ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 429 สัตว์ร้าย

บทที่ 429 สัตว์ร้าย

ดวงตาลึกล้ำของหมีที่มองผ่านหญ้าเขียวสดอันอุดมสมบูรณ์ ยังคงทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่น

แม้ว่าผู้ชมจะรู้ว่า ถ้ามีหนิงหนิงอยู่ด้วย ก็ไม่จำเป็นต้องกลัว

แต่พวกเขาที่อยู่หน้าจอก็ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน

หมีเปรียบเสมือนนักล่าที่มีความอดทน คอยจ้องมองพวกเขาผ่านหญ้าอยู่ตลอดเวลา

[โอ้พระเจ้า น่ากลัวจะตายอยู่แล้ว]

[นี่มันไม่เหมือนเสือดาวตัวก่อนเลย ไม่น่ารักสักนิดเดียว!]

[ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกของเจินเจินและคนอื่น ๆ แล้ว มันน่ากลัวมากจริง ๆ สงสารเจินเจินจัง]

[หมีเป็นนักล่าระดับท็อป กลัวว่าเดี๋ยวมันจะวิ่งพรวดออกมา]

[ฉันรู้ว่าหนิงหนิงน่าจะรับมือได้ แต่แค่มองดูก็กลัวแล้ว]

[ดูสิ หมาป่าที่ยืนเผชิญหน้ากับหมีอยู่ ดูตัวเล็กจังเลย]

หมาป่าฝูงนั้นอยู่ในสภาวะตื่นตัวสูงสุด พวกมันมีความอดทนเป็นอย่างมาก

หนิงหนิงยืนอยู่เบื้องหน้าฝูงหมาป่า ทั้งสองฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากัน

ประมาณสามนาที หมีเริ่มขยับตัว

ร่างอันมหึมาของมันค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากด้านหลังแนวต้นไม้

พอได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของหมีตัวนั้น ทุกคนถึงกับอึ้งไป

มันไม่ได้ดูน่าเกรงขามอย่างที่คิดไว้ ตรงกันข้าม หมีตัวนี้กลับดูผอมแห้งไปหน่อย

ขนของมันก็หยาบกระด้าง ไร้ซึ่งความเป็นมันวาว

ภาพในจินตนาการของทุกคนเปลี่ยนจากหมีที่น่าสะพรึงกลัว กลายเป็นหมีที่เดินโซเซในพริบตา

แต่ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะไม่น่าเกรงขาม แววตาของมันก็ยังเต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักล่า

เป็นผู้ล่าที่น่าสะพรึงกลัว

มนุษย์ที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายเช่นนี้ด้วยมือเปล่า ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณในใจยังคงมีอยู่

แววตาแบบนี้ ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี

[ทำไมหมีตัวนี้ถึงดูผอมแห้งขนาดนี้นะ?]

[ใช่ด้วย ทั้งเสือดาว หมาป่า แล้วตอนนี้ก็หมีอีกตัว ทุกตัวผอมไปหมด ในป่านี้มันขาดแคลนอาหารขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[แน่ใจนะว่าพวกมันไม่ได้ป่วย? รู้สึกน่ากลัวจัง]

[ช่างมันเถอะ มันผอมมากขนาดนี้ คงไม่ได้กินข้าวอิ่มมานานแล้ว หนิงหนิงพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายนะ หมีตัวนี้อยากจะกินคนแล้ว]

[ไม่ต้องตกใจ ดูสิ หนิงหนิงไม่กลัวเลยสักนิด]

จริงอย่างที่พูด หนิงหนิงไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย จ้องมองหมีดำที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพวกเขาทีละก้าว

ระยะห่างค่อย ๆ ลดลง ทุกคนมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว

คนที่หมีจ้องอยู่นั้น ก็คือหนิงหนิงนั่นเอง

มันจ้องมองหนิงหนิง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้หนิงหนิงมากขึ้น

หนิงหนิงมองมันนิ่ง ๆ บนใบหน้าของเธอไม่แสดงความหวาดกลัว และไม่มีใครรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

หนิงเหนียนรู้สึกกังวล เขาค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ แต่ก็กลัวจะเป็นตัวถ่วงหนิงหนิงจึงหยุดอยู่ในระยะที่ไม่ไกลจากหนิงหนิงนัก

หมีเดินตรงเข้าไปหาหนิงหนิงมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ชมที่มองดูอยู่ต่างรู้สึกหวาดกลัว

[หมีตัวนี้มันแตกต่างจากเสือดาวโดยสิ้นเชิง ไม่น่ารักเลยสักนิด เมื่อเทียบกับมัน เสือดาวน่ะเหมือนนางฟ้าเลยทีเดียว!]

