ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 459 การบุกฝ่าค่ายกล

บทที่ 459 การบุกฝ่าค่ายกล

ลูกศิษย์คนนั้นมองกระต่ายอย่างพินิจพิเคราะห์ “ผมคิดว่ามันไปนานแล้ว ไม่คิดว่ามันจะยังอยู่”

จ้าวฉี่หมิงผงกศีรษะและไม่ได้พูดอะไร

“เจ้าหมาป่านี่ก็น่าขำ มันไล่ตามกระต่ายตัวนั้น พอวิ่งเข้ามาในค่ายกล ก็ไม่สามารถวิ่งกลับออกไปได้อีก” ลูกศิษย์กล่าวด้วยน้ำเสียงขบขัน

จ้าวฉี่หมิงฟังแล้วก็เข้าใจทันที

ที่แท้หมาป่าตัวนี้ถูกจับได้เพราะแบบนี้นี่เอง ถือว่าเป็นความบังเอิญล้วน ๆ

ในค่ายกลที่เป็นกับดัก บนพื้นมีหมาป่าอยู่ตัวหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถออกไปได้แล้ว จึงได้แต่นั่งซึมอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นจ้าวฉี่หมิงก้าวเข้ามา หมาป่าตัวนั้นก็หันมามองเขาอย่างดุร้าย แต่มันไม่ได้เห็นกระต่ายตัวที่มันติดตามอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

“มันถูกขังอยู่ที่นี่นานแล้ว ผมเห็นตอนมันเข้ามาในค่ายกลนี่ ตอนนั้นกระต่ายวิ่งนำหน้า หมาป่าวิ่งตามอยู่ด้านหลัง เมื่อวิ่งเข้ามาในค่ายกล กระต่ายวิ่งกลับออกไปได้ แต่หมาป่าดันติดอยู่ข้างใน” ลูกศิษย์กล่าว

[ดูแบบนี้ หมาป่าตัวนี้ก็สมควรโดนแล้ว คิดว่าจะกินคนอื่น แต่สุดท้ายกลับทำให้ตัวเองติดกับอยู่ในนี้แทน]

[ช่างหยิ่งจองหองเสียจริง ไล่ตามคนอื่นจนเข้ามาในนี้ แต่มองไม่ดูอะไรเลย เห็นไหม ตอนนี้ก็ได้รับผลกรรมแล้ว]

[คงจะเคยอยู่ในป่าอย่างยโสโอหังมานาน ถึงได้พุ่งเข้ามาโดยไม่คิดอะไรเลย]

[ฮ่า ๆ นี่แหละที่เรียกว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว สมควรแล้ว!]

[กระต่ายน้อยไม่ยอมไปไหน คงจะตั้งใจจะอยู่ดูหมาป่าถูกจัดการ]

[แสดงว่ากระต่ายน้อยค่อนข้างไว้ใจมนุษย์นะ เพราะพวกมนุษย์มาช่วยมันไง]

…

หนิงหนิงสงสัย “คุณรู้ได้ยังไงว่าหมาป่ากำลังจะกินกระต่ายตัวนี้?”

ศิษย์คนนั้นถูกเธอถามจนงงไปทันที “หมาป่ากับกระต่ายอยู่ด้วยกัน นอกจากหมาป่าอยากจะกินกระต่ายแล้ว ยังมีความเป็นไปได้อื่นอีกหรือ?”

หนิงหนิง “หมายความว่า พวกคุณไม่ได้เห็นหมาป่าโจมตีกระต่าย ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดาของพวกคุณใช่ไหม?”

ศิษย์คนนั้นงุนงงอยู่บ้าง “ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

หนิงหนิง “ถ้าเช่นนั้น พวกคุณก็ไม่สามารถสรุปได้ว่าหมาป่าตัวนี้ต้องการจะกินกระต่าย แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ?”

