ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 453 ปรากฏการณ์แปลกประหลาด

บทที่ 453 ปรากฏการณ์แปลกประหลาด

[นี่คืออะไร? ปิกนิกเหรอ?]

[ซุปปลาว่าแปลกอยู่แล้ว แต่นี่ซี่โครงหมูตุ๋นมาจากไหนล่ะ?]

[พวกนายไม่เห็นเหรอ? เมื่อกี้ทีมกู้ภัยให้มาไงละ]

[รู้แล้วสิ!]

ถึงจะรู้ แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าจะเยอะมากขนาดนี้

อันที่จริงพวกเขานึกว่าจะเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอีกซะอีก

ใครจะคิดว่ายังมีเนื้อด้วย

ทีมกู้ภัยคงเอาของดี ๆ ที่เก็บไว้ทั้งหมดมามอบให้หนิงหนิงหมดแล้วแน่ ๆ

[ดูเหมือนจะเป็นอาหารสำเร็จรูปทั้งนั้นเลยนะ]

[จะให้เป็นอะไรล่ะ อยู่ในป่าแบบนี้ จะไปหาที่ไหนซี่โครงที่ไหนมาตุ๋นให้นายได้]

[พูดก็จริง…]

หากจะพูดกันจริง ๆ การได้กินอาหารสำเร็จรูปในป่าก็ถือเป็นความหรูหราอย่างหนึ่งนะ

เมื่อเทียบกับงานเลี้ยงเห็ดฝั่งตรงข้าม ทางนี้ดูอุดมสมบูรณ์มากจริง ๆ

[จู่ ๆ รู้สึกว่าซุปเห็ดไม่น่ากินแล้วแฮะ]

[อา จู่ ๆ ดูแล้วหิวเลย]

[สำคัญที่สุดคือ อาหารที่หนิงหนิงได้มาไม่ต้องออกแรงอะไรมากมายเลย]

[นายพูดแบบนี้ได้ไง หนิงหนิงของพวกเราทำความดีความชอบใหญ่โตนะ หมีแพนด้าก็หนิงหนิงเป็นคนหานะ]

[โธ่ ถ้าขงชิวมีน้ำยาสักหน่อย ตอนนี้ของพวกนี้ก็คงเป็นของเขาแล้ว ใครใช้ให้เขาไม่มีน้ำยาละ จิ๊ ๆ]

…

หนิงหนิงกับเพื่อน ๆ กินมื้ออาหารเสร็จท่ามกลางความอิจฉาริษยาของผู้ชมในคอมเมนต์

หลังจากกินเสร็จ พวกเขาล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วก็เตรียมพักผ่อน

คืนนี้ก็เหมือนกับเมื่อวาน มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นอีกตามเคย

ซูเจาโบกมือไล่ค้างคาว “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมาอีกแล้ว?”

หนิงหนิงเงยหน้ามองค้างคาวที่บินเข้ามาในถ้ำ แล้วยิ้มเย็น

จริง ๆ แล้วนี่เป็นการลามปามมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอยกมือขึ้นและโบกมือไปครั้งหนึ่ง

ภาพจากกล้องสั่นไหวและเบลอไปสองสามวินาที

[เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น?]

[ไม่เห็นคนแล้ว เกิดอะไรขึ้นกันนะ!]

ไม่นาน ภาพก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ค้างคาวที่เพิ่งบินเข้ามาก่อกวนในถ้ำหายไปแล้ว และถ้ำก็กลับมาสงบอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ที่ไกลออกไป เจียงเจินและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งทานอาหารเสร็จกำลังนั่งล้อมวงโต๊ะพูดคุยกันหลังอาหาร

คนที่กำลังพูดอยู่พอดีคือขงชิว เขากำลังเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับปีศาจหมาป่าครั้งแรกของเขา เรื่องราวน่าตื่นเต้นมาก ทุกคนฟังอย่างเพลิดเพลิน

แต่ขณะที่ขงชิวกำลังพูด จู่ ๆ เขาก็ขมวดคิ้วและครางออกมาอย่างเจ็บปวด พลางกุมหน้าอกไว้ ดูเหมือนเขาจะได้รับบาดเจ็บหนักมาก

“เกิดอะไรขึ้น!”

