ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 451 ป่าไผ่

บทที่ 451 ป่าไผ่

ช่วงเช้า เพียงเดินไปสักพักหนิงหนิงก็สามารถหาสัตว์สักตัวมาถามได้

ทว่าตอนนี้เดินมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ที่วิ่งบนพื้น แม้แต่สัตว์ที่บินบนท้องฟ้าก็ยังไม่มีสักตัว

[ใช่แล้ว แปลกจริง ๆ พวกสัตว์เล็ก ๆ หายไปไหนกันหมด]

[ไม่ใช่ว่าขงชิวสั่งให้สัตว์มาช่วยค้นหาแล้วเหรอ ตามหลักการแล้ว ทีมกู้ภัยควรจะเห็นพวกมันสิ ทำไมตอนนี้ถึงไม่เจอสักตัวเลย]

[อาจเป็นเพราะข่าวสารของสัตว์รวดเร็วกว่ามนุษย์มาก พวกมันรู้ว่าหมีแพนด้าไม่ได้อยู่แถวนี้ ก็เลยไม่มา]

[ก็คงเป็นไปได้แค่แบบนั้นแหละ ไม่งั้นก็อธิบายไม่ได้แล้วนะ]

[งั้นทีมกู้ภัยอยู่ตรงนี้ก็ไร้ประโยชน์สิ ในเมื่อที่นี่ไม่มีอะไรเลย พวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ก็ไม่มาแถวนี้แล้ว]

[ทีมกู้ภัยนำโดยหนิงหนิง อืมมม พวกคุณก็รู้นี่]

[ไม่ใช่นะ ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างคือเพราะหนิงหนิง พวกสัตว์เล็ก ๆ ถึงได้อพยพหนีไปล่วงหน้า]

[ฮาแทบตาย งั้นหนิงหนิงต้องไม่เป็นที่ชื่นชอบของพวกสัตว์เล็ก ๆ มากเลยสินะ]

[แล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ คุณคิดว่าเธอเป็นที่นิยมงั้นเหรอ? ตอนเช้าก็พิสูจน์ประเด็นนี้ชัดเจนแล้ว]

[พวกหมาป่าที่เธอเคยช่วยไว้ก็ยังไม่มา แสดงให้เห็นว่าเธอทำร้ายชิวชิวมากแค่ไหน พวกสัตว์เล็ก ๆ ก็ไม่อยากสนใจเธอแล้ว]

[ดูทางอ้อมแล้ว ชิวชิวมีความนิยมในหมู่สัตว์เล็ก ๆ จริง ๆ นะ]

[ใช่ ตอนแรกผมยังรู้สึกว่าเรื่องที่เขาเล่ามันเพ้อฝันเกินไป เหมือนแต่งขึ้นมา แต่มองแบบนี้แล้ว ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง]

[ชิวชิวเหมือนเป็นเทพแห่งป่าที่บริสุทธิ์จริง ๆ นะ]

[ใช่ ๆ รู้สึกแบบนั้นเลย]

[น่ารำคาญจัง อยากรู้ว่าขงชิวจะไปที่ห้องไลฟ์สดของเขาไหม ที่นี่เกี่ยวอะไรกับขงชิว]

[พวกเราดูหมีแพนด้ากันอยู่นะ ชิวชิวช่วยหาหมีแพนด้า พวกเราไม่สามารถดูตรงนี้หน่อยเหรอ]

[เกิดอะไรขึ้น]

…

ไม่มีใครสนใจสงครามคอมเมนต์ งานของทีมกู้ภัยยังคงดำเนินต่อไป

เมื่อไม่มีสัตว์ให้ถาม ทุกคนก็กลับมาใช้วิธีเดิม คือการใช้อุปกรณ์ตรวจจับ ค่อย ๆ ค้นหาด้วยตัวเอง

หนิงหนิงเดินตามหลังขบวนมาตลอดทาง

เมื่อผู้ชมเห็นว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้ช่วยอะไร การเยาะเย้ยก็ยิ่งทวีขึ้น

ในตอนนี้ หนิงหนิงจู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า

เธอมองไปทางด้านขวาด้านหน้า แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “ตรงนี้”

หลังจากพูดจบ เธอก็หายไปจากที่เดิมราวกับเป็นเงา

เมื่อทีมกู้ภัยตั้งสติได้และไล่ตามไป หนิงหนิงก็ได้หยุดอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งในระยะไกลแล้ว

ทีมกู้ภัยวิ่งมาถึงตรงหน้าหนิงหนิง พลางหอบแฮ่ก ๆ

“เกิดอะไรขึ้น เธอพบอะไรหรือ?”

