ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 461 ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

บทที่ 461 ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ในเวลาเดียวกัน กระต่ายที่อยู่ในอ้อมแขนของลูกศิษย์คนหนึ่งก็ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดตามหมาป่า

จากนั้นเมื่อคนอื่น ๆ ยังไม่ทันตอบสนอง มันก็กัดคนที่อุ้มมันไว้อย่างแรง

คนคนนั้นรู้สึกเจ็บจึงปล่อยมันออกมาทันที

กระต่ายแทบจะกรีดร้องพร้อมกับวิ่งไปที่หมาป่าซึ่งถูกไฟห่อหุ้มอยู่ในวงล้อมโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ผู้ชมหลายคนตกใจมาก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเสียงร้องของกระต่าย

เมื่อเห็นแล้วว่ามันกำลังจะชนเข้าใส่เปลวไฟจากยันต์นั้น หนิงหนิงก็โบกมือขึ้นไปในอากาศหนึ่งครั้ง และยันต์คาถาที่ลุกไหม้ก็ดับลงทันที

กระต่ายวิ่งมาถึงตรงหน้าหมาป่า หมาป่านอนฟุบอยู่บนพื้น ร้อนระอุจนเหงื่อท่วมตัว

กระต่ายน้อยวิ่งวนไปรอบตัวหมาป่า มันส่งเสียงร้องอย่างเศร้าสลด

พิธีกรรมล้มเหลวอีกครั้ง

“นี่…”

[ฉันดูไม่ค่อยเข้าใจหน่อย ๆ…]

[กระต่ายตัวนี้ มันกำลังปกป้องหมาป่าจริง ๆ ด้วย โอ้พระเจ้า]

[ไม่ใช่ว่าเหมือนที่หนิงหนิงพูดไว้จริง ๆ นะ ที่ว่ากระต่ายตัวนี้ไม่ได้มาเยาะเย้ยหมาป่า แต่มันมาอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องหมาป่าต่างหาก]

[ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าการที่มันบังเอิญมาขัดจังหวะพิธีกรรมสามครั้งก่อนหน้านี้ก็เพื่อปกป้องหมาป่าด้วย แบบนี้ก็สมเหตุสมผลนะ]

[แย่แล้ว ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าทั้งสองตัวนี้ดูน่าสงสารจัง]

จ้าวฉี่หมิงสีหน้าเขียวคล้ำ มองดูหมาป่าและกระต่ายที่อยู่ในค่ายกล

หนิงหนิง “เป็นไงละ สิ่งที่ฉันพูดมีเหตุผลมากใช่ไหม?”

กระต่ายตัวนี้กำลังเกาะตัวหมาป่าอยู่ แต่น่าเสียดายที่หมาป่ายังคงถูกค่ายกลพันธนาการไว้ จึงไม่สามารถขยับตัวได้เลย

จ้าวฉี่หมิงทำสีหน้านิ่งสงบ “เอากระต่ายตัวนี้ออกมา พวกเราจะต้องจับปีศาจหมาป่าตัวนี้ได้แน่ แล้วจะช่วยมันสอบถามถึงที่อยู่ของครอบครัว”

หนิงหนิง ‘???’

เธอไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเขาในทันที ทำไมถึงพูดเรื่องครอบครัวของกระต่ายขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จ้าวฉี่หมิง “ไม่เช่นนั้นแล้ว เธอจะหาความเป็นไปได้อย่างที่สองได้หรือเปล่า? นอกจากถูกข่มขู่แล้ว การที่กระต่ายช่วยหมาป่า มันจะมีความเป็นไปได้อย่างที่สองอีกหรือ?”

หนิงหนิง “…”

เหตุผลนี้ ดูจะรีบร้อนด่วนสรุปไปหน่อย

แต่ตอนนี้ หลังจากที่ถูกทรมานมาสักพัก เหล่าแฟนพันธุ์แท้ที่ยังเหลืออยู่ ต้องบอกว่าพวกเขาสนับสนุนจ้าวฉี่หมิงแบบไร้เงื่อนไข พร้อมจะเชื่อทุกอย่างที่เขาพูดโดยไม่มีข้อสงสัยใด

ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงที่ผ่านมา สำนักเซียนได้เพิ่มความพยายามในการใช้กองทัพคอมเมนต์มากขึ้นในสื่อสาธารณะ

พอเขาพูดแบบนี้ออกไป คอมเมนต์ที่ลอยผ่านหน้าจอแทบจะสนับสนุนเขาเป็นเสียงเดียวกัน

[อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง แบบนี้ถึงจะสมเหตุสมผล ครอบครัวของกระต่ายน้อยต้องอยู่ในมือของปีศาจหมาป่าแน่ ๆ]

[ดูเหมือนกระต่ายน้อยเพิ่งจะวิ่งออกมา ไม่คิดว่าจะเผลอบุกเข้าไปในค่ายกล แล้วปีศาจหมาป่าก็วิ่งไล่มัน แล้วก็ติดอยู่ในนั้นด้วย]

[ถ้าดูอย่างนี้ กระต่ายตัวนี้คงกลัวว่าถ้าหมาป่าจากไป ครอบครัวของมันก็จะไม่สามารถหามันเจอใช่ไหม?]

