ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 460 กระต่ายเยาะเย้ยหมาป่า

บทที่ 460 กระต่ายเยาะเย้ยหมาป่า

เมื่อกระต่ายตัวนั้นถูกปล่อยไป มันก็พุ่งหนีหายไปในป่าอย่างรวดเร็ว

จ้าวฉี่หมิงเตรียมตัวจะทำพิธีต่อ แต่หนิงหนิงกลับเตือนขึ้นว่า “กระต่ายตัวเมื่อกี้ ดูเหมือนมันจะไม่ได้กลัวหมาป่าตัวนั้นเลยนะ”

จ้าวฉี่หมิงไม่ได้สนใจนัก “นั่นก็แค่หมายความว่ากระต่ายตัวนี้อาจใจใหญ่หน่อย หรือพูดได้ว่ามันค่อนข้างไว้ใจพวกเรามากกว่าเท่านั้นเอง”

หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร แต่สัญชาตญาณของเธอบอกว่ากระต่ายตัวนั้นจะกลับมาอีกแน่นอน

เกิดเรื่องผิดปกติเล็กน้อย ยกเว้นคนที่ล้อมรอบหมาป่าที่ดูจะลำบากอยู่บ้าง ส่วนหมาป่าตัวนั้นกลับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

พิธีกรรมดังกล่าวถูกดำเนินการเป็นครั้งที่สอง ยังคงนำโดยจ้าวฉี่หมิงด้วยขั้นตอนเดียวกันกับก่อนหน้านี้

หนิงหนิงมองเส้นสีทองที่พุ่งเข้าใส่หมาป่าอีกครั้ง และในเวลาเดียวกัน รอยแยกก็ปรากฏบนเส้นสีทองนั้นอีกครั้ง

ปรากฏว่าเป็นก้อนสีขาวที่กลิ้งเข้ามาอีกรอบ มันบุกเข้าไปในพิธีกรรมที่กำลังดำเนินไปครึ่งทาง

เช่นเดียวกัน ศิษย์ตระกูลจ้าวได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ไม่คาดคิดอีกครั้ง พิธีกรรมล้มเหลวไม่เป็นท่าซ้ำสองเพราะรอยแยกของค่ายกล

คราวนี้ ความเร็วในการตอบสนองของจ้าวฉี่หมิงเร็วกว่าครั้งที่แล้ว

เขาซ่อมแซมอาคมผนึกอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งคว้ากระต่ายที่อยู่ในอาคมอย่างง่ายดาย

[หา? อีกแล้ว?]

[กระต่ายตัวนี้ทำอะไรของมัน! ทำไมถึงน่ารำคาญยิ่งกว่าหนิงหนิงกับซูเจาอีก]

[สงสารพวกที่วางอาคม โดนโค่นล้มไปสองครั้งแล้ว]

[กระต่ายตัวนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า ทำไมถึงวิ่งมาก่อกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า]

[กระต่ายตัวนี้เลือกเวลาได้ดีจริง ๆ ถ้ามันโผล่มาเร็วกว่านี้แค่หนึ่งวินาที ก็คงไม่บังเอิญขนาดนี้]

[พวกคุณไม่รู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไปเหรอ ทั้งสองครั้งเกิดขึ้นตอนที่เกือบจะสำเร็จพอดีเลย]

[ถ้าพูดแบบนั้นแล้ว มันก็ดูบังเอิญเกินไปจริง ๆ นะ แปลก ๆ นะเนี่ย]

…

จ้าวฉี่หมิงโกรธมาก แต่น่าเสียดายที่เขาอยู่หน้ากล้อง ไม่เหมาะที่จะไปเอาเรื่องกับสัตว์ตัวหนึ่ง

เขาแสร้งยิ้มด้วยริมฝีปากในขณะที่ใบหน้าไร้ความรู้สึก แล้วโยนกระต่ายให้ศิษย์ที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ “เอาไปปล่อยให้ไกล ๆ”

“เดี๋ยวก่อน” หนิงหนิงร้องเรียกเขาไว้

จ้าวฉี่หมิงหมดความอดทนแล้ว “คุณหนิงมีธุระอะไรหรือ?”

หนิงหนิง “คุณไม่รู้สึกแปลกหรือว่าทั้งสองครั้งที่เป็นช่วงเวลาสำคัญ จู่ ๆ กระต่ายก็โผล่มาก่อกวน มันช่างบังเอิญเกินไปหรือเปล่า? หนึ่งครั้งอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่สองครั้งอาจเป็นเรื่องตั้งใจแล้ว”

“คุณกำลังบอกว่ากระต่ายตัวนี้ตั้งใจทำลายกระบวนอาคมอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นผมขอถามคุณหน่อย มันทำลายกระบวนอาคมไปเพื่ออะไรกัน?”

