ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 450 ไม่อยากให้คนอื่นพบ

บทที่ 450 ไม่อยากให้คนอื่นพบ

บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด ขงชิวที่เงียบมาตลอด ตอนนี้จึงออกมาพูดกลบเกลื่อนสถานการณ์ “พอเถอะ ทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด เมื่อคุณหนิงไม่ต้องการความช่วยเหลือ พวกเราก็จะกลับไปแล้วละ”

เจียงเจินและพวกของเขายังไม่อยากยอมแพ้ แต่ก็ไม่มีทางเลือก

ขณะที่ทั้งสามกำลังจะเดินจากไป หนิงหนิงก็เรียกพวกเขาไว้อย่างกะทันหัน

เหลียงชิงฮวนพูดอย่างไม่พอใจ “ยังมีอะไรอีกหรือ?”

หนิงหนิงมองไปที่ขงชิว “พวกเขาบอกว่าคุณสามารถสื่อสารกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้เหรอ?”

ขงชิวรู้สึกเขินเล็กน้อย “จะเรียกว่าสื่อสารกันก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่อยู่ด้วยกันมานาน จนพวกเราต่างก็คุ้นเคยกันดี”

[ชิวชิวถ่อมตัวอีกแล้ว ถ่อมตัวมากไปก็ไม่ดีนะ]

[หนิงหนิงยังกล้าบอกว่าตัวเองสื่อสารกับสัตว์ได้ ทำไมชิวชิวถึงไม่กล้ายอมรับล่ะ]

[ฮ่า ๆ ฉันว่าชิวชิวน่ารักนะ]

[ฮือ ๆ นึกถึงว่าชิวชิวตายไปแล้ว ก็รู้สึกแย่จัง]

[อย่าคิดอะไรมากนะ อาจจะเป็นคนที่โตกว่าเธอหนึ่งรุ่นก็ได้]

[แค่รู้สึกว่าคนดี ๆ แบบนี้ ตายเร็วแบบนี้ มันน่าเสียดาย ไม่รู้ว่าชิวชิวเคยผ่านอะไรมาบ้างตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นะ]

[สาเหตุการตายจะตรวจสอบได้ไหม]

[ไม่ใช่มีคนแจ้งตำรวจแล้วหรือไง ตอนนี้ตำรวจน่าจะกำลังสืบเรื่องคนที่หายไปแถว ๆ นี้อยู่นะ]

…

หนิงหนิงฟังจบแล้วพยักหน้า “ในเมื่อคุณคุ้นเคยอยู่แล้ว อย่างนั้นก็ไปช่วยหาหมีแพนด้าที่หายไปหน่อยสิ”

ขงชิวงงไปชั่วขณะ “อะไรนะ?”

หนิงหนิงพูดซ้ำ “หมีแพนด้าหายไป ในเมื่อคุณคุ้นเคยกับพวกสัตว์ ก็ขอให้พวกมันช่วยหน่อย น่าจะหาได้ง่าย ๆ ใช่ไหม”

[โอ้โฮ พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว นี่หนิงหนิงกำลังขอความช่วยเหลือเหรอ?]

[เธอก็รู้จักตัวเองดีนะ รู้ว่าตัวเองหาไม่เจอ เลยรู้จักขอความช่วยเหลือซะแล้ว]

[ฮึ่ย ดูท่าทางของหนิงหนิงสิ อะไรที่บอกว่า ‘ง่ายมาก’ น่ะ? ตรงไหนที่ดูเหมือนคนมาขอความช่วยเหลือล่ะ]

[ถ้าฉันเป็นชิวชิว เจอท่าทางของหนิงหนิงแบบนี้ ฉันก็จะไม่ตกลง ตัวเองไม่ได้เก่งมากงั้นเหรอ งั้นไปหาเอาเองเลยสิ]

[น่าเสียดาย ไม่ต้องคิดมาก ชิวชิวต้องตกลงแน่ ๆ]

แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปตามที่คาดคิด เมื่อขงชิวที่เข้าใจแล้ว ดูเหมือนจะลำบากใจอยู่บ้าง

“เรื่องนี้ คงจะยากสักหน่อย”

หนิงหนิง “ทำไมล่ะ คุณเองไม่ใช่เหรอที่บอกว่าคุ้นเคยกับสัตว์”

ขงชิว “ไม่ใช่เรื่องอื่นหรอก แค่สถานที่นี้อยู่ภายใต้การดูแลของปีศาจหมาป่า ผมกลัวว่าถ้าพวกเขาไปตามหา อาจจะเจอกับอันตรายเข้า”