หนิงหนิงกำลังก้มหน้ามองอะไรบางอย่างอยู่ เมื่อกล้องส่ายไป ทุกคนก็เห็นสิ่งที่หนิงหนิงกำลังมอง

มันคืองูขาวตัวเล็ก ซึ่งกำลังขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้

เมื่อเห็นว่ามีคนเพิ่มมา มันยกตัวขึ้น ดวงตาสีแดงเหมือนทับทิมเปล่งประกายวาววับ มองสำรวจมนุษย์ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

ในตอนนี้ เจียงเอี้ยนจือที่กำลังแอบดูไลฟ์สตรีมระหว่างพักถ่ายรายการ ก็จำงูขาวตัวนี้ได้ทันที

มันคืองูขาวตัวเล็กที่ช่วยชีวิตเขาวันนั้น งูที่ชอบเครื่องประดับมาก

สรุปว่ามันเป็นงูที่หนิงหนิงเลี้ยงไว้จริง ๆ

สวยมากจริง ๆ

ผู้ชมต่างก็ทึ่ง

[งูนี่สวยเหลือเกิน]

[ฉันเป็นคนกลัวงูแท้ ๆ แต่ยังรู้สึกว่ามันสวยมากเลย]

[ดวงตาของมันสวยจัง เหมือนอัญมณีเลย]

[มีใครรู้ไหมว่างูนี่เป็นพันธุ์อะไร เลี้ยงได้ไหม?]

[คุณถามจนฉันตอบไม่ถูกแล้ว ในฐานะคนเลี้ยงงู ฉันยังไม่รู้จักเลย ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน]

[งูตัวนี้ดูคล้ายกำไลข้อมือของหนิงหนิงนะ เป็นงูขาวตาแดงเหมือนกันเลย]

[เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่ายิ่งงูสวย พิษยิ่งแรงหรอกเหรอ อันตรายนะ!]

…

ทีมกู้ภัยก็ตระหนักถึงจุดนี้ พวกเขาค่อย ๆ ถอยหลังไปเงียบ ๆ

หนิงหนิงไม่ได้ถอย เธอไม่กลัวอย่างแน่นอน ทุกคนจึงไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอ

งูตัวเล็กชูตัวขึ้น ดูเหมือนกำลังมองหนิงหนิงอยู่เช่นกัน

[แพนด้าอยู่ที่ไหน?]

ประโยคเดียว ทำเอาผู้ชมเงียบกริบไปเลย

[หา? ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีกเหรอ?]

[เจอสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ยากขนาดนี้แล้ว เธอยังจะถามอะไรไร้สาระแบบนี้อีกทำไมล่ะ?]

[ใช่แล้ว งูตัวเล็ก ๆ น่ารักขนาดนี้ ฉันยังอยากดูมันอีกสักพัก]

[ถามทำไมล่ะ สัตว์เล็ก ๆ แบบนี้เขาก็ไม่อยากสนใจเธออยู่แล้ว น่าอายตัวเองชะมัด]

…

ความเห็นในแชตพูดถูกแล้ว หลังจากหนิงหนิงถามเสร็จ งูขาวก็เอียงหัว แลบลิ้นออกมา

จากภายนอก ดูเหมือนมันจะมีพฤติกรรมก้าวร้าว งูตัวนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความอดทน

แต่มันคงจะรู้ว่าหนิงหนิงก็ไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้ง่าย ๆ

ในสายตาผู้ชม มันน่าจะได้รับข้อมูลจากเครือข่ายของสัตว์เล็ก ๆ ตัวอื่น และรู้ว่าหนิงหนิงเก่งมาก

ในวินาทีถัดมา งูตัวเล็กก็กลับไปนอนราบกับพื้น แล้วมันก็หันหัว มุ่งหน้าเข้าไปในป่า เลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็ว

ผู้ชมคิดว่างูตัวนี้ถูกทำให้ตกใจกลัวจนต้องหนี

[ฮ่า ๆ เห็นไหม มันหนีไปแล้ว]

[จบแบบที่คาดไม่ถึงเลยนะ]

[ฉันบอกแล้วไงว่า หนิงหนิงทำไมถึงต้องหาเรื่องใส่ตัว ตัวเองไม่เป็นที่รักขนาดไหน ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?]