[สู้ ๆ นะ หนิงหนิง!]

[รีบจัดการมันก่อนเลยนะหนิงหนิง ไม่งั้นถ้ามันคลุ้มคลั่งขึ้นมาเหมือนเมื่อคืน จะยุ่งยากเอาได้]

[ใช่ ลงมือจัดการมันซะตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า]

[จัดการเลยเหรอ? คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?]

[ถ้าหนิงหนิงลงมือก่อน พวกคุณจะต้องบอกว่าหนิงหนิงทำร้ายสัตว์ป่า แล้วก็จะแจ้งตำรวจจับหนิงหนิงเข้าคุกแน่]

[มันไม่เหมือนกันนะ หมีตัวนี้เคยทำร้ายคนแล้ว]

[มันจะไม่เหมือนกันได้ยังไง มันทำร้ายหนิงหนิงเหรอ?]

[ขำแทบตาย แค่เพราะมันทำร้ายเจียงเจิน หนิงหนิงก็จะแก้แค้นแทนเธอ ฆ่าหมีตัวนี้ พวกคุณนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ]

[แล้วพวกคุณก็จะโยนความผิดให้หนิงหนิง ได้ประโยชน์สองต่อ วางแผนได้แยบยลจริง ๆ]

[จะไม่สู้ก็ช่างมัน ได้เห็นนิสัยของหมีตัวนี้เมื่อคืนแล้ว เดี๋ยวถ้ามันวิ่งเข้ามา พวกคุณก็บอกหนิงหนิงว่าไม่ต้องสู้ ให้ยืนนิ่ง ๆ ให้มันกัดเลย]

[พวกคุณเป็นบ้าหรือไง อยากจะแก้แค้นแทนเจียงเจินก็ไปสู้กับหมีเองสิ มายุหนิงหนิงแบบนี้คิดจะทำอะไรกัน]

[ปล่อยให้หนิงหนิงจัดการตามวิธีของเธอเถอะ พวกคุณเงียบ ๆ ไว้]

[ทนพวกคุณไม่ไหวจริง ๆ สถานการณ์แบบนี้ยังจะมาทะเลาะกันอีก]

[เพราะแขกรับเชิญเก่งมาก ผู้ชมเลยไม่ต้องกังวล ได้แต่ทะเลาะกันไปพลาง ๆ แบบนี้]

[ฮ่า ๆ จริงด้วย ดูมาสามซีซั่นแล้ว นี่เป็นตอนที่ฉันกังวลน้อยที่สุด]

[หมีตัวนี้ดูจะรับมือยากกว่าเสือดาวอีก ไม่รู้ว่าหนิงหนิงจะทำยังไง]

…

ยิ่งเข้าใกล้หนิงหนิงมากเท่าไหร่ ความเร็วของหมีก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น

ในที่สุด ระยะห่างระหว่างหมีกับคนก็เหลือเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายหยุดทะเลาะกันแล้ว แต่บรรยากาศยังคงตึงเครียด

ถึงอย่างไร การเห็นร่างใหญ่โตขนาดนี้ยืนอยู่ตรงหน้า ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว

แม้จะรู้ว่าหนิงหนิงอาจจะไม่กลัว แต่หัวใจของผู้ชมก็ยังเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

นี่มันหมีนะ เป็นสัตว์ร้ายขนาดใหญ่

และหลังจากที่สัตว์ร้ายตัวใหญ่ตัวนี้จ้องมองหนิงหนิงอยู่ประมาณสิบวินาที มันก็เริ่มขยับตัว

มันอ้าปากกว้างใส่หนิงหนิง

[กรี๊ดดด ช่วยด้วย! รู้อยู่แล้วว่าหมีตัวนี้ไม่ได้มาดี!]

[หนิงหนิงรีบวิ่งหนีเร็ว!]

