ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 449 ไม่ยุติธรรม

บทที่ 449 ไม่ยุติธรรม

เจียงเจินไม่ยอมแพ้ “อย่าเกรงใจสิ มันเยอะเกินไปจริง ๆ ฉันบอกให้พวกสัตว์ตัวน้อยพวกนั้นหยุดนำของมา แต่พวกมันไม่ยอมฟังเลย ยังคงนำของมาให้ จนตอนนี้ก้กองเต็มห้องไปหมดแล้ว”

เธอดูเหมือนจะกังวลใจจริง ๆ พยายามอย่างหนักที่จะเชิญหนิงหนิงไปร่วมทานอาหารเที่ยงด้วยกัน

ทว่าหนิงหนิงไม่ไว้หน้าเลยสักนิด “ไม่ไป”

ส่วนเจียงเจินยังคงเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น

ซูเจาทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอเดินออกมาจากถ้ำ พูดอย่างหงุดหงิด “บอกแล้วว่าไม่ไป คุณฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ?”

เหลียงชิงฮวนได้ยินก็โกรธขึ้นมา “เจินเจินตั้งใจชวนพวกคุณด้วยความหวังดี แต่พวกคุณมีทัศนคติแบบไหนกัน?”

ซูเจา “หนิงหนิงก็บอกแล้วว่าไม่ไป ทำไมพวกคุณยังเชิญไม่หยุดอีก น่ารำคาญ”

เหลียงชิงฮวน “ก็เพราะหวังดีกับพวกคุณไง กลัวว่าพวกคุณจะกินไม่อิ่ม!”

ซูเจาทำเหมือนได้ยินเรื่องตลก “พวกเรากินไม่อิ่มงั้นเหรอ? คุณแน่ใจนะ?”

เหลียงชิงฮวน “แน่นอนสิ สัตว์เลี้ยงที่ทางรายการปล่อยไว้ก็ถูกสัตว์ป่ากินไปหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่ปลาให้กิน อย่างมากก็แค่กินผลไม้เพิ่มนิดหน่อย”

เจียงเจินเสริม “ขงชิวบอกว่า ผลไม้ในป่านี้ ส่วนใหญ่ยังไม่ทันสุกก็ถูกพวกสัตว์เล็ก ๆ ที่หิวเก็บไปกินแล้ว แทบไม่มีลูกไหนสุกเลย โดยทั่วไปแล้วมักจะไม่อร่อย แม้จะพอกินได้แต่ก็หายากมาก อย่างไรก็ตาม สัตว์ตัวเล็ก ๆ รู้จักป่าดีกว่ามนุษย์อย่างพวกเรา พวกมันสามารถหาได้ และเพิ่งเอามาให้ฉันด้วย”

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบผลไม้สีแดงสองลูกออกมา พอมองดูอย่างละเอียดก็พบว่าเป็นสตรอว์เบอร์รี

“พวกนี้ล้วนเป็นของที่สัตว์ตัวน้อยเอามาให้ฉัน โอ้ มีเยอะมากจริง ๆ ถ้าไม่กินก็จะเน่าเสียหมดนะ”

ซูเจาชะโงกมองสตรอว์เบอร์รีในมือเธอ แล้วยิ้มเล็กน้อย “ขอบคุณสำหรับน้ำใจ แต่คุณเก็บไว้กินเองเถอะ”

เจียงเจิน “เป็นอะไรไปล่ะ พวกคุณไม่ชอบกินเหรอ?”

หนิงหนิง “ไม่ใช่ พวกเรามีแล้ว”

เจียงเจินตกใจ “พวกคุณหาเจอด้วยเหรอ”

เธอคิดสักครู่ แล้วรู้สึกเห็นอกเห็นใจ “คงจะเหนื่อยมากใช่ไหมล่ะ พวกคุณจะมาอยู่กับพวกเราด้วยกันไหม ขงชิวเขาหาห้องได้แล้ว ต้องดีกว่าอยู่ในถ้ำนี่แน่นอน”

ขงชิวยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ ตลอด

เจียงเจินพูดอะไร เขาก็พยักหน้า แสดงความเห็นด้วย

ในขณะที่ซูเจากำลังทนไม่ไหว เกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมา น้ำที่หนิงเหนียนต้มก็เดือดพอดี

เขายกกาน้ำขึ้นมาโดยไม่ได้มองคนข้างนอกเลย จากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในถ้ำ

ซูเจากลอกตาและตะโกนไปที่หนิงเหนียนว่า “ฉันก็จะกินด้วย ช่วยชงให้ฉันหนึ่งถ้วยด้วยนะ”

หนิงเหนียนโบกมือเป็นเชิงรับรู้

เจียงเจินรู้สึกแปลกใจ “ชง? พวกคุณกำลังจะกินอะไรกัน?”