ทุกคนสังเกตเห็นความผิดปกติและรีบเข้าไปล้อมรอบเขา

ขงชิวใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะรู้สึกดีขึ้น

เขาลูบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลนะ”

เจียงเจินแทบจะร้องไห้ด้วยความกังวล “เกิดอะไรขึ้น นี่ทุกอย่างก็ดีอยู่แท้ ๆ”

ใบหน้าของขงชิวซีดลงเล็กน้อย “เป็นโรคประจำตัวน่ะ”

เขานึกถึงอะไรบางอย่างแล้วยิ้มอย่างขมขื่น “คงเป็นการเตือนว่า เวลาของผมเหลือไม่มากแล้วละมั้ง”

บรรยากาศที่เคยคึกคักก่อนหน้านี้ ทันใดนั้นก็พลันกลายเป็นหดหู่ลงเพราะประโยคนี้ของเขา

[ฮือ ๆ ๆ ไม่นะ]

[ชิวชิวยังต้องใช้ชีวิตอยู่กับสัตว์ตัวน้อย ๆ ต่อไปนะ ทำไมถึงมีเวลาเหลือน้อยล่ะ ฮือ ๆ ๆ]

[ชิวชิวเป็นคนดีขนาดนี้ ชาติหน้าต้องได้เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยแน่ ๆ]

[แต่ปีศาจหมาป่ายังมีชีวิตอยู่เลย ทำไมชิวชิวต้องจากไปก่อน มันไม่ยุติธรรมเลย!]

เจียงเจินรับรองกับเขาว่า “อย่าพูดเหลวไหลสิ คุณยังแข็งแรงดีอยู่ ปีศาจหมาป่ายังอยู่เลย คุณจะตายได้ยังไง”

เหลียงชิงฮวนก็พูดว่า “ใช่ คุณยังต้องอยู่ดูปีศาจหมาป่าถูกกำจัดอีก อย่าคิดมากไปเลย”

คนอื่น ๆ ก็พยายามปลอบใจขงชิวเช่นกัน

ขงชิวยิ้ม “ขอบคุณนะ พวกคุณใจดีมาก ฉันน่าจะได้เจอพวกคุณเร็วกว่านี้”

เจียงเจิน “คุณก็เป็นคนดีเหมือนกัน ต้องมีเรื่องดี ๆ ตอบแทนแน่นอน”

หลังเหตุการณ์เล็ก ๆ นั้นจบลง และขงชิวกลับมาเป็นปกติ เขาก็เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ทุกคนฟังต่อ

ภายนอกดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่มือที่เขาซ่อนไว้ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

‘หนิงหนิงคนนี้ เก่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก’

‘ดูเหมือนว่า แผนการจะต้องเร่งให้เร็วขึ้น’

‘เขาไม่มีเวลาแล้ว’

หลังจากที่ค้างคาวมาและหายไป ทางฝั่งของหนิงหนิงก็ไม่มีอะไรผิดปกติอีก

คืนนั้นผ่านไปอย่างสงบ

เช้าวันต่อมา พวกเขาตื่นสายไปนิดหน่อย หนิงเหนียนต้มน้ำและเตรียมอาหารอุ่น ๆ ตามปกติอยู่หน้าถ้ำ

เขาก้มหน้าอยู่ ได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคุยกันจากไกล ๆ เสียงนั้นค่อย ๆ เข้ามาใกล้ขึ้น แต่หนิงเหนียนไม่อยากเงยหน้าขึ้นมอง

เสียงฝีเท้าหยุดลงไม่ไกล

“พวกคุณยังกินไม่เสร็จเหรอ?” เจียงเจินถามขึ้นก่อน

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดแล้ว หนิงเหนียนจึงเงยหน้าขึ้น

พอมอง เขาถึงได้รู้ว่าพวกนั้นมากันครบทุกคน

ส่วนซูเจาเพิ่งออกมาจากถ้ำพอดี พอเห็นคนยืนอยู่ด้านนอกเยอะแยะก็ตกใจ

เธอพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “มีอะไร? มาขอกินข้าวเหรอ?”

เหลียงชิงฮวนแค่นเสียง “ใครจะอยากขอกินข้าวของพวกเธอกัน พวกเรากินน้ำซุปเห็ดสด ๆ มาแล้วตอนเช้า”

ซูเจากลอกตา “แล้วพวกคุณมาที่นี่แต่เช้าทำไม? เพื่อมาทำให้ฉันหงุดหงิดและไม่ได้กินข้าวเหรอ? จิ๊ ๆ ดูสิว่านี่มันคนแบบไหน กินข้าวเสร็จแล้วยังไม่ให้คนอื่นกิน”

เหลียงชิงฮวน “เธอนี่!”

