ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 447 ไม่ได้รับความชื่นชอบจากเหล่าสัตว์

บทที่ 447 ไม่ได้รับความชื่นชอบจากเหล่าสัตว์

เมื่อไปถึงต้นแพร์ ทีมกู้ภัยก็รออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นหนิงหนิงมาถึง ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นยินดี

เมื่อมีหนิงหนิงอยู่ด้วยแบบนี้ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับปีศาจหมาป่าอีกต่อไป

หนิงหนิงถาม “เมื่อวานการค้นหาเป็นยังไงบ้าง?”

เจ้าหน้าที่ทีมกู้ภัยทำหน้าเศร้า “อย่าพูดถึงเลย เราไม่เห็นแม้แต่เงา”

ป่าใหญ่ขนาดนี้ การหาหมีแพนด้าที่บาดเจ็บสักตัวจะเป็นเรื่องง่ายได้อย่างไร

พนักงานถาม “คุณมีเบาะแสอะไรบ้างไหม?”

พวกเขาจำได้ว่า ตอนแรกที่พบหมีแพนด้าตัวนี้ ก็อาศัยหนิงหนิงได้ยินเสียงมัน

ไม่รู้ว่า คราวนี้หนิงหนิงจะสามารถฟังดูอีกครั้งได้หรือไม่

หญิงสาวเดาได้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ หนิงหนิงตัดความหวังของพวกเขาทันที “ไม่ได้หรอก ฉันไม่ได้ยินเสียงมันเลย”

ความจริงแล้ว ตั้งแต่เข้ามาในป่า หนิงหนิงพบว่าความสามารถบางอย่างของตัวเองไม่ทำงานแล้ว

ถ้าพูดตามตรงแล้ว ไม่ใช่ว่าเธอทำไม่ได้

แต่เป็นป่านี้ต่างหากที่โกหก

สิ่งที่เธอได้ยินชัดเจนคือเสียงลม แต่พอเข้าไปใกล้ กลับพบว่าเป็นเสียงน้ำ

สิ่งที่เธอได้ยินคือเสียงนกร้อง แต่พอเข้าไปใกล้กลับพบว่าเป็นงู

สถานการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมาก

ป่านี้ดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกอยู่ตลอดเวลา ทำให้มองเห็นทุกอย่างเลือนราง ไม่ชัดเจน

เจ้าหน้าที่ถอนหายใจอย่างหมดกำลังใจ “งั้นเราค่อย ๆ ตามหากันไปแล้วกัน”

อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยก็มีหนิงหนิงอยู่ด้วย ทำให้ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยแล้ว

สถานการณ์นี้ก็ดีกว่าเมื่อวานมาก

หนิงหนิงหันไปมองต้นแพร์ที่ออกดอกนั้นอีกครั้ง แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

เธอเดินตามหลังทีมกู้ภัย สถานที่ที่ไปเมื่อวานถูกตัดออกจากการค้นหาชั่วคราว

ตอนนี้พวกเขาจะไปดูสถานที่ที่ยังไม่ได้ไป

ป่า แม้ว่าจะเหลือเพียงครึ่งเดียว ก็ยังใหญ่มากพอแล้ว

เดินไปประมาณสี่สิบนาที พวกเขาใช้ทั้งโดรน กล้อง และทุกอย่างที่มี แต่ก็ยังไม่พบเงาของหมีแพนด้าเลย

ทีมงานรายการรู้ว่ามีผู้ชมหลายคนกำลังเป็นห่วงหมีแพนด้าน้อย จึงตั้งใจแยกกล้องหนึ่งตัวให้กับหนิงหนิง

[เฮ้ หมีแพนด้าตัวนี้ ทำไมวิ่งได้เร็วจังเลยนะ]

[แม้ว่ามันจะตัวเล็ก แต่พอวิ่งขึ้นมากลับคล่องแคล่วมากเลยนะ]

[พวกคุณคิดในแง่บวกกันหมดเลย แต่ฉันไม่เหมือนพวกคุณ ฉันกลัวว่ามันจะเจอกับอะไรที่ไม่คาดฝันเข้าน่ะ]

[พระเจ้า คุณพูดถูก ถ้ามันเจอปีศาจหมาป่าเข้า มันคงจบแน่ ๆ]

[เคยคิดไหมว่า บางทีแม่ของหมีแพนด้า อาจจะถูกปีศาจหมาป่าฆ่าตายด้วยก็ได้นะ?]