[รีบหนีไปเลย อย่ากลับมาอีกนะ]

[แม้แต่งู สัตว์เลือดเย็นแบบนี้ ยังเกลียดหนิงหนิงเลย จิ๊จ๊ะ]

[สัตว์หนีไปอีกแล้ว ไม่รู้ว่าหนิงหนิงจะจบสถานการณ์นี้ยังไง]

หนิงหนิงจะจบสถานการณ์นี้ยังไงน่ะหรือ?

หนิงหนิงเลือกที่จะวิ่งตามไป

หลังจากงูวิ่งหนีไปแล้ว หนิงหนิงมองดูรอบ ๆ แล้วก็วิ่งตามไปทันที

ทีมกู้ภัยอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วรีบตามไปด้วย

ผู้ชมทั้งหมดมองอย่างงง ๆ

[เฮ้ย ไม่ใช่นะ คุณจะตามไปทำไมอีกล่ะ?]

[ขอร้องละ ปล่อยงูตัวน้อยไปเถอะนะ จริง ๆ แล้วมันคงไม่รู้เรื่องอะไรหรอก มันแค่ไม่ชอบเธอเท่านั้นเอง]

[ฉันยอมแพ้แล้วจริง ๆ มันหนีไปแล้ว เธอยังจะเอายังไงอีก]

[ยอมรับไม่ได้เหรอว่าครั้งนี้เธอหาแพนด้าไม่เจอจริง ๆ มันยากนักหรือ? พวกเราคงไม่ล้อเธอหรอกนะ]

[เอ่อออ ฉันนี่แหละจะล้อจริง ๆ]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขำตาย ฉันก็ด้วย ฉันจะหัวเราะเสียงดัง จนคนรอบข้างในระยะสิบลี้ได้ยินกันไปทั่ว]

[ดูเหมือนหนิงหนิงจะหมดวิธีจริง ๆ แล้ว ตอนเช้าสัตว์วิ่งหนีไป เธอยังไม่สนใจ แต่ตอนนี้กลับวิ่งตามมันไปแล้ว]

[พอเถอะ เลิกหัวเราะได้แล้ว ใครมาช่วยรับมือหน่อย ฉันกลัวหนิงหนิงจะอารมณ์เสีย แล้วตีงูตาย]

[ถ้าหนิงหนิงตีมันตาย ก็เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย]

[พวกนายนี่ วัน ๆ นอกจากจะเชียร์ให้หนิงหนิงติดคุก ก็ไม่มีอะไรอื่นจะพูดบ้างเลยเหรอ?]

[ก็บอกแล้วไงว่าอย่าพูดอะไรล่วงหน้า มันโดนทำให้หน้าแตกได้ง่าย ๆ เลยนะ]

[พวกนายพูดว่าชิวชิวเก่งกาจขนาดนั้น แต่ผ่านมานานแล้ว ก็ยังไม่เห็นเขาจะหาแพนด้าเจอเลยนะ]

…

ทีมกู้ภัยตามหาหนิงหนิงมาได้สักพัก ก๋พบหนิงหนิงยืนอยู่ตรงจุดหนึ่ง

ทว่าทีมกู้ภัยไม่พบงูขาว

“ตามไม่ทันเหรอ?”

หนิงหนิงส่ายหน้า เธอชี้ไปข้างหน้า

ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างหน้าเป็นป่าไผ่

ทีมกู้ภัยรู้สึกประหลาดใจมาก “เราเคยมาที่นี่แล้วนี่ ทำไมไม่เคยเห็นว่ามีป่าไผ่อยู่ตรงนี้เลย?”

ทีมกู้ภัยมองซ้ายมองขวา

“จำผิดรึเปล่า?”

ที่นี่พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ

หนิงหนิง “ไปกัน”

เธอนำหน้าเดินเข้าไปในป่า

ป่าไผ่แห่งนี้ค่อนข้างรกทึบ ทีมกู้ภัยเดินไปพลางมองรอบ ๆ ไปพลาง

ยิ่งเดินก็ยิ่งแปลกประหลาด ทำไมก่อนหน้านี้พวกเขาถึงไม่เคยมาที่นี่

ไม้ไผ่เป็นอาหารของหมีแพนด้า พวกเขาน่าจะสำรวจสถานที่ประเภทนี้เป็นอันดับแรก

แต่ที่นี่ พวกเขาไม่เคยมาจริง ๆ