ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 452 ปีศาจหมาป่า

บทที่ 452 ปีศาจหมาป่า

ยิ่งเดินลึกเข้าไป บริเวณโดยรอบก็ดูเหมือนจะยิ่งเงียบลง

ขณะที่ทีมกู้ภัยกำลังสงสัยว่าทำไมหนิงหนิงถึงพาพวกเขาเดินลึกเข้าไปข้างใน จู่ ๆหนิงหนิงก็หยุดลง

เธอหยุดอยู่หน้าถ้ำแห่งหนึ่ง

“มีถ้ำอยู่ที่นี่ด้วย!”

ทุกคนอุทานด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าในป่าไผ่จะซ่อนถ้ำไว้ด้วย

หนิงหนิง “หมีแพนด้าอยู่ที่นี่”

เจ้าหน้าที่ทีมกู้ภัย “อะไรนะ?”

หนิงหนิงพูดซ้ำอีกครั้ง “หมีแพนด้าอยู่ในถ้ำ”

เธอมั่นใจมาก

[หา? เจอหมีแพนด้าแล้วเหรอ?]

[ไม่จริงใช่ไหม เร็วขนาดนี้เลย?]

[อย่าบอกนะว่า งูขาวตัวเล็กนั่นเป็นคนหาเจอ]

[ไม่น่าใช่นะ ทีมกู้ภัยบอกว่าพวกเขาเคยมาที่นี่แล้ว แต่ไม่พบหมีแพนด้า เป็นไปได้ยังไง]

[ฉันสงสัยว่าหนิงหนิงพูดมั่ว]

[พวกคุณมีปัญหาหรือไง พูดมั่วหรือเปล่าก็แค่เข้าไปดูก็รู้แล้ว มีความจำเป็นอะไรต้องพูดมั่ว?]

[ใช่ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่พิสูจน์ได้ทันที คำโกหกแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร บางคนนี่เกลียดหนิงหนิงจนผิดปกติไปแล้ว]

…

ในขณะที่คอมเมนต์กำลังถกเถียงกัน ทางนี้ทีมกู้ภัยก็ค่อย ๆ เข้าใกล้ถ้ำ

พวกเขาเพิ่งเข้าใกล้ถ้ำได้สองก้าว จู่ ๆ ก็มีก้อนกลม ๆ สีขาวดำวิ่งออกมาจากในถ้ำ

ถ้านี่ไม่ใช่หมีแพนด้าแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก

แฟนคลับที่ไม่ชอบหนิงหนิงซึ่งกำลังทะเลาะกันอยู่ก็ถึงกับงงไปหมด คอมเมนต์ที่พิมพ์ไว้ยังไม่ทันได้ส่งเลย

“จับมันไว้!”

“มาแล้ว ๆ! ไม่ต้องรีบ!”

…

[ว้าว? แพนด้า!]

[เป็นแพนด้าจริง ๆ! หาเจอแล้ว!]

[ฮ่า ๆ เมื่อกี้ใครบอกว่าหนิงหนิงไม่มีทางหาเจอ นี่ไงเจอแล้ว]

[ขำมาก โดนตบหน้ากันสด ๆ ฮ่า ๆ ๆ]

[ฉันบอกแล้วไง อย่าพูดมั่นใจเกินไป ฮิ ๆ]

[ไม่หวังพึ่งหนิงหนิง? ขอโทษนะ หนิงหนิงเป็นคนหาเจอ ใครทนไม่ได้แนะนำให้ฆ่าตัวตายไปเลย]

…

โชคดีที่ทีมกู้ภัยได้เตรียมพร้อมไว้แล้ว พวกเขาสกัดแพนด้าได้สำเร็จและจับมันไว้ได้

ส่วนแพนด้าตกใจมาก มันร้องเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัว

แต่ในชั่วขณะนั้น หนิงหนิงรู้สึกถึงพลังงานลึกลับบางอย่างทันที สายตาของเธอมองข้ามฝูงชนไปยังป่าไผ่ด้านใน

ที่นั่น มีแสงสีทองลอยอยู่

แสงนั้นค่อนข้างแสบตา หนิงหนิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับตอนที่เห็นครั้งแรก แสงสีทองบนตัวหมาป่าตัวนั้นดูเหมือนจะสว่างขึ้นกว่าเดิม

พลังนี้แฝงไปด้วยความระแวดระวัง มุ่งตรงไปที่ทีมกู้ภัยที่กำลังเข้าใกล้แพนด้า

แพนด้ายังคงดิ้นรนต่อต้าน แต่ทีมกู้ภัยมีวิธีรับมืออยู่แล้ว พวกเขาหยิบไม้เด็ดออกมา นั่นคือนมขวดที่แม้แต่ลูกแพนด้าก็ปฏิเสธไม่ได้