จ้าวฉี่หมิงหัวเราะเยาะ “คุณหนิง คุณกำลังพยายามเถียงด้วยเหตุผลที่ดูจะเกินไปหน่อยนะ คุณยังคงยืนยันความคิดเดิมของคุณอยู่หรือเปล่า คิดว่าหมาป่าตัวนี้อาจจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์อย่างนั้นเหรอ?”

หนิงหนิงไม่ได้ตอบ เธอมองไปที่หมาป่าที่ถูกกักขัง

นี่ไม่ใช่หมาป่าธรรมดาอย่างแน่นอน

ทั่วร่างเปล่งประกายสีทอง เจิดจ้าดุจดั่งดวงตาสีทองของมัน

แม้จะเผชิญหน้ากับมนุษย์ที่ไม่เป็นมิตร ทว่ามันก็ยังคงวางท่าเฉยเมยราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง มองลงมายังสรรพชีวิตด้วยสายตาดูแคลน

เมื่อเห็นหนิงหนิงมองมาที่มัน มันจึงค่อย ๆ หันหน้ามาสบตากับหญิงสาว

ในแววตาไม่มีทั้งความเศร้าหรือความสุข ไม่สามารถอ่านความรู้สึกใด ๆ ได้เลย

หนิงหนิงตอบอย่างใจเย็น “ฉันแค่รู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน ไม่ควรด่วนสรุปจะดีกว่า”

จ้าวฉี่หมิงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ “ก็ยังพูดแบบเดิม แต่เธอไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันสักอย่าง”

หนิงหนิง “แล้วคุณมีหลักฐานหรือ?”

จ้าวฉี่หมิง “ผมมีแน่นอน ผมไม่ได้มีแค่พยานบุคคล แต่ผมยังมีสามัญสำนึกด้วย”

หนิงหนิง “พยานที่คุณพูดถึง คงไม่ใช่ ขงชิว หรอกใช่ไหม?”

จ้าวฉี่หมิงไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

[น่ารำคาญจริง ๆ เดี๋ยวก็ซูเจา เดี๋ยวก็หนิงหนิง ทำไมผู้หญิงสองคนนี้ถึงน่ารำคาญนัก มีเหตุผลมาโต้เถียงตลอดเลยใช่ไหม?]

[ใช่แล้ว น่ารำคาญจริง ๆ! หมาป่าตัวนี้ไม่ใช่ตัวดีอะไรเลย นี่มันไม่ใช่เรื่องชัดเจนอยู่แล้วหรือ มีอะไรให้ต้องโต้แย้งด้วย?]

[การมีความเห็นที่แตกต่าง มันก็ได้นะ แต่ขอให้คุณแสดงหลักฐานมา อย่าแค่พูดปากเปล่าได้ไหม? พวกเราคิดว่าหมาป่าไม่ใช่ตัวดี อย่างน้อยเราก็มีคำให้การของขงชิว และปฏิกิริยาของสัตว์เล็ก ๆ ในป่าเป็นหลักฐาน แต่หนิงหนิงมีอะไร? เธอแค่พูดด้วยปากเปล่าเท่านั้น]

[ฉันบอกแล้วไงว่าหนิงหนิงไม่ควรเอาความขัดแย้งส่วนตัวมาแทรกในงาน น่ารำคาญจริง ๆ]

[รีบจัดการหมาป่าตัวนี้เถอะ ดูป่านั่นสิ มันสร้างความเสียหายขนาดไหนแล้ว]

[ใช่เลย รีบจัดการให้เสร็จ จะได้ป้องกันไม่ให้หนิงหนิงกับซูเจาทะเลาะกับคนอื่นอีก น่ารำคาญจริง ๆ]

…

หนิงหนิง “คุณอ้างขงชิวเป็นพยาน แล้วคุณรู้หรือเปล่าว่าขงชิวเป็นใครกันแน่?”

จ้าวฉี่หมิงตอบอย่างไม่แยแส “ผมไม่รู้หรอก แต่ผมเชื่อในสายตาของตัวเอง เชื่อในสิ่งที่ผมเห็น จิตวิญญาณของเขาสะอาดบริสุทธิ์ ไม่มีทางเป็นวิญญาณอาฆาตแน่นอน”

หนิงหนิง “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็เชื่อในสายตาของตัวเองเหมือนกัน”

สิ่งที่เธอเห็นก็คือ บนตัวของหมาป่ามีแสงสีทองเหมือนกับที่อยู่บนลู่จีอัน

ลู่จีอันไม่ได้เป็นคนไม่ดี หมาป่าตัวนี้ ก็น่าจะไม่ใช่ด้วยเช่นกัน

บทสนทนาของพวกเขาทั้งสองจบลงอย่างไม่สบอารมณ์

[โอ๊ย อะไรเนี่ย ไม่จริงหรอก ขงชิวก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว หนิงหนิงยังคงไม่ยอมปล่อยขงชิวอีกเหรอ]

[ใช่ ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ดูสิ อย่าไปทำให้หนิงหนิงโกรธเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถึงแม้คุณจะตายไปแล้ว หนิงหนิงก็จะเอาคุณมาเฆี่ยนศพซ้ำแล้วซ้ำอีก]

[ชิวชิวก็อธิบายเองแล้ว แถมยังอยากจะคืนดีอีก แต่หนิงหนิงเองนั่นแหละที่ปฏิเสธ จะโทษใครล่ะ จับจ้องชิวชิวอย่างเดียวสินะ]

[ชิวชิวน่าสงสารจัง โดนดาราดังจับตามองซะแล้ว]

[เพื่อที่จะคัดค้านคำให้การของชิวชิว ถึงกับทิ้งความรู้พื้นฐานที่สุดไปเลย แล้วยังพูดเข้าข้างหมาป่าอีก ช่างเกินไปจริง ๆ นะ หนิงหนิง]

[อย่ามาเถียงกับหนิงหนิงเลย ลงมือเถอะ! ให้พวกเราช่วยกำจัดภัยพิบัติให้ประชาชน!]

[พูดแบบนั้นก็จริง แต่สำนักเซียนไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมายนี่นา?]

…

เมื่อพูดคุยกันไม่เข้าใจ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากอีก จ้าวฉี่หมิงก็ชัดเจนว่าเขาไม่อยากพูดกับหนิงหนิงมากไปกว่านี้ เขาจึงหันไปสั่งลูกศิษย์ทั้งหลาย “เตรียมตัวเก็บค่าย”

หนิงหนิง “พวกคุณไม่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมาย”

จ้าวฉี่หมิงถูกทำให้ชะงักไป “ขอบคุณสำหรับการเตือน”

เขาโบกมือ ลูกศิษย์ทุกคนจดจ่ออย่างเต็มที่ เห็นได้ชัดว่าคาถาถูกท่องเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

ในตอนนี้ หนิงหนิงมองเห็นแล้ว มีแสงสีทองเปล่งออกมาจากแนววงเวทมนตร์ กดลงไปที่หมาป่าในค่ายกล

หมาป่าตัวนั้นรู้สึกถึงความเจ็บปวด มันส่งเสียงครางเบา ๆ

แต่ตลอดเวลาก็ไม่เคยแสดงท่าทีที่ยุ่งเหยิง อย่างไรก็ตามสามารถมองเห็นได้ว่า ขณะที่คาถาเร่งเร็วขึ้น มันก็นอนคุดคู้อยู่บนพื้น ท่าทางอ่อนล้าลงเรื่อย ๆ

ดวงตาสีทองคู่นั้นเผยความเจ็บปวด

จ้าวฉี่หมิง “จำไว้ ต้องจับมันทั้งเป็น”

หนิงหนิงรู้สึกว่าคาถานี้ ฟังแล้วเหมือนมียุงนับพันตัวกำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ ไม่หยุดอยู่ข้างหู

มองเห็นแสงสีทองเป็นสายเล็ก ๆ เหล่านั้น เหมือนเชือกที่กำลังรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ทันใดนั้นเอง ก้อนขนสีขาวปุกปุยก้อนหนึ่ง จู่ ๆ ก็พุ่งชนเข้ามาจากด้านข้าง

พิธีกรรมที่เดิมทีกำลังเป็นไปอย่างเคร่งครัด เพราะมีแรงจากภายนอกบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน จึงเกิดช่องโหว่ขึ้น เส้นด้ายสีทองขาดสะบั้น พิธีกรรมหยุดลงทันที

เหล่าศิษย์ที่กำลังท่องคาถาอยู่นั้น ราวกับถูกแรงภายนอกผลักไส ต่างล้มลงด้วยความเจ็บปวด

จ้าวฉี่หมิงตาไวมือเร็ว โยนยันต์ออกไปแผ่นหนึ่งทันที รีบปิดรอยแยกของค่ายกลไว้ชั่วคราว จำกัดการเคลื่อนไหวของหมาป่า

“รีบลุกขึ้นเร็ว!”

พวกลูกศิษย์ไม่มีเวลาคิดมาก รีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วเริ่มท่องคาถาอีกครั้ง ฟื้นฟูพิธีกรรมขึ้นใหม่

ผ่านเหตุการณ์ที่น่าตกใจไปได้โดยไม่เป็นอันตราย

เมื่อเห็นว่าพิธีกลับมาเป็นปกติ จ้าวฉี่หมิงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

[ตายแล้ว น่ากลัวจริง ๆ กำลังดูอยู่อย่างตื่นเต้นเชียว]

[กระต่ายตัวนี้โผล่มาจากไหนกัน นิดเดียวก็จะสำเร็จแล้ว โทษมันนั่นแหละ ฮือ ๆ ๆ!]

[กระต่ายตัวนี้ดูก็ไม่ฉลาดเลย เมื่อกี้มันวิ่งเข้ามาในอาณาเขตนี้เอง แล้วก็ติดอยู่ข้างใน ตอนนี้มันก็เข้ามาอีกแล้ว]

[โชคดีที่จ้าวฉี่หมิงปฏิกิริยาไว ไม่อย่างนั้นปีศาจหมาป่าตัวนี้ก็คงลุกขึ้นมาแล้ว]

[เดี๋ยวนะ หนิงหนิงก็ยืนอยู่ข้าง ๆ นี่นา เธอไม่ช่วยอะไรเลยใช่ไหม?]

[เพราะว่าหนิงหนิงคัดค้านการจับหมาป่าไง เธอจะช่วยได้ยังไงล่ะ]

[ถึงจะคัดค้านการจับหมาป่า แต่ก็ไม่ควรยืนมองเฉย ๆ สิ บางทีมันอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะ พระเจ้าช่วย]

[โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นหนิงหนิงก็จะกลายเป็นผู้ร่วมขบวนการของปีศาจหมาป่าด้วย]

…

กระต่ายตัวนั้นทำลายพิธีกรรมไป แต่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองทำผิด ตอนนี้มันยังคงนั่งยอง ๆ อยู่ในกลางค่ายกล ดวงตาสีแดงกลมโตจ้องมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

ข้างกายของมัน คือปีศาจหมาป่าตัวนั้น

โชคดีที่ตอนนี้ปีศาจหมาป่าถูกพันธนาการไว้ จึงไม่สามารถทำร้ายมันได้

จ้าวฉี่หมิงสูดหายใจลึก ๆ ขณะที่ค่ายกลยังไม่ได้ซ่อมแซมเสร็จสมบูรณ์ เขาก็ค่อย ๆ ระมัดระวัง หลบเลี่ยงจุดศูนย์กลางของกลไกเวท แล้วช้อนกระต่ายออกมาจากกลไก

เขาวางกระต่ายลง ให้มันรีบเดินออกไปจากที่นี่

“เจ้าตัวน้อย นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะมาเล่นนะ”