ซูเจาพูดจาไม่เกรงใจใครเสมอ ต่อให้เหลียงชิงฮวนโมโหจนแทบตาย แต่ก็เถียงเธอไม่ชนะ

เหลียงชิงฮวน “ช่างเถอะเจินเจิน พวกเราไปกันเองเถอะ อย่าไปหาพวกเขาเลย ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันเองไป”

“ไปไหนเหรอ?” หนิงหนิงปรากฏตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ และถามขึ้น

เจียงเจินอธิบาย “ชิวชิวบอกว่าจะพาพวกเราไปที่หนึ่ง ที่นั่นมีสวนดอกแพร์ สวยมาก ๆ”

หนิงหนิง “สวนดอกแพร์? ในฤดูกาลนี้เนี่ยนะ? คุณแน่ใจหรือ?”

ขงชิวรับคำต่อ “มันน่าอัศจรรย์ใช่ไหมล่ะ มันน่าอัศจรรย์มากจริง ๆ ผมถึงได้อยากพาทุกคนไปดู”

หนิงหนิง “สวนดอกแพร์นี่ มีมาตั้งแต่ก่อนหน้าแล้วหรือว่าเพิ่งมีปีนี้?”

ขงชิว “น่าจะปีนี้มั้ง ผมก็ไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนตัวผมคิดว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับปีศาจหมาป่า พลังของมันแข็งแกร่งขึ้นทุกปี แล้วพลังอาถรรพ์ของมันก็ส่งผลต่อสนามแม่เหล็กของป่า ทำให้ป่าเกิดความผิดปกติบางอย่าง สวนดอกแพร์นี่ก็เป็นหนึ่งในปรากฏการณ์แปลกประหลาดเหล่านั้น”

เหตุผลที่เขาพูดก็ฟังดูมีหลักการดี

เจียงเจิน “อย่ากังวลไปเลย สำนักเซียนมาถึงแล้ว พวกเขาต้องสามารถจับปีศาจหมาป่าได้เร็ว ๆ นี้แน่นอน ป่าก็จะกลับมาเป็นปกติในไม่ช้า”

ขงชิวยิ้มพลางพูดว่า “เพราะแบบนั้นผมถึงอยากพาพวกคุณไปดูก่อนที่ทิวทัศน์นี้จะหายไป ถึงแม้จะเป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาด แต่มันสวยงามมาก ถ้าไม่ไปดูก็น่าเสียดาย”

หนิงหนิง “ในเมื่อมันเป็นปรากฏการณ์ผิดปกติ คุณไม่กลัวว่ามันจะอันตรายหรือ?”

ขงชิว “ไม่ต้องกังวล ผมเคยไปที่นั่นหลายครั้งแล้ว อยู่ที่นั่นนาน ๆ ก็ไม่มีอะไรผิดปกติหรืออันตรายเลย ผมไม่เอาความปลอดภัยของทุกคนมาล้อเล่นหรอก ว่าไงล่ะ อยากไปกับพวกเราไหม?”

หนิงหนิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “ไม่ไป”

ขงชิวไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถาม “ทำไมล่ะ?”

หนิงหนิงยังไม่ทันตอบ เจียงเจินก็รีบพูดแทรกขึ้นมา “เป็นเพราะเรื่องแพนด้าใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องไปแล้ว ชิวชิวให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ ไปตามหาแล้ว ผ่านไปทั้งวันแล้ว วันนี้น่าจะมีผลลัพธ์ ประสิทธิภาพน่าจะเร็วกว่าที่พวกคุณตามหาเองมากนะ”

หนิงหนิง “…”

ผู้ชม […]

เจียงซั่วตบหน้าผากตัวเอง

‘แย่แล้ว ดูเหมือนเขาจะลืมบอกเจียงเจินไปว่าพวกเขาเจอแพนด้าแล้ว’

ส่วนใหญ่เป็นเพราะเมื่อวานพวกเขาไม่ได้พูดถึงเรื่องแพนด้าเลย เขาเลยคิดว่าพวกเขาไม่สนใจ และตัวเขาเองก็ลืมไปด้วย

เจียงเจินมองหนิงหนิงที่เงียบอยู่ “เป็นอะไรไป ไม่เชื่อหรอ? ชิวชิวเก่งมากนะ เมื่อวานเขาพาพวกเราไปหาของอร่อยมากมาย ส่วนใหญ่ก็เป็นฝีมือเหล่าสัตว์ตัวน้อยที่ช่วยกัน”