[ไม่เป็นไรนะ กระต่ายน้อย ลุงจ้าวจะช่วยหาครอบครัวของกระต่ายน้อยให้เอง]

[ฮือ ปีศาจหมาป่าช่างชั่วร้ายจริง ๆ ครอบครัวของกระต่ายน้อยกำลังมีความสุขกันอยู่ ทำไมนายถึงต้องมาทำลายครอบครัวของคนอื่นด้วย]

[ไม่ต้องกลัว พวกเราจะไล่ปีศาจหมาป่าไปเอง กระต่ายน้อยไม่ต้องกลัวนะ!]

…

แน่นอนว่าก็มีคนคัดค้านเช่นกัน

[??]

[พวกคุณกำลังพูดเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมพวกคุณถึงเปลี่ยนหัวข้อไปที่บ้านของกระต่ายเร็วขนาดนั้น?]

[เดี๋ยวนะ พวกคุณเชื่ออะไรก็ตามที่จ้าวฉี่หมิงพูดเลยเหรอ พวกคุณกลายเป็นคนซื่อบื้อตั้งแต่เมื่อไรกัน?]

[ก่อนหน้านี้ตอนหนิงหนิงพูดก็บอกให้เธอเอาหลักฐานออกมา แต่ทำไมพอมาถึงทีจ้าวฉี่หมิงก็ไม่ต้องใช้แล้วล่ะ?]

[ฉากนี้ชัดเจนว่าน่าประทับใจมาก แต่ทำไมพอผ่านปากพวกคุณ มันกลายเป็นน่ากลัวขนาดนี้ล่ะ?]

[น่าสงสารจังเลย ไม่รู้ทำไมดูแล้วอยากร้องไห้]

ฉากนี้จริง ๆ แล้วก็น่าร้องไห้พอสมควร

หมาป่าที่กำลังจะสิ้นใจ และกระต่ายที่ร้อนใจคุ้ยเขี่ยอยู่ข้างกาย

ความรู้สึกที่ข้ามพ้นเผ่าพันธุ์มักจะสร้างความสะเทือนใจได้เสมอ

เมื่อเทียบกับคำพูดของจ้าวฉี่หมิงแล้ว ความคิดเห็นของหนิงหนิงกลับมีเหตุผลมากกว่า

แน่นอนว่าความสะเทือนใจทางอารมณ์นั้นไม่สามารถหลอกใครได้

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่คัดค้านมีเพียงส่วนน้อย และข้อความคัดค้านเหล่านั้นก็เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วในคอมเมนต์ของไลฟ์สด

ลู่จีอันที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ได้แต่ถอนหายใจ ดูเหมือนว่าสำนักเซียนตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่จะพลิกสถานการณ์ในเหตุการณ์ครั้งนี้ โดยไม่ยอมให้มีเสียงคัดค้านเลยแม้แต่นิดเดียว

แต่ทางด้านหน่วยสืบสวนพิเศษที่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ มาตลอด ก็ดูผิดปกติอยู่พอสมควร

ไม่รู้ว่าพวกเขาเจออันตรายอะไรหรือเปล่า

เขารู้ว่าโจวเฉิงซื่อและพรรคพวกได้ไปสืบสวนตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย

ข้อความที่เขาส่งไปก็เหมือนก้อนหินจมหายไปในทะเล ไม่มีการตอบกลับมาเลย

ป่านี้ มันมีอะไรกันแน่

แม้แต่หนิงหนิงคราวนี้ก็ดูเหมือนไม่ได้ใจเย็นเหมือนที่เคยเป็น

จะมีอันตรายหรือเปล่านะ

ลู่จีอันมองหญิงสาวในหน้าจอ จู่ ๆ ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา

แต่อย่างไรก็ตาม หนิงหนิงยังคงเป็นเหมือนเดิม ทำให้คนอ่านใจไม่ออก

เธอรู้ว่าจุดประสงค์ในการพูดเช่นนี้ของจ้าวฉี่หมิง เธอจ้องเขาแล้วพูด “คุณยอมรับซะทีเถอะว่ากระต่ายกำลังช่วยหมาป่าอยู่”

จ้าวฉี่หมิงไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“จะว่าช่วยก็ไม่เชิง การถูกบังคับกับการสมัครใจมันไม่เหมือนกันนะ”

หนิงหนิง “ถ้าพูดแบบนั้น คุณก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วสินะว่าจะกำจัดหมาป่าตัวนี้?”

“มันเป็นปีศาจหมาป่าต่างหาก” จ้าวฉี่หมิงแก้

หนิงหนิง “แม้ว่ามันอาจจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ผู้พิทักษ์ และการทำร้ายมันอาจจะนำความเสียหายที่ไม่อาจฟื้นฟูมาสู่ป่า คุณก็ยังจะทำหรือ?”

จ้าวฉี่หมิง “ผมมองไม่ออกเลยว่ามันมีลักษณะอะไรที่เหมือนวิญญาณผู้พิทักษ์ ถ้าเป็นไปได้ คุณช่วยบอกผมหน่อยสิ”

หนิงหนิงกลับไม่พูดอะไร เธอเอียงศีรษะ ตั้งใจฟังอย่างละเอียด

จ้าวฉี่หมิง “คุณกำลังทำอะไร?”

หนิงหนิง”อย่าพูด คุณลองฟังดู”

จ้าวฉี่หมิงเห็นท่าทางลึกลับของเธอ จึงตั้งใจฟังตาม

เขาไม่ได้ยินอะไรเลย กลับได้ยินเสียงกระต่ายที่กำลังใช้อุ้งเท้าตะกุยพื้นอย่างบ้าคลั่งด้วยความร้อนรน ซึ่งฟังแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

แต่ทันทีที่เขาคิดเช่นนั้น เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

หมาป่าที่กำลังนอนอยู่บนพื้น พลันสลัดหลุดจากพันธนาการและลุกขึ้นยืน

ทุกคนต่างตกใจ

จ้าวฉี่หมิง “ไม่ต้องตื่นตระหนก ทำตามที่เคยสอนพวกนายไว้”

ศิษย์ของตระกูลจ้าวเมื่อเทียบกับตระกูลจี๋ก็ยังมีความสามารถอยู่บ้าง

พวกเขารวมกลุ่มจัดค่ายกลอย่างรวดเร็ว ล้อมหมาป่าเป็นวงกลม

หมาป่าไม่ได้เคลื่อนไหวทันที ดวงตาสีทองของมันจ้องมองมนุษย์ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

[แม่เจ้า! ช่วยด้วย! ทำไมมันลุกขึ้นมาอย่างกะทันหันแบบนี้! น่ากลัวจริง ๆ!]

[พวกคุณดูกระต่ายน้อยตัวนั้นสิ มันกำลังกระโดดอยู่ ดูเหมือนมันจะมีความสุขมาก]

[คุณดูผิดแล้วละ มันกระโดดขึ้นเพราะตกใจต่างหาก]

[เลิกทะเลาะกันได้แล้ว อันตราย อันตราย! ทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย!]

[มีหนิงหนิงอยู่ ไม่เป็นไรหรอก!]

[หนิงหนิงจะไม่ช่วยหรอก เธอคิดว่าหมาป่าตัวนี้ไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์]

[ไม่ว่ามันจะเป็นปีศาจหรือวิญญาณผู้พิทักษ์ แค่ดูว่ามันโจมตีมนุษย์หรือไม่ ก็จะรู้ชัด]

[ฉันกลัวจริง ๆ]

…

ตอนนี้ที่เกิดเหตุเงียบกริบไร้เสียง แม้แต่ซูเจาก็ยังปิดปากเงียบ

หมาป่าดำตัวนี้มีแรงกดดันสูงเหลือเกิน แม้จะนอนอยู่แต่ก็ยังมีร่างกายใหญ่โต ไม่ต้องพูดถึงถ้ามันลุกขึ้นยืน

โดยเฉพาะเมื่อดวงตาของมันจ้องมองคุณไม่กะพริบ มีลูกศิษย์บางคนที่ขาดสมาธิ เหงื่อเริ่มไหลออกมาแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่ามันสามารถทำลายค่ายกลได้อย่างไร

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอย่างเงียบงัน

และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อาจเป็นเพราะความกลัวมากเกินไป ลูกศิษย์ที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับหมาป่าดำ กรีดร้องออกมาทันทีว่า “อย่าเข้ามานะ!”

เขาตะโกนพร้อมกับขว้างยันต์คาถาในมือไปที่หมาป่า