[อย่าบอกนะ ตอนที่พบแพนด้านั่น มันก็อยู่ในเขตของปีศาจหมาป่า…]

[พระเจ้า ไม่นะ น่าสงสารลูกแพนด้าจังเลย ยังเล็กแท้ ๆ ก็ต้องสูญเสียแม่ไปแล้ว]

[พอเถอะ กลัวทำไม รีบจับปีศาจหมาป่าไปเลยดีกว่า พวกสัตว์น่าสงสารเหลือเกิน]

[ไม่เป็นไรหรอก หน่วยสืบสวนพิเศษกับสำนักเซียนน่าจะไปถึงแล้ว มันอยู่ได้ไม่นานหรอก]

[แต่นั่นมันเป็นปีศาจนะ รู้สึกว่ามันน่าจะไม่ใช่ตัวที่รับมือได้ง่าย ๆ นะ]

[แต่ยังมีหนิงหนิงอยู่นะ]

[ฮ่า ๆ หนิงหนิงควรจะหาตัวหมีแพนด้าให้เจอก่อน ฉันรู้สึกว่าเธอจะต้องทำตรงข้ามกับชิวชิวแน่ ๆ คงไม่ช่วยจับปีศาจหมาป่าง่าย ๆ หรอก]

[ฉันก็คิดแบบเดียวกัน ถ้าเธออยากจับจริง ๆ เมื่อวานเธอคงไม่ปล่อยให้หมาป่าหนีไปแล้ว]

[เริ่มอีกแล้วใช่ไหม จริง ๆ ต้องขอบคุณที่ทุกคนมองว่าหนิงหนิงเป็นแบบนี้นะ ในสายตาพวกคุณ หนิงหนิงเก่งไปหมดทุกอย่างเลย พวกเราที่เป็นแฟนคลับยังรู้สึกละอายใจเลย]

[งั้นก็ได้ เรื่องนี้หนิงหนิงจะไม่เข้าไปยุ่ง ปล่อยให้ชิวชิวของพวกคุณไปช่วยหน่วยสืบสวนพิเศษกับสำนักเซียนตามหาเถอะ]

[ต้องทำทีละอย่าง ๆ สิ ทำไมบางคนถึงชอบตีโจทย์ลอย ๆ นะ?]

[ถ้าสุดท้ายเรื่องนี้ยังหนิงหนิงเป็นคนแก้ไขอยู่ดี อย่าลืมคุกเขาให้หนิงหนิงด้วยละ]

…

หนิงหนิงเดินตามทีมกู้ภัยในป่าต่อไปอีกสักพัก เมื่อทีมกู้ภัยเหนื่อยล้า จึงพากันหยุดพักผ่อน

คนอื่น ๆ ต่างเหนื่อยจนหน้าแดงคอบวมไปหมดแล้ว แต่ในทางกลับกัน หนิงหนิงแทบจะไม่มีเหงื่อออกสักหยด

ทีมกู้ภัยแอบมองหนิงหนิงอย่างเงียบ ๆ ‘นี่สินะความแตกต่างระหว่างผู้เชี่ยวชาญกับคนธรรมดา’

หนิงหนิงกำลังเงยหน้ามองท้องฟ้า เมื่อเทียบกับป่าฝั่งตรงข้าม ป่าผืนนี้ช่างเสียงดังวุ่นวายเป็นพิเศษ

เหนือศีรษะ มีนกบินผ่านเป็นระยะ

หนิงหนิงยังเห็นกระต่ายป่าวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกด้วย

การเปรียบเทียบเหล่านี้ ดูเหมือนจะสอดคล้องกับสิ่งที่ขงชิวพูดไว้ ป่านี้เป็นอิสระ ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นเขตปกครองของราชาหมาป่า เป็นอาณาเขตอันหดหู่ของไอแห่งความตาย

หลังจากพักสักครู่ ทีมกู้ภัยก็เตรียมพร้อมและกำลังจะออกเดินทางต่อ

ทว่าหนิงหนิงในตอนนี้ จู่ ๆ ก็วิ่งออกไปข้างนอก

ก่อนที่พวกเขาจะตามเธอทัน หนิงหนิงก็หยุดลงแล้ว เธอก้มหน้ามองลงไป ตามสายตาของเธอ ทุกคนเห็นสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กขนฟูตัวหนึ่ง

[โอ้แม่เจ้า น่ารักจังเลย!]

[นี่คือลูกหมาจิ้งจอกเลยนะ!]

[โอ้พระเจ้า หนิงหนิงรู้ได้ยังไงว่ามีจิ้งจอกอยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้สังเกตเห็นเลยนะ]

…

พนักงานตกใจ “ลูกจิ้งจอกเหรอ? มันบาดเจ็บหรือเปล่า?”

หนิงหนิง “ไม่นะ”

พนักงาน “แล้วนี่คุณกำลังทำอะไร?”

หนิงหนิง “ขอถามหน่อยว่า คุณเห็นแพนด้าบ้างไหม?”

เธอถามจิ้งจอกเล็ก ๆ

พนักงาน “?”

