ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 448 คำเชิญ

บทที่ 448 คำเชิญ

[แต่ตอนนี้หนิงหนิงก็หาแพนด้าไม่เจอแล้ว แล้วจะทำยังไงล่ะ]

[ไม่เป็นไร เราขอให้ชิวชิวช่วยก็ได้นี่ เครือข่ายเพื่อนสัตว์ของเขาไม่ใช่เล่น ๆ นะ]

[โอ้ แย่จัง ดูสมองฉันสิ ทำไมถึงลืมขงชิวไปได้ ใช่แล้ว เราขอให้เขาช่วยได้นี่]

[งั้นรีบกลับไปกันเถอะ อยู่ที่นี่ก็เสียเวลาเปล่า]

…

ทางด้านหนิงหนิงได้ไปถามสัตว์อื่น ๆ เพิ่มอีกสองตัว แต่ก็ยังไม่ได้คำตอบเหมือนเดิม

ทีมกู้ภัยที่ตั้งแต่แรกเต็มไปด้วยความหวัง ก็ค่อย ๆ หมดแรง เมื่อเห็นว่าเที่ยงแล้ว ทุกคนก็ต่างเหนื่อยล้า จึงตัดสินใจกลับไปก่อน แล้วค่อยคุยกันตอนบ่าย

ตอนแยกจากกัน ทีมกู้ภัยกำลังจะเดินจากไป ทว่าหนิงหนิงก็ถามขึ้นมาว่า “พวกคุณกินอะไรกันตอนเที่ยง?”

ทีมกู้ภัยตอบลวก ๆ “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ”

พวกเขาไม่ได้กลับไป แค่จะกลับไปพักผ่อนที่รถสักครู่ กินอาหารสำเร็จรูปนิดหน่อย แล้วค่อยทำงานต่อตอนบ่าย

หนิงหนิง “ขอแบ่งให้ฉันบ้างได้ไหม?”

แน่นอนว่าได้ ถึงแม้จะไม่ได้พบอะไรเลย แต่หนิงหนิงก็ยังตามพวกเขาวิ่งไปตลอดช่วงเช้า ต่างเหนื่อยด้วยกันมาทั้งนั้น

หนิงหนิงตามทีมกู้ภัยไปยังแคมป์ของพวกเขา ทีมกู้ภัยนำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายถัง พร้อมกับมอบหม้อไฟร้อนในตัวให้เธออีกสองถัง และยังจัดเตรียมน้ำร้อนให้ด้วย

หนิงหนิงจึงขอแอปเปิลมาอีกหลายลูก

[โอ้โฮ หนิงหนิงนี่ไม่เกรงใจเลยจริง ๆ]”

[ไม่น่าแปลกเลยที่เธอเข้ามาช่วยเองโดยไม่ต้องบอก ที่แท้จุดประสงค์ก็คือเรื่องนี้นี่เอง]

[ไร้ยางอายจริง ๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด แล้วยังมีหน้าเอาของคนอื่นไปมากมายโดยไม่รู้สึกอะไรเลย?]

[มีของพวกนี้ ยังไม่เท่ากับให้ทางเจินเจินไปซะ แล้วให้ชิวชิวช่วยหาด้วยซ้ำ]

[ใช่เลย ชิวชิวน่าจะหาเจอเร็วแน่ ๆ ส่วนหนิงหนิงนี่ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด]

[ไม่ใช่นะ การขอของกินจากคนอื่นแบบนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ? ทีมรายการไม่ได้บอกว่าให้พึ่งพาตัวเองหรือไง?]

[เอ่ออ… ทีมรายการไม่ได้บอกว่าห้ามเอาของคนอื่นนี่นา]

…

ผู้ชมต่างรู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับพฤติกรรมการขอเศษอาหารของหนิงหนิง

ข้อความในคอมเมนต์จึงเต็มไปด้วยเสียงคัดค้าน

แต่หนิงหนิงไม่สนใจเลย เธอรับของทั้งหมดที่ทีมกู้ภัยให้มา

ส่วนทีมกู้ภัยก็ให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เพราะก่อนหน้านี้ หนิงหนิงได้ช่วยเหลือพวกเขาไปมากมาย

หากไม่มีหนิงหนิงพวกเขาคงไม่สามารถจับเสือดาวเงินได้ง่ายขนาดนี้

ด้วยความเกรงใจว่าหนิงหนิงอาจจะไม่สะดวก ทีมกู้ภัยยังเสนอที่จะส่งหนิงหนิงกลับไปยังที่พักของเธอด้วย แต่หนิงหนิงปฏิเสธ

หนิงหนิง “พวกคุณพักก่อน บ่ายนี้น่าจะสามารถหาแพนด้าเจอแล้ว”

คำพูดนี้ ทำให้ทีมกู้ภัยอึ้งไปชั่วขณะ

อย่างไรก็ตาม หนิงหนิงก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ เธอรับของต่อจากทีมกู้ภัย ถึงแม้จะเป็นห่อใหญ่มาก เธอก็ไม่บ่นว่าหนัก แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ขณะนั้นในช่องแชต ก็เริ่มมีการเยาะเย้ยรอบใหม่

[ฮ่า ๆ แม้แต่สัตว์ก็ไม่สนใจเธอแล้ว ยังจะบอกว่าบ่ายนี้จะหาเจอ พูดอะไรเกินจริงขนาดนั้น]

[ทนไม่ไหวแล้ว เธอทำได้ยังไง หน้าโดนตบจนบวมแล้วยังจะทำท่าเก๋อีก?]