หนิงหนิงตอบกลับโดยไม่ต้องคิด “แน่นอนว่าเป็นเพราะมันต้องการช่วยชีวิตหมาป่า”

ทว่า เมื่อเธอพูดจบ จ้าวฉี่หมิงกลับมองมาที่เธอแล้วยิ้ม ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ยิ้ม แต่คนใต้บังคับบัญชาของเขาก็ยิ้มด้วย

ผู้ชมก็พากันหัวเราะ

[กระต่ายขัดขวางไม่ให้มนุษย์ฆ่าหมาป่า เพื่อช่วยชีวิตหมาป่าที่เกือบจะกินมันเมื่อครู่ ฮ่า ๆ ๆ ๆหนิงหนิง เธอจะฟังสิ่งที่ตัวเองพูดหรือเปล่านะ?]

[พูดแบบนี้ออกมา รู้สึกเหมือนไม่ผ่านสมองเลย ดื้อดึงมาก]

[กระต่ายตัวนี้แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องใช่ไหม มันอาจจะชอบพื้นที่ตรงนี้ก็เป็นได้ ก่อนหน้านี้เข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้มันเข้ามาบุกรุกไม่หยุด]

[หนิงหนิงนี่จริง ๆ เลย ตอนนี้พูดอะไรโดยไม่ใช้ความรู้พื้นฐานเลยหรือไง พูดไปเรื่อยเปื่อยหรือ?]

[ไม่ใช่นะ ทำไมพวกคุณต้องพูดถึงความรู้พื้นฐานอะไรกันนักหนา ปีศาจหมาป่าตัวนี้อยู่นอกเหนือความรู้พื้นฐานอยู่แล้ว]

[ใช่แล้ว คุณจะบอกว่าหนิงหนิงพูดเรื่อยเปื่อยก็ได้ แต่อย่าโยงไปที่ความรู้พื้นฐานได้ไหม ตอนนี้มีอะไรบ้างที่เข้ากับความรู้พื้นฐานได้]

[ไม่ต้องพูดหรอก ถ้าความรู้พื้นฐานใช้ไม่ได้ที่นี่ สิ่งที่หนิงหนิงพูดก็อาจเป็นไปได้จริง ๆ นะ]

[พอเถอะ กระต่ายตัวนี้ดูแล้วก็หน้าตาโง่ ๆ หวังให้มันช่วยหมาป่า หมาป่าตัวนั้นคงจะแย่แน่ ๆ]

[ฮ่า ๆ ๆ ขำจะตาย หมาป่ากำลังจะแย่แล้ว]

…

จ้าวฉี่หมิง “ขอโทษนะครับ แต่สิ่งที่คุณพูดมานี่ ฟังแล้วตลกมากจริง ๆ”

หนิงหนิงไม่รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย แต่กลับเป็นหนิงเหนียนที่โกรธมาก

“หัวเราะอะไรกัน?” น้ำเสียงของเขาแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

หนิงหนิง “ปล่อยให้พวกเขาหัวเราะไปเถอะ”

อีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะหัวเราะไม่ออกแล้ว

มีเรื่องมาขัดจังหวะอีกครั้งหนึ่ง แต่เนื่องจากคำพูดของหนิงหนิงทำให้พวกเขาขำกันมาก จ้าวฉี่หมิงจึงมีทัศนคติที่ดีขึ้นมากต่อกระต่ายที่ขัดขวางพวกเขาถึงสองครั้ง

คราวนี้ พวกเขาให้คนเดินไปไกล ๆ เป็นพิเศษ ปล่อยกระต่ายออกไป และแน่ใจว่ากระต่ายจะไม่กลับมาในเวลาอันใกล้ คนคนนั้นจึงเดินย้อนกลับมา

หลังจากเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว พิธีการก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เมื่อทำครั้งแรกแล้วทำครั้งที่สองก็คุ้นมือ แม้แต่ผู้ชมก็เข้าใจขั้นตอนและกระบวนการชัดเจนแล้ว

ยังดีที่คราวนี้ไม่มีกระต่ายมาก่อกวน พิธีจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น

หมาป่าถูกมัดแขนขาทั้งหมด ติดกับพื้นแน่นหนา

เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย มัดหมาป่าให้เรียบร้อยแล้วถอนกำลังก็เป็นอันเสร็จ

ทว่าหมาป่าตัวนี้ช่างแปลกประหลาด ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน ตลอดกระบวนการนี้ก็ไม่ส่งเสียงร้องสักแอะเดียว

จ้าวฉี่หมิงเข้าใจพลังของกลไกนี้ดี ผีธรรมดาที่เข้ามาในนี้ล้วนร้องโหยหวนราวกับผีร้องไห้หรือหมาป่าหอน

อต่หมาป่าตัวนี้กลับเงียบมาก จุดนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจอยู่บ้าง

[เยี่ยมไปเลย! จับได้แล้ว!]

