริงด้วย คุณสังเกตเห็นประเด็นสำคัญแล้ว]

[น่าจะเป็นตัวเดียวกันนั่นแหละ ขนที่หลังมีร่องรอยไหม้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก]

[แปลกจัง ดูเหมือนว่ามันเป็นหมีคนละตัวเลยนะ]

[รีบช่วยหมีเถอะ มันกำลังจะอดตายอยู่แล้ว!]

…

ทีมงานเร่งรีบจัดการ และใช้เวลาเพียงสิบสี่นาทีในการซื้อและขนกลับมา

แทบจะในทันทีที่ทีมงานปล่อยสัตว์ปีกที่เพิ่งซื้อมาใหม่เข้าไปในป่า ทางด้านของหนิงหนิงก็มีความเคลื่อนไหวทันที

เธอมองหมีแล้วพูดว่า “มีแล้ว”

หมีที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นมาเกือบชั่วโมง หยุดร้องไห้ในทันที

หนิงหนิงชี้ไปทางหนึ่งแล้วบอกว่า “ไปสิ”

หมีรีบวิ่งตุ้บตั้บไปทันที

แม้ผู้ชมจะมองไม่เห็น แต่ทีมงานรายการที่ตั้งกล้องไว้ตรงนั้นโดยเฉพาะเห็นทุกอย่างชัดเจน

หมีตัวนั้นวิ่งตรงไปยังจุดที่ปล่อยสัตว์เมื่อสักครู่ พวกไก่เพิ่งจะได้สัมผัสอิสรภาพไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

หมีก็โผล่ออกมา แล้วก็…

ประมาณสามสิบนาทีต่อมา หมีก็ปรากฏตัวในกล้องอีกครั้ง

คราวนี้มันเดินด้วยท่าทางที่ดูกระฉับกระเฉงขึ้นมาก

ถ้าไม่นับว่ามันกำลังวิ่งไปหาหนิงหนิงด้วยปากเปื้อนเลือดละก็ มันจะดูน่ารักทีเดียว

หมีวิ่งมาที่ด้านหน้าของหนิงหนิงแล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าหนิงหนิง มันยื่นไก่ที่ยังกินไม่หมดในมือให้หนิงหนิง

หนิงหนิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่ก็ปฏิเสธน้ำใจของมันอย่างสุภาพ

[ฮ่า ๆ คราวนี้คงอิ่มเอมกันแล้วสินะ]

[เด็กนี่ก็รู้ความนะ รู้จักเอาอาหารกลับมาฝากด้วย]

[ดูเอาไว้เป็นตัวอย่างก็พอนะ พวกคุณไม่ใช่หนิงหนิง เจอหมีเมื่อไหร่ก็รีบวิ่งหนีเลย]

[ไม่ต้องกังวลไปหรอก ปกติพวกเราก็ไม่ค่อยเจอหมีหรอก]

…

สองคนกับหนึ่งหมีนั่งเรียงกันอยู่ที่หน้าปากถ้ำ

ซูเจาบ่น “ไม่ใช่ว่าจะไปหาผลไม้มาให้ฉันกินเหรอ ทำไมยังไม่ไปอีก”

หนิงหนิง “ฉันนึกว่าคุณไม่หิวซะอีก”

เธอพูดแบบนั้นพลางลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงถามหมีที่อยู่ข้าง ๆ “ในป่านี้ มีผลไม้อยู่ที่ไหนบ้างล่ะ”