หนิงหนิง “เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวลหรอก แพนด้าอยู่ในป่าอีกแห่งหนึ่ง ห่างจากปีศาจหมาป่ามาก”

ขงชิว “แต่ว่า…”

เจียงเจินรู้สึกสงสัยเล็กน้อย “แต่ว่าอะไรล่ะ? ฉันคิดว่าถ้าคุณลงมือเอง ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน พวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ก็ล้วนเชื่อฟังคุณไม่ใช่เหรอ”

ขงชิวหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

เจียงเจิน “โอ้ ไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่ให้พวกมันระวังหน่อย ถ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามน่าจะไม่มีปัญหา อย่างไรก็ตาม เพราะยังไงพวกเราที่เป็นเป้าหมายก็อยู่ตรงนี้แล้ว ให้สัตว์เล็ก ๆ ช่วยค้นหา จะได้ช่วยให้ทีมกู้ภัยกลับไปเร็วขึ้น พวกเขาวิ่งมาทั้งเช้าแล้ว แต่หาอะไรไม่เจอเลย คงเหนื่อยมากแน่ ๆ”

ขงชิวพูดอะไรไม่ออก เได้แต่ตอบตกลง “ได้ครับ ผมจะบอกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ให้ช่วยดูแลและสังเกตการณ์”

[เยี่ยมเลย! ชิวชิวตกลงช่วยแล้ว]

[เมื่อชิวชิวช่วยแล้ว ฉันก็วางใจได้ น่าจะหาแพนด้าเจอเร็ว ๆ นี้แหละ]

[เห็นไหม สุดท้ายก็ต้องพึ่งชิวชิวนั่นแหละ]

[นี่ยังหาไม่เจอเลย รอเจอแล้วค่อยว่ากันก็ไม่สายนี่]

[ฮิฮิ อิจฉาสินะ อิจฉาไปก็เท่านั้นแหละ โมโหตายไปเลย!]

[…]

พอตกลงกันแล้ว ขงชิวและคนอื่น ๆ ก็กำลังจะออกไป แต่ถูกหนิงหนิงเรียกให้หยุดอีกครั้ง

หนิงหนิงถาม “ทำไมมนุษย์หมาป่าถึงไม่ไปครอบครองป่าอีกแห่งล่ะ?”

ขงชิว “เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบชัดเจน บางทีอาจเป็นเพราะกำลังไม่เพียงพอมั้งครับ”

หนิงหนิงไม่แสดงอารมณ์อะไรบนใบหน้า ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อกันแน่

“ฉันยังมีคำถามอีกข้อนึง” หนิงหนิงพูด

ขงชิว “คุณถามมาได้เลย ถ้าผมรู้คำตอบ ผมจะบอกคุณแน่นอน”

หนิงหนิง “วางใจเถอะ แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่คุณรู้ ฉันอยากรู้ว่า คุณบอกว่าคุณความจำเสื่อม แล้วคุณไม่สงสัยเลยเหรอว่าตัวเองเป็นใคร ตายได้ยังไง?”

สำหรับคำถามนี้ ขงชิวรู้สึกว่าเขาเคยคิดเรื่องนี้มานานแล้ว “ตัวผมตายไปแล้ว ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ผมก็ปล่อยวางได้แล้ว สิ่งเดียวที่ผมอยากทำตอนนี้คือกำจัดปีศาจหมาป่า เพื่อที่ว่าถึงแม้ในอนาคตผมจะจากที่นี่ไป แต่ก็จะไม่ต้องห่วงอะไรอีก”

เขาเป็นคนปล่อยวาง ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ไม่หวังผลตอบแทน และอ่อนโยนอย่างที่สุด

[ฮือ ฮือ ฮือ ชิวชิวช่างดีจริง ๆ ทำไมคนดีถึงมีอายุสั้นนัก!]

[เมื่อชิวชิวจากไป พวกสัตว์เล็ก ๆ คงจะเสียใจมากเลยนะ]

[ชิวชิวไม่อยากให้สัตว์เล็ก ๆ ได้รับบาดเจ็บ หวังว่าจะจับปีศาจหมาป่าได้เร็ว ๆ นี้!]

…

หนิงหนิงมองไปยังทิศทางที่คนทั้งสามจากไป ซูเจาถามขึ้นอย่างสงสัย “คุณกำลังมองอะไรอยู่?”