[ดีมาก! ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าหมาป่าตัวนี้จะทำร้ายคนอีกแล้ว ฮ่า ๆ]

[ในที่สุดก็วางใจได้สักที]

…

ขั้นตอนสุดท้าย พวกขาเตรียมเอาเชือกมามัดหมาป่า แล้วพาออกจากป่าไป

อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นก็เกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นอีก

กระต่ายที่ถูกโยนออกไปไกล ๆ ไม่รู้กลับมาตั้งแต่เมื่อไร และพุ่งตรงเข้าไปในวงล้อม

คราวนี้ ทุกคนกำลังจดจ่อกับหมาป่า ไม่มีใครสนใจสิ่งอื่น จึงเปิดช่องให้กระต่ายหาทางเข้ามาได้

มันพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ไถลตัวเข้าไปได้ในทันที

ทำให้ทุกคนตกใจ จนเผลอปล่อยมือ เกือบทำให้วงล้อมแตก

หากไม่ใช่เพราะจ้าวฉี่หมิงเตือน สถานการณ์ก็เกือบจะย้อนกลับไปสู่ก่อนหน้านี้

หลังจากความวุ่นวายมากมาย กระต่ายตัวนี้ก็ถูกจับได้

ทุกคนมองดวงตาสีแดงที่ดูงุนงงของกระต่าย ไม่อาจเอ่ยอะไรออกมาได้

“???”

“ทำไมมันกลับมาอีกแล้ว?”

[ที่นี่มีอะไรดึงดูดมันกันแน่นะ ทำไมมันถึงได้คิดถึงที่นี่อยู่ตลอด?]

[ใช่ไหมละ ไม่มีผักสดซะหน่อย แล้วก็ไม่มีแครอทซะหน่อย กลับมาทำอะไรกันแน่นะ?]

[อย่าบอกนะว่ามันกลับมาเพื่อดูหมาป่าถูกจับ และมาเยาะเย้ยหมาป่า]

[แต่มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ล้มเหลวอีกครั้ง]

[ฉันรู้สึกว่า จะเป็นไปได้ไหมว่ามันจะเหมือนที่หนิงหนิงพูดไว้จริง ๆ ว่ามันมาช่วยปีศาจหมาป่า?]

[ไม่งั้นมันก็ผิดปกตินะ กระต่ายควรจะกลัวคน แต่ตอนนี้มันกำลังมุดเข้าไปในกลุ่มคน]

[พอเถอะ กระต่ายกับหมาป่า คุณคิดว่าคู่นี้เข้ากันได้เหรอ?]

…

แม้แต่จ้าวฉี่หมิงก็เริ่มสงสัยชีวิตของตัวเองแล้ว

อย่างไรก็ตาม หนิงหนิงกลับไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ดูสิ สุดท้ายมันก็กลับมาอีกจนได้

จริง ๆ แล้วถ้าสังเกตให้ดี จะพบว่า ดวงตาของกระต่ายมองไปที่หมาป่าในวงล้อมตลอดเวลา

และหมาป่าก็กำลังจ้องมองกระต่ายที่อยู่ในอ้อมแขนของมนุษย์เช่นกัน

แต่หนิงหนิงทำอะไรไม่ได้ เธอพูดออกไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเธอเลย

จ้าวฉี่หมิงโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วตอนนี้ เขาสั่งว่า “อุ้มกระต่ายตัวนี้ไว้ ห้ามปล่อยลงก่อนที่หมาป่าจะถูกจับได้”

หนิงหนิงถาม “คุณแน่ใจเหรอว่า แค่นี้ก็พอแล้ว?”

จ้าวฉี่หมิง “จะได้หรือไม่ได้ ลองดูก็รู้เอง”

ครั้งนี้ เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

พิธีกรรมเริ่มขึ้นอีกครั้ง

ความผิดพลาดเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่แค่มนุษย์เท่านั้นที่เหนื่อยล้า หมาป่าก็เช่นกัน

เมื่อถึงช่วงสุดท้ายที่สำคัญ ก็ใช้ยันต์คาถาเป็นเชือก ยันต์คาถาที่ลุกไหม้ลอยเข้าไปหาหมาป่าในใจกลางค่ายกล

และในที่สุด หมาป่าก็เปล่งเสียงคำรามออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่พบกัน

เสียงร้องของมันฟังดูเจ็บปวดอย่างมาก ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกหวั่นไหวในใจ