และแล้ว แพนด้าก็กอดขวดนมไว้ ดื่มไปเรื่อย ๆ โดยไม่ส่งเสียงครางอีกต่อไป และไม่หวาดกลัวอีกแล้ว

เจ้าหน้าที่ทีมกู้ภัยยังคงปลอบใจมันไม่หยุด

“ไม่ต้องกลัวนะ กลับไปกับลุงป้าด้วยกัน เราจะตรวจสุขภาพให้นะ”

บางคนมองดูแล้วรู้สึกสงสาร

“โอ้ แม่ของเจ้าหนูตัวนี้หายไปไหนแล้วนะ”

ทกุคนต่างถอนหายใจยาว ๆ สำหรับแม่ของมัน คาดว่าเป็นไปได้สูงที่จะเป็นเรื่องร้ายมากกว่าดี

ทุกคนต่างเอ็นดูแพนด้าที่สูญเสียพ่อแม่ตัวนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ลูกแพนด้าดูเหมือนจะรู้สึกถึงความหวังดีของมนุษย์ จึงไม่ดิ้นรนอีกต่อไป แต่ตั้งใจกินอาหารอย่างสบายใจแทน

หนิงหนิงรู้สึกได้ว่าพลังงานนั้นหายไปอย่างกะทันหัน

พอมองอีกครั้ง ที่ป่าลึกด้านนั้น แสงสีทองก็ได้หายไปแล้ว

มันมาอย่างเงียบเชียบ และจากไปโดยที่ไม่มีใครพบเห็นว่ามันเคยมาที่นี่

จนกระทั่งทีมกู้ภัยหาพาหนะมา แล้วนำหมีแพนด้าขึ้นรถ ผู้ชมบางคนก็ยังคงมึนงงอยู่

[ไม่จริงใช่ไหม เป็นหนิงหนิงที่หามันเจอจริง ๆ เหรอ]

[เป็นอะไรไป ไม่ยอมรับเหรอ?]

[ชิวชิวของพวกคุณไม่ได้ขอให้สัตว์เล็ก ๆ ช่วยหรอกเหรอ? แล้วพวกสัตว์เล็ก ๆ ล่ะ ทำไมไม่เห็นสักตัว?]

[ฮาแทบตาย หมีแพนด้าถูกพบแล้ว แต่ตลอดทั้งกระบวนการไม่เห็นสัตว์เล็กสักตัว เห็นแต่พวกคุณโม้ไปเรื่อย]

[มันเรื่องอะไร ครั้งนี้ก็แค่หนิงหนิงเร็วกว่านิดหน่อยเท่านั้น ถึงอย่างไรชิวชิวก็ช่วยแล้ว ขอแค่หาเจอก็พอแล้ว จะพูดอะไรมากมาย]

[จะพูดอะไรมากมาย? ถ้าพวกคุณไม่วิจารณ์หนิงหนิงล่วงหน้า พวกเราก็ขี้เกียจตอกกลับพวกคุณหรอก]

[‘น่ารำคาญจริง สุดท้ายก็ต้องอาศัยชิวชิว’ คำนี้ใครพูด? ยังไง ไม่ยอมให้คนอื่นตบหน้าเหรอ?]

[แต่เดิมการหาสัตว์ตัวเล็ก ๆ ในป่าใหญ่ขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว แต่บางคนดันดื้อรั้น พอหาไม่เจอสักพักก็เริ่มเยาะเย้ย จะรีบร้อนไปทำไม]

[แถมยังใช้มาตรฐานสองมาตรฐาน ให้พวกเขาพูดได้ แต่ไม่ให้คนอื่นพูด]

[ฉันก็พูดได้นะว่า ขงชิวไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด]

[ไม่เป็นไร ยังไงในเส้นเรื่องของพวกคนร้ายบางคน สุดท้ายหมีแพนด้าก็ถูกพบโดยขงชิว]

…

พวกหนิงตังหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง แก้แค้นสำหรับการที่หนิงหนิงถูกวิจารณ์ล่วงหน้าไปอย่างสาสม

ใช่เลย เมื่อหนิงหนิงลงมือ ก็รู้เลยว่ามีฝีมือหรือไม่

พวกเจินกั่วโกรธจนแทบตาย หลังจากนำกระแสมาตลอด สุดท้ายก็ยังถูกหนิงหนิงพลิกสถานการณ์จนได้

จะคัดค้านก็ไม่มีข้ออ้าง ได้แต่นอนยอมให้ถูกเยาะเย้ย

หลังจากจัดการหมีแพนด้าเรียบร้อย ภารกิจวันนี้ของทีมกู้ภัยก็เสร็จสมบูรณ์

พวกเขาขอบคุณหนิงหนิงอย่างมาก ก่อนจากไป ยังได้มอบอาหารที่เหลือทั้งหมดให้กับหนิงหนิงด้วย

หนิงหนิงเองก็ไม่เกรงใจ รับไว้ทั้งหมด

คราวนี้ ปัญหาอาหารสำหรับค่ำนี้และเช้าพรุ่งนี้ก็แก้ไขหมดแล้ว

พนักงานที่ให้ของเห็นข้อมือของเธอ แล้วรู้สึกประหลาดใจ “คุณหาสร้อยข้อมือเจอแล้วเหรอ?”

ที่ข้อมือของหนิงหนิง สร้อยข้อมือที่ดูเหมือนงูจริง ๆ สวมอยู่อย่างดี

ไม่รู้ว่าหาเจอตั้งแต่เมื่อไร

หนิงหนิง “อืม พอดีเจอในป่าน่ะ”

‘เมื่อไรกันล่ะ?’

‘ดูเหมือนจะไม่มีใครเห็นเลย’

แต่พวกเขาก็ไม่ได้ติดใจอะไร บอกลาหนิงหนิงแล้วก็พากันกลับไปพร้อมหมีแพนด้าอย่างมีความสุข

ส่วนหนิงหนิงก็ถือของหลายถุงกลับไปที่ถ้ำ

ตอนกลับไปยังเป็นช่วงเช้าอยู่

เนื่องจากมีอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนในกลุ่มของหนิงหนิงจึงอยู่ในถ้ำเฉย ๆ รอให้ฟ้ามืด

ส่วนกลุ่มของเจียงเจินกำลังวุ่นวายกับการหาวัตถุดิบ

ในป่านี้ไม่สามารถกินสัตว์ป่าได้ สิ่งที่เหลือที่กินได้และอร่อยก็มีน้อยมาก

อีกทั้งในกลุ่มคนนี้ ก็มีแค่จี๋เสี่ยวเสี่ยวคนเดียวที่ทำอาหารเป็น ส่วนคนที่เหลือหลายคนไม่รู้จักแม้แต่พืชพื้น ๆ ทั่วไป

ดีที่มีขงชิวที่รู้ว่าวัตถุดิบที่พวกเขาต้องการอยู่ที่ไหน

แต่ทุกคนก็กลัวปีศาจหมาป่า ไม่กล้าเดินไปไกลเกินไป ได้แต่หาในบริเวณที่สำนักเซียนได้ตรวจสอบและวางกลไกป้องกันไว้แล้วเท่านั้น

ทุกคนเริ่มยุ่งตั้งแต่หลังอาหารเที่ยง

ในที่สุดก่อนฟ้ามืด พวกเขาก็หาผักป่าต่าง ๆ ได้ครบ และทำซุปเห็ดและซุปผักป่าที่หอมอร่อย

ดูแล้วมื้อนี้อุดมสมบูรณ์มาก

แฟน ๆ เห็นไอดอลของตัวเองกินอาหารดี ๆ ด้วยความสามารถของตัวเอง ก็รู้สึกภูมิใจ

พวกเขานึกถึงหนิงหนิงและกำลังเตรียมจะไปล้อเลียนสักหน่อย

ฝั่งหนิงหนิงก็กำลังเตรียมกินอาหารเย็นเช่นกัน

เมื่อแฟน ๆเข้าไปในห้องไลฟ์ฝั่งนั้น ก็เห็นหนิงหนิงกำลังคีบอาหารเข้าปาก

พอมองดูดี ๆ

ทั้งสามคนนั่งล้อมเป็นวงกลม ตรงกลางบนพื้นมีแผ่นหินสูงครึ่งตัวคน บนแผ่นหินปูด้วยผ้าปูโต๊ะลายดอกไม้

ดูมีบรรยากาศของการปิกนิกมากเลยทีเดียว

เดี๋ยวก่อน ผ้าปูโต๊ะนี่มาจากไหนกัน

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือ อาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ

มีอาหารสี่อย่างบวกกับซุปหนึ่งถ้วย

มีปลาเปรี้ยวหวาน ซี่โครงหมูตุ๋น ผัดผักรวมมิตรสามอย่าง และไก่ตุ๋นเห็ด

แม้แต่ซุปก็เป็นซุปปลา

ส่วนหนิงหนิงก็เพิ่งกัดซี่โครงหมูตุ๋นเข้าปากไปเมื่อสักครู่

[???]