ถึงแม้จะได้ดูการถ่ายทอดสด และรู้ว่าหนิงหนิงสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ แต่พอได้เห็นกับตา พวกเขาก็ยังรู้สึกว่ามันน่าอัศจรรย์มาก

จิ้งจอกตัวนี้จ้องมองพวกเขาด้วยดวงตากลมโต ตัวสั่นเทา ดูเหมือนจะหวาดกลัวมาก

หนิงหนิงจ้องมองมันอยู่พักใหญ่ ก่อนเธอจะละสายตาไป

เจ้าหน้าที่กำลังจะถาม แต่ก็เห็นจิ้งจอกพุ่งออกไปทันที มันหายเข้าไปในพุ่มหญ้าอย่างรวดเร็วจนไม่เห็นเงาอีกเลย

เจ้าหน้าที่ “ถามได้อะไรบ้าง?”

หนิงหนิงส่ายหน้า “มันไม่ตอบฉัน”

[ฮ่า ๆ ๆ เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ จะไม่สนใจเธอ นี่ไงกรรมตามสนอง]

[ฮามาก เธอหน้าด้านขนาดไหนถึงมาขวางทางแล้วถามสัตว์ตัวเล็ก ตัวเองทำอะไรลงไปยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?]

[ที่ชิวชิวพูดเป็นความจริงนะ เขาเป็นเพื่อนกับสัตว์ตัวเล็กทั้งป่าเลย!]

[น่ารักอยู่นะ ถ้าคิดแบบนี้ เขามีสัตว์ตัวเล็ก ๆ เป็นเพื่อน ฉันก็รู้สึกดีขึ้นหน่อย]

[เอ่อ… นี่เพิ่งถามไปแค่ตัวเดียว อาจจะมีอะไรผิดพลาดนิดหน่อย พวกคุณฉลองเปิดแชมเปญเร็วไปหรือเปล่า?]

[ยอมแล้ว ในเวลาแบบนี้พวกคุณไม่ควรหวังให้หนิงหนิงรีบหาแพนด้าให้เจอหรอกเหรอ ทำไมยังมานั่งพูดจาเย็นชากัน หวังให้หนิงหนิงล้มเหลวงั้นเหรอ แล้วพวกคุณเคยคิดถึงสภาพของแพนด้าบ้างไหม?]

[พวกเราก็ไม่ได้บอกว่าไม่คิดถึงแพนด้านะ แต่หนิงหนิงโดนสัตว์เกลียดมันเป็นเรื่องจริงนี่นา จะไม่ให้ล้อเลยหรือไง?]

[มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า ถ้าดูต่อก็คงรู้เองแหละ]

…

หนิงหนิง “ดูต่อกันเถอะ”

หญิงสาวเดินนำหน้า หลังจากเดินไปสักพัก เธอก็ทำเหมือนครั้งก่อน วูบหนึ่งก็วิ่งออกไปไกลมาก

ทีมกู้ภัยตามไปดู คราวนี้เป็นเม่นตัวเล็ก

หนิงหนิงถามหาแพนด้าเหมือนเดิม แต่ผลคือมันก็ไม่สนใจหนิงหนิงเช่นเคย

จากนั้นก็เดินต่อไป เธอถามสัตว์ตัวเล็กไปสี่ห้าตัว แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด

พวกสัตว์ตัวเล็กเหล่านี้ ดูเหมือนจะกลัวหนิงหนิงมาก หนิงหนิงยังไม่ทันพูดอะไร พวกมันก็สั่นจนแทบไม่ไหว พอมีโอกาสที่ไม่มีใครสังเกต ก็รีบวิ่งหนีออกไปทันที

ครึ่งวันผ่านไปแล้ว ทว่ายังคงไม่พบเงาของหมีแพนด้าเลย

[ฮ่า ๆ ๆ เมื่อกี้ใครบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญกันนะ ตอนนี้ถูกสัตว์ปฏิเสธมากมายขนาดนี้ ยังจะเป็นเรื่องบังเอิญอีกหรือ? ฉันอยากรู้ว่าพวกคุณจะหาข้อแก้ตัวยังไงต่อไป]

[หนิงหนิงตอนนี้เป็นคนที่สัตว์ทั้งหลายไม่ต้อนรับ สมควรแล้ว]

[ที่แท้การใช้ความรุนแรงก็ใช้ไม่ได้จริง ๆ สัตว์ที่ถูกใช้ความรุนแรงอาจจะยอมฟังคำสั่งคุณชั่วคราว แต่พอมีโอกาสพวกมันก็จะหนีไปทันที]

[ฉันสงสัยว่าคุณกำลังเยาะเย้ย และฉันมีหลักฐานด้วย]

[ฮ่า ๆ ๆ จากคนที่ชอบถ่ายรูปกับสัตว์เล็ก ๆ จนกลายเป็นคนที่ถูกสัตว์รังเกียจ ช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้มีเพียงชิวชิวเท่านั้นแหละ]