[ฉันว่าที่เธอพูดก็ไม่ผิดนะ บ่ายนี้ไปขอความช่วยเหลือจากฝั่งชิวชิว ให้เขาช่วย ก็เจอแล้วไม่ใช่เหรอ หนิงหนิงเธอก็ไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนหาเจอนี่]

[โอ้โฮ จริงด้วย หนิงหนิงพูดแบบนี้ ค่อนข้างคลุมเครือ จริง ๆ แล้วเธอเจ้าเล่ห์มาก]

[ขำแทบตาย หนิงหนิงคิดว่าคนดูโง่หรือไง ใครกันแน่ที่หาเราเจอทั้งที่เราไม่มีตา?]

[ทนไม่ไหวแล้ว พวกคุณรอให้ขงชิวหาเจอก่อนแล้วค่อยพูดได้ไหม ไม่เคยเห็นคนที่ยังไม่ได้ทำอะไร แต่ก็รีบฮุบเอาความดีความชอบซะแล้ว]

[มันต่างกันตรงไหนล่ะ ชิวชิวจะหาไม่เจอได้ยังไง เขาไม่ใช่หนิงหนิงนี่ ที่จะไม่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าสัตว์]

[พูดอะไรไม่ควรพูดให้ขาดนะ พวกคุณเคยโดนตบหน้ามาหลายครั้งแล้ว ก็ไม่ใช่เพราะพูดอะไรมั่นเกินไปหรอกเหรอ?]

หนิงหนิงเดินจากไปไกลแล้ว ทว่าสมาชิกทีมที่เพิ่งส่งของให้หนิงหนิงยังคงจ้องมองเงาหลังของหนิงหนิงอยู่

คนอื่นถามเธอว่า “เป็นอะไรไป?”

หยิงสาวคนนั้นได้สติกลับมา เธอยิ้มเล็กน้อย “เหมือนเมื่อกี้ฉันไม่เห็นกำไลข้อมือของหนิงหนิงไม่รู้ว่าเธอทำหล่นไปหรือเปล่า”

เกี่ยวกับกำไลข้อมือของหนิงหนิงนั้น ทุกคนมีความประทับใจอย่างลึกซึ้ง

อย่างไรก็ตาม กำไลข้อมือรูปงูก็ค่อนข้างพิเศษ

เมื่อแรกเห็น คนอื่น ๆ ยังคิดว่าเป็นงูตัวเล็กจริง ๆ เลย

“คงดูผิดไปมั้ง เมื่อกี้ตอนที่ฉันมา ยังเห็นมันอยู่บนข้อมือของเธอเลย”

“จริงเหรอ?” เพื่อนร่วมทีมสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่นานก็โยนเรื่องนี้ทิ้งไปจากความคิด

หนิงหนิงถือของกลับมา ระหว่างทางเธอสังเกตเห็นยันต์หลายอันที่ถูกเพิ่มขึ้นมาใหม่

ไม่รู้ว่าเป็นคนของสำนักเซียนหรือหน่วยสืบสวนพิเศษที่ทิ้งไว้ คิดว่าพวกเขาคงเริ่มสืบสวนแล้ว

กลับมาถึงถ้ำ

ซูเจาเห็นกองของที่เธอถือกลับมา ดวงตาเป็นประกายวาววับ

“คุณไปปล้นมาหรือไง?”

หนิงหนิงส่งน้ำแร่ให้เธอ “ใช่ค่ะ ของที่ได้มาจากการกระทำผิด จะเอาไหม?”

ซูเจารับไปแล้วพูดว่า “ถ้างั้นฉันก็เอาละ”

หนิงเหนียนอาสารับของทั้งหมดที่อยู่ในมือของหนิงหนิงไปอย่างกระตือรือร้น

ดูเหมือนจะมีอาหารอย่างเหลือเฟือ ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวกึ่งสำเร็จรูปแบบให้ความร้อนในตัว และยังมีข้าวกล่องแพ็กสำเร็จอีกด้วย

ผลไม้หลังอาหารก็ไม่ขาด ซูเจาเริ่มกินไปแล้วตอนนี้

ส่วนหนิงเหนียนกำลังต้มน้ำร้อนอยู่ข้างนอกถ้ำ เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เธอจึงเงยหน้ามองและก็เห็นเจียงเจินพาเหลียงชิงฮวนและขงชิวเดินตรงมา

หนิงเหนียนมองพวกเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้สนใจพวกเขา

เจียงเจินกำลังจะทักทาย แต่กลับถูกเมินอย่างไม่เป็นมิตร

เธอจึงยิ้มเศร้า ๆ ให้กับขงชิว ราวกับชินชากับการกระทำแบบนี้

[มันเกินไปหน่อยไหม?]

[นี่มันไร้มารยาทจริง ๆ ทั้งที่เจียงเจินยังนึกถึงพวกเขา อุตส่าห์มาเชิญพวกเขาไปกินข้าวโดยเฉพาะ]

[เจินเจินเป็นคนมีมารยาทจริง ๆ ไม่เหมือนบางคนที่ไม่มีความสุภาพเลยแม้แต่นิดเดียว]

[พวกเขาไม่ให้เกียรติอยู่แล้ว เจินเจินก็อย่าไปสนใจพวกเขาเลย จะไปทำดีกับคนที่ไม่รู้จักสำนึกทำไม ปล่อยให้พวกเขาหิวไปเถอะ]

[ขอโทษนะครับ เรื่องเชิญไปกินข้าว พวกเราไม่ไปจริง ๆ ครับ กลับไปเถอะครับ]

[ฮ่า ๆ ใครกินดีกว่าใคร ยังไม่แน่เลยนะ]

หนิงเหนียนไม่สนใจพวกเขา ทว่าเจียงเจินใจกว้างมาก เธอไม่โกรธ และถามออกไปก่อน “ถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว พวกคุณทานข้าวกันหรือยัง?”

หนิงหนิงในตอนนี้ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงเดินออกมาจากถ้ำ

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ตัวของขงชิวสั้น ๆ สองวินาที แล้วมองไปที่เจียงเจินที่ยืนอยู่ตรงกลาง “พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”

เจียงเจิน “ตอนนี้เที่ยงแล้วไงละ พวกเรากะจะมาถามว่าพวกคุณทานข้าวกันหรือยัง ถ้ายังก็มาทานด้วยกันกับพวกเราไหม ขงชิวทำซุปปลาไว้ พวกสัตว์เล็ก ๆ ก็ให้ของกินพวกเรามาด้วย มีเยอะมากกินจนไม่หมด พวกคุณจะมาไหม?”

เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่บรรดาสัตว์ตัวเล็ก ๆ เข้ามาเข้าแถวส่งอาหารให้ เจียงเจินก็รู้สึกตื่นเต้นมาก เธอมั่นใจว่านั่นจะกลายเป็นฉากเด่นของรายการครั้งนี้อย่างแน่นอน

ที่สำคัญที่สุดคือ พวกสัตว์ตัวน้อยเหล่านั้นถึงกับนำของมาส่งถึงตรงหน้าเธอโดยตรง

ขงชิวบอกว่า พวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ชอบเธอมาก ถึงได้นำของมามอบให้เธอ

เอาละ ตอนนี เจียงเจินมั่นใจแล้วว่า คำวิจารณ์ในแง่ลบใด ๆ ก่อนหน้านี้เกี่ยวกับเธอทั้งหมด จะถูกลบล้างไปหมดเพราะฉากนี้

สิ่งที่เจียงเจินคิดก้ไม่ผิด ตอนนี้คำว่า ‘เจียงเจินเจ้าหญิงดิสนีย์’ กำลังติดอยู่บนเทรนด์ยอดนิยมและแฟน ๆ กำลังเข้ามาชื่นชมเธออย่างบ้าคลั่ง

ภาพนี้มีพลังและช่างเหมือนความฝันมากจริง ๆ

สายตาทุกคู่พุ่งไปที่หน้าจอขนาดใหญ่ เมื่อได้เห็นเจียงเจินที่ราวกับร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ด้วยชุดสีขาวงดงามและดอกไม้ที่ปลิวว่อน

คำวิจารณ์ไม่ดีที่เคยมีต่อเจียงเจินก็ถูกลบเลือนไปอย่างรวดเร็ว

เรื่องราวของพวกเขาต่อจากนี้ต้องประสบความสำเร็จมากแน่ ๆ!

ทุกคนเริ่มแห่กันไปที่สตรีมของพวกเขาเพื่อส่งของขวัญให้ทั้งคู่

ห้องไลฟ์สดของพวกเขาช่วงหนึ่งถึงกับมียอดผู้ชมแซงหนิงหนิงไปเลย

‘เรียกฉันว่าพี่ได้แล้ว ยอมรับความเหนือกว่าของฉันซะ’ เจียงเจินหัวเราะเบา ๆ พลางคิดในใจ

ทว่าขณะที่เจียงเจินกำลังคิดอย่างเพลิดเพลิน หนิงหนิงก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดว่า “ไม่ต้องหรอก”