ซูเจา “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปน่ะ”

เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนพูดขึ้นพร้อมกัน “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป?”

ซูเจาพยักหน้าอย่างไร้เดียงสา “ใช่ค่ะ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป”

เจียงเจินงงไปเลย “พวกคุณได้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาจากไหน?”

ซูเจายิ้มอย่างสดใส “ก็แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่หนิงหนิงทำงานหนักเพื่อแลกมาไงคะ”

เหลียงชิงฮวน “ได้รับมันมาเหรอ? ทีมงานได้มอบหมายงานให้คุณหรือเปล่า?”

ทำไมพวกเขาไม่รู้เรื่องนี้

เมื่อเห็นว่าพวกเขาเข้าใจผิดแล้ว เจียงซั่วรีบอธิบายว่า ของของหนิงหนิงนั้น เป็นของที่ทีมกู้ภัยให้มา

ซูเจาวิ่งกลับไปที่ถ้ำ แล้วก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง เธอถือกล่องสตรอว์เบอร์รีและถุงส้มสีทองในมือ แล้วแสดงให้เจียงเจินและคนอื่น ๆ ดู

“ไม่ใช่แค่นี้นะ ยังมีข้าว และอาหารบ้าน ๆ อีก แต่มีปริมาณค่อนข้างน้อย พอดีกับพวกเราสามคนเท่านั้น เลยไม่แบ่งให้พวกคุณกิน อย่างไรก็ตาม พวกคุณก็บอกแล้วว่าของก็มีเยอะแยะ กินไม่หมดด้วย คงจะไม่แย่งของเราใช่ไหม”

ซูเจายิ้มตาหยี

[ฮ่า ๆ ๆ ขำแทบตาย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าซูเจาดูน่ารักขึ้นมานิดนึง]

[ด่ากลับได้ดีมาก เจียงเจินน่ารำคาญจริง ๆ หนิงหนิงบอกแล้วว่าไม่กิน เธอยังชวนไม่หยุด น่ารำคาญจริง ๆ]

[อ้างว่าเชิญหนิงหนิงไปกินข้าว แต่จริง ๆ แล้วแค่อยากอวดแบบอ้อม ๆ แถมยังอยากดูชีวิตอันแสนน่าสงสารของหนิงหนิงด้วย น่าเกลียดจริง]

[เจียงเจินคงคิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่กันทั้งหมดสินะ ไม่สามารถจับความคิดอวดตัวแบบแอบแฝงของเธอได้]

[ยอมแล้ว เจินเจินแค่อยากเลี้ยงอาหารคนอื่น ไม่ได้มีความคิดอะไรแอบแฝง สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง อาหารมีมากจริง ๆ กินไม่หมด ผลไม้ก็หายากจริง ๆ คุณเห็นด้วยไหมล่ะ?]

[นี่มันจริง ๆ เลย ความหวังดีกลับถูกตอบแทนด้วยความอกตัญญู พวกคุณจิตใจดำมืดไปหมด มองอะไรก็เห็นแต่ความมืดดำ]

[??? นี่มันประโยคที่พวกเราควรพูดไม่ใช่เหรอ ไม่ว่าหนิงหนิงจะทำอะไร ในสายตาพวกคุณก็มีเจตนาแอบแฝง มองอะไรก็ผิดหมด]

…

พวกเจินกั่วพบว่าตอนนี้มีคนออกมาพูดแทนเจียงเจินมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดี

ตอนนี้พวกเขาสามารถโต้ตอบกับแฟนคลับของหนิงหนิงได้อย่างสมน้ำสมเนื้อแล้ว ไม่ใช่สถานการณ์ที่ถูกกดดันอย่างหนักอีกต่อไป

ยอดเยี่ยมมาก

พวกเขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้คงต้องขอบคุณขงชิวเป็นอย่างมาก

พวกเขามองขงชิวด้วยสายตาที่ชื่นชมมากขึ้นเรื่อย ๆ และยังคงเพิ่มแรงโจมตีหนิงหนิงต่อไป

[เอ๊ะ จริงเหรอที่ไม่มีใครสงสัยการกระทำของหนิงหนิงที่ขอของจากทีมกู้ภัยเลย? มันสมเหตุสมผลหรือ?]