[หนิงหนิงรีบลงมือเถอะ ฉันบอกแล้วว่าหมีตัวนี้หิวมาก มันต้องกินคนแน่ ๆ]

[พูดไปเรื่อย มันก็อ้าปากพร้อมกินแล้วนี่ไง]

พิมพ์ข้อความเสร็จ พอมองไปที่หน้าจอก็เห็นว่าหมีตัวนี้ยังอ้าปากค้างอยู่

[อะไรกัน?]

[ฉันกดปุ่มหยุดชั่วคราวหรือเปล่านะ?]

[ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน…]

[ไม่ใช่นะ ทำไมหมีตัวนี้ถึงได้อ้าปากค้างอยู่แบบนี้ล่ะ?]

ทุกคนพบว่าหมีตัวนั้นยังคงอยู่ในท่าอ้าปากค้างไว้ มันไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

[นี่หนิงหนิงใช้เวทมนตร์ทำให้หมีตัวนี้หยุดนิ่งงั้นเหรอ?]

[ว้าว! หนิงหนิงเก่งจังเลย! ฉันยังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าหนิงหนิงลงมือยังไง!]

[ฮ่า ๆ เห็นไหมล่ะ คนที่เก่งจริง ๆ น่ะ ไม่จำเป็นต้องใช้ท่าทางมากมาย ก็สามารถปราบศัตรูได้แล้ว]

…

หนิงหนิงถอนหายใจ แล้วตบหลังหมาป่าน้อยเบา ๆ

หมาป่าน้อยหันหลังวิ่งไปที่ปากถ้ำ ตรงที่มีซากกระต่ายครึ่งตัวที่หนิงหนิงและหนิงเหนียนกินเหลือไว้

หมาป่าน้อยกลั้นน้ำลายคาบกระต่ายมาให้หนิงหนิง

หนิงหนิงคว้าชิ้นเนื้อกระต่ายแล้วโยนไปข้างหน้า

ผู้ชมทั้งหลายได้เห็นว่า หมีที่พวกเขาคิดว่าถูกหนิงหนิงสะกดไว้นั้น เริ่มขยับตัว

มันอ้าปากและงับกระต่ายเข้าไปในทันที

มันกัดเสียงดังกร๊อบๆ เคี้ยวจนหมดในไม่กี่คำ

มันยังเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้จักพอ จากนั้นก็อ้าปากค้างไว้ หันไปทางหนิงหนิงแล้วไม่ขยับเขยื้อนอีก

[…]

[ฉัน…ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว]

[ฮ่า ๆ ๆ ทุกคนทายผิดหมดเลย ไม่มีใครทายถูกแม้แต่คนเดียว พวกคุณคิดเล็กคิดน้อยเกินไปแล้ว]

[โอ้พระเจ้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ ที่แท้หมีตัวนี้มาเพื่อรอรับอาหารสินะ?]

[ยอมแล้ว นายน่ะสัตว์ร้ายนะ ตื่นขึ้นมาสักทีสิ!]

[ดูท่าทางอ้าปากจะกินคนแบบนี้ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ใครจะเชื่อว่ามันแค่อยากกินอาหารกันล่ะ]

[ดูออกเลยว่า กระต่ายย่างที่หนิงเหนียนทำ มันต้องอร่อยมากจริง ๆ ถึงขนาดทำให้หมีไม่สนใจจะกินคนแล้ว อยากจะกินกระต่ายย่างแทน]

[ฮ่า ๆ ๆ ประเด็นที่มันสนใจนี่ตลกจริง ๆ]

[ฉันว่าหมีตัวนี้รู้กาลเทศะอยู่นะ รู้ว่าอะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้]

[หมีมันแยกแยะออกว่า อิ่มแค่มื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อมันต่างกัน]

…

ไม่มีใครคิดหรอกว่า หมีตัวหนึ่งที่อ้าปากกว้างน่ากลัวใส่คุณ แท้จริงแล้วแค่อยากขออาหารกินเท่านั้นเอง

ซูเจาจึงทำเสียงจึ๊ปาก “หมีตัวนี้ค่อนข้างรู้ความนะ”

ตอนนี้มันยังคงอ้าปากรอ

หนิงหนิงตบมือเบา ๆ “หมดแล้ว”

หมีตัวนั้นเหมือนจะเข้าใจ จึงค่อย ๆ หุบปากลง