หนิงหนิงเบนสายตากลับมา “ไม่มีอะไรหรอก”

เกิดเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ขึ้น แต่ก็ไม่ได้ทำลายบรรยากาศการกินของทั้งสามคนเลยแม้แต่น้อย

ทั้งสามคนกินมื้อที่ปกติแล้วเป็นมื้อที่เรียบง่ายเพื่อความสะดวก แต่ตอนนี้กลับดูอุดมสมบูรณ์และอร่อยอย่างเหลือเชื่อ

หลังจากกินเสร็จ หนิงหนิงถามหนิงเหนียนว่า “อิ่มหรือยัง?”

หนิงหนิงช่วงนี้ชอบถามเขาว่ากินอิ่มหรือยัง ราวกับกลัวว่าเขาจะกินไม่อิ่ม

หนิงเหนียนพยักหน้า

หลังจากกินมื้อนี้เสร็จ ถึงได้รู้สึกว่าอิ่มจริง ๆ เสียที

เมื่อเทียบกับเมื่อวาน รู้สึกเหมือนคนทั้งคนได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งพักที่ปากถ้ำ

ทว่านั่งพักไปได้สักพัก หนิงหนิงก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

ซูเจา “มีอะไรเหรอ?”

หนิงหนิง “ยังหาแพนด้าไม่เจอ ฉันต้องไปดูหน่อย”

อย่างไรก็ตาม เมื่อกินข้าวคนอื่นแล้วก็ต้องรู้สึกลำบากใจ รับของคนอื่นแล้วก็จะเกรงใจ

หนิงหนิงติดต่อกับทีมกู้ภัยได้แล้ว และมาถึงจุดนัดพบ

“สร้อยข้อมือของคุณล่ะ?”

หนิงหนิง “หายไปแล้ว เดี๋ยวไปตามหา”

สมาชิกในทีมคนนั้นมีสีหน้าแบบ ‘เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้ว’ เธอพูดกับคนอื่น ๆ ว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าสร้อยข้อมือเธอหาย”

เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว ทุกคนก็เริ่มออกเดินทางค้นหาในช่วงบ่าย

ทีมกู้ภัยเริ่มกังวลมากขึ้น ยิ่งใช้เวลานานเท่าไร ก็ยิ่งไม่ดีต่อสภาพร่างกายของลูกแพนด้าเท่านั้น

จากเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาเกือบ 48 ชั่วโมงแล้ว ทว่าก็ยังไม่พบร่องรอยของแพนด้าเลยสักนิด สถานการณ์ก็ยิ่งเร่งด่วนขึ้นเรื่อย ๆ

แต่หนิงหนิงไม่รีบร้อนอะไร “ไม่ใช่ว่าพวกคุณหาไม่เจอหรอก แต่เป็นเพราะมันไม่อยากให้พวกคุณเจอต่างหาก”

[เลิกเถอะ อย่าพยายามกู้หน้าตัวเองเลย คุณคนเดียวจะฉลาดกว่าสัตว์ได้ยังไง]

[ถ้าทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ เลิกหาข้ออ้างเถอะ]

[ฉันเพิ่งดูเมื่อกี้นี้เอง ชิวชิวสั่งให้สัตว์เล็ก ๆ พวกนั้นไปตามหาแล้ว เชื่อว่าเดี๋ยวก็คงจะเจอแล้วละ]

[พวกสัตว์ตัวเล็กพวกนั้นเข้าใจมนุษย์จริง ๆ นะ ตอนที่ชิวชิวคุยกับพวกมัน พวกมันนิ่งเลย ฟังอย่างตั้งใจมาก พอชิวชิวบอกให้ไป พวกมันถึงวิ่งไป พวกมันฟังคำสั่งชิวชิวมากจริง ๆ]

[ถ้าชิวชิวจัดการแล้ว ก็น่าจะไม่มีปัญหา ฉันไม่หวังอะไรจากหนิงหนิงแล้ว]

ทันใดนั้น หนิงหนิงก็ก้มตัวลง เก็บบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้น

นั่นคือขนสีดำล้วน ภายใต้แสงแดด มันดำจนแทบจะโปร่งใส

คำพูดเมื่อครู่ของเธอยังพูดไม่จบ

หรือพูดอีกอย่างคือ ‘มีสิ่งอื่นที่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นพบหมีแพนด้าตัวนั้น’

พวกเขา เริ่มค้นหาต่อจากจุดที่กลับมาเมื่อช่วงเช้า

หลังจากเดินไปได้สักพัก ทุกคนเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

มีคนในทีมพูดว่า “ทำไมไม่เห็นพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ เลยล่ะ?”