[ผมว่ามันไม่สมเหตุสมผล นี่มันการเอาชีวิตรอดในป่า หลักการคือต้องพึ่งพาตัวเองอยู่แล้ว หนิงหนิงทำแบบนี้มันชัดเจนว่าเธอเป็นพวกขอเกาะกิน]

[อืมม ถ้าพูดแบบนั้น เจียงเจินกับพวกเขาก็เป็นพวกเกาะกินเหมือนกันนะ ที่พัก อาหาร ทั้งหมดล้วนเป็นของที่ขงชิวหามาให้นี่นา]

[มันไม่เหมือนกันนะ! เจินเจินกับพวกเขาช่วยเหลือขงชิว ขงชิวถึงได้หาที่พักและอาหารให้พวกเจินเจินเพื่อเป็นการขอบคุณ แต่หนิงหนิงไม่ได้ช่วยหาแพนด้าเลย ไม่ได้ช่วยทีมกู้ภัยเลยสักนิด]

[ใช่ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย แถมยังเก็บเกี่ยวอาหารของคนอื่นอีกตั้งเยอะ ไม่อายเลยหรือไง]

[ไม่สมเหตุสมผล! ผมขอคัดค้านอย่างรุนแรง ขอเสนอให้ทีมงานยึดอาหารของหนิงหนิง!]

…

ในช่องแชตมีคนมากมายรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล เจียงเจินก็รีบตั้งข้อสงสัยของตัวเอง “แต่ว่า มันไม่สมเหตุสมผลนะคะ การเอาตัวรอดในป่าไม่ใช่ให้พวกเราลงมือทำเองหรอกเหรอ พวกเขานี่เอาของคนอื่นมาใช้เลย”

เหลียงชิงฮวนก็แสดงความไม่พอใจ “คุณผู้กำกับ พวกคุณไม่สามารถทำแบบนี้ได้นะคะ นี่มันไม่ยุติธรรมไม่ใช่หรือ?”

ทั้งสองคนต่างโกรธมาก

หนิงหนิง “ตรงไหนที่ไม่ยุติธรรม? ตอนที่พวกคุณออกจากป่าเมื่อคืนไปพักโรงแรม พวกเรายังคงพักอยู่ในถ้ำ ตอนเช้าวันต่อมาพวกคุณได้อาบน้ำสบาย ๆ ในโรงแรม กินอาหารเช้าที่โรงแรมเตรียมไว้ให้ สิ่งเหล่านี้ พวกเราเคยรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมไหม?”

เจียงเจินและเหลียงชิงฮวน “…”

ไม่สามารถโต้แย้งได้ ทุกอย่างที่พวกเขาพูดล้วนเป็นความจริง

[ไม่เป็นไรเหรอ? ก็ไม่ใช่ว่าเจียงเจินพวกเขาอยากจะไปเอง แต่มันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด จำเป็นต้องถอนตัวไปนี่]

[ทีมงานรายการก็ให้พวกเขาเลือกแล้วนะ เป็นตัวของพวกหนิงหนิงเองที่เลือกจะไม่ไป จะโทษใครล่ะ? แล้วตอนนี้มาทำเป็นน้อยใจ]

[ใช่ไหมล่ะ? แล้วยังไงต่อล่ะ? เจียงเจินกับคนอื่นอยู่ที่นี่น้อยกว่าหนิงหนิงกับคนของเธอแค่วันเดียวเท่านั้น นั่นเป็นความจริง มันไม่ยุติธรรมสำหรับหนิงหนิงกับคนของเธอตั้งแต่ต้นแล้วนี่]

[เจียงเจินไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลยสักคำ พวกเขากลับมาตอนนี้ เข้าร่วมระหว่างทาง มันไม่ยุติธรรมตั้งแต่ต้นแล้ว]

[ถ้าไม่อย่างนั้นรอบนี้ก็ไม่ต้องมา การกลับมาของพวกเขาก็แสดงถึงความไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว หนิงหนิงยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วเจียงเจินกับพวกเขาจะมีหน้ามาบอกว่าหนิงหนิงไม่ยุติธรรมกับพวกเขาได้ยังไง]

…

ซูเจาก็พูดว่า “พวกคุณอยู่ในป่าน้อยกว่าพวกเรามาตั้งแต่ต้น แต่เรื่องนี้พวกคุณกลับไม่พูดถึงเลยสักนิด พวกคุณคิดว่านั่นยุติธรรมหรือเปล่าล่ะ?”

เจียงเจินและเหลียงชิงฮวนถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลย