ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 469 การเผชิญหน้า

[ที่หนิงหนิงหมายถึงคืออะไรกันแน่ ถ้านี่เป็นภาพมายามันก็ไม่สมเหตุสมผลนี่ ตั้งแต่วันแรกที่มีการถ่ายทอดสด ป่านี้ก็เป็นแบบนี้มาตลอด ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแตกต่าง ไม่เห็นว่าจะมีภาพมายาตรงไหนเลย]

[ขอโทษนะ แต่ฉันงงไปหมดแล้ว]

ผู้ชมไม่เชื่อ และจ้าวฉี่หมิงก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน “เป็นไปไม่ได้ พวกเราได้ทำการศึกษามาแล้วก่อนเข้าป่า ภูมิประเทศและทัศนียภาพที่นี่เหมือนกับภาพถ่ายดาวเทียมทุกประการ มันจะเป็นภาพมายาได้อย่างไร นี่คือป่าจริง ๆ”

เสียงของซูเจาดังขึ้นในหมอก “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ หนิงหนิงบอกคุณว่าหมาป่าเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ แต่คุณก็บอกว่าไม่มีทางนี่”

เสียงของเธอยังคงเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน และดูเหมือนหมอกนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อเธอเลย

จ้าวฉี่หมิงไม่ยอมรับ เรื่องของหมาป่านั้นเป็นเพราะเขารีบร้อนเกินไป ไม่ได้เตรียมตัวให้ดี

แต่ป่านี้แตกต่างออกไป และเขาก็กังวลว่าจะมีอันตราย

ดังนั้นก่อนจะที่เข้ามา เขาได้ใช้โดรนสำรวจภูมิประเทศเป็นพิเศษ และหลังจากเข้ามาแล้วก็เหมือนกัน ไม่พบว่ามีความผิดปกติใด ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาได้จัดวางยันต์คาถาไว้มากมายขนาดนี้ ถ้าเป็นภาพมายาก็คงทนไม่ไหวและแตกสลายไปนานแล้ว

จ้าวฉี่หมิง “งั้นคุณบอกมาสิว่าป่านี้มันกลายเป็นภาพมายาได้ยังไงกัน?”

หนิงหนิงแก้ไข “ฉันพูดว่าครึ่งป่าต่างหาก”

จ้าวฉี่หมิง “แม้จะเป็นแค่ครึ่งป่า แต่พื้นที่นั้นก็กว้างเกินไป ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่ามีผู้วิเศษคนไหนที่สามารถทำให้ครึ่งป่าตกอยู่ในภาพมายาได้”

หนิงหนิง “นายไม่รู้เหรอ ก็ขงชิวที่โกหกนายว่าหมาป่าเป็นปีศาจไง”

จ้าวฉี่หมิง “…”

เขาเผลอเถียงตามความเคยชิน จึงลืมไปเลยว่ายังมีเรื่องนี้อยู่

จ้าวฉี่หมิงกลั้นโทสะไว้ แสร้งยิ้มทั้งที่ในใจไม่สบอารมณ์ “งั้นคุณช่วยอธิบายหน่อยสิว่า ทำไมป่าอีกครึ่งนี้ถึงเป็นภาพมายา”

หนิงหนิงไม่ได้ตอบโดยตรง แต่กลับถามหนิงเหนียนกับซูเจา “พวกคุณสองคนหิวหรือเปล่าตอนนี้?”

จ้าวฉี่หมิง “???”

ผู้ชมที่เงี่ยหูฟังอยู่ [???]

แม้แต่หนิงเหนียนและซูเจาที่ถูกถามก็ยังอึ้งไปชั่วขณะ

[ทำไมไม่ถามเรื่องอื่น ตอนนี้ประเด็นสำคัญคือทำไมป่าถึงเป็นภาพมายากันแน่]

[นี่มันเวลาเร่งด่วนนะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาใช้อารมณ์แล้ว]

[คงยังคิดเหตุผลที่สมเหตุสมผลไม่ออก เลยกำลังถ่วงเวลาอยู่มั้ง]

[จุ๊ จุ๊ ถ้าพูดเหตุผลไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดหรอก พวกเราไม่ได้หวังให้คุณไปช่วยเจินเจินแล้ว แฟนคลับของเราได้รวมตัวกันขอความช่วยเหลือจากหน่วยสืบสวนพิเศษแล้ว]

[หน่วยสืบสวนพิเศษหรอ? ขอร้องเถอะ หน่วยสืบสวนพิเศษก็บอกแล้วว่ามาแล้ว พวกคุณก็เลิกโทรไปจองสายด่วนตลอดเวลาแบบนี้ได้แล้ว ถ้ามีคนอื่นต้องการแจ้งความล่ะ บนโลกนี้ไม่ได้มีแค่เจียงเจินคนเดียวที่ประสบอันตรายนะ”

…

หนิงเหนียนส่ายหัว “ไม่หิวครับ”

ตอนเช้าหนิงหนิงเพียรบอกให้เขากินมากหน่อย หนิงเหนียนก็เชื่อฟังมาก กินทุกอย่างที่เหลือจนหมด

แต่สาเหตุหลักคือ ช่วงนี้เขาหิวตลอดเวลาจริง ๆ และรู้สึกเหนื่อยมากเป็นพิเศษ

ทว่าตั้งแต่หนิงหนิงนำอาหารกลับมาจากทีมกู้ภัย สถานการณ์ก็ดีขึ้นมาก

ดูเหมือนการเอาชีวิตรอดในป่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ซูเจาตะโกนเสียงดัง “หิวมาก!”

มันไม่ใช่ข้าว ยิ่งไปกว่านั้นคือมันเป็นอาหารสำเร็จรูปกองหนึ่งที่หนิงหนิงนำกลับมาจากทีมกู้ภัย

หนิงหนิงจึงออกไปเป็นพิเศษ เพื่อเด็ดผลไม้บางอย่างมาให้เธอ ให้เธอกินคนเดียวเท่านั้น และยังบอกอีกว่าตัวเองได้ลองชิมแล้ว มันหวานและอร่อยมาก

สิ่งนี้ทำให้ซูเจารู้สึกประหลาดใจที่ได้รับการเอาใจเช่นนี้ เนื่องจากสงสัยว่าอาจจะมีกับดักบางอย่าง

แต่เธอก็รวบรวมความกล้าลองชิม และพบว่ามันอร่อยจริง ๆ

เป็นความรู้สึกที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

ราวกับว่าเธอได้พบกับความสุขอีกครั้ง เหมือนตอนที่ยังเป็นมนุษย์และสามารถกินอาหารอร่อยหลากหลายได้

ไม่มีความรู้สึกคลื่นไส้เลยแม้แต่น้อย ซูเจากินไปเจ็ดแปดลูกในคราวเดียว

จึงรู้ตัวว่ากินไม่ได้อีกแล้ว ถ้ากินอีกก็จะทำลายบุคลิกตัวละครตัวเองแล้ว

ซูเจาอิ่มในที่สุด

แต่ไม่นานก็หิวอีก

การไม่พึ่งเลือด แต่พึ่งผลไม้พวกนี้ ถึงแม้จะอิ่มแต่ก็อยู่ไม่ได้นาน

แต่ครั้งนี้เวลาก็สั้นไปหน่อย

ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งไม่หยุดในป่า และใช้พลังงานเยอะ จึงทำให้หิวง่ายหรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เข้าป่ามาซูเจาแทบจะไม่ได้กินอิ่มเลย

ยังดีที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว จึงไม่ตายเพราะความหิว

ซูเจา “คุณจะให้อะไรฉันกินหรือ อย่างผลไม้เมื่อตอนเช้านั้นรึเปล่า ฉันอยากกินอีก”

[ฉันว่าแล้วซูเจาไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังไม่ว่าเมื่อไรก็ตาม]

[เวลาแบบนี้แล้ว ยังจะกินอีกเหรอ]

[กิน ๆ ๆ ก่อนหน้านี้มีอาหารพร้อมให้กิน ไม่ยอมกินสักที ตอนนี้ออกไปไม่ได้แล้ว เธอก็อยากจะกินอีก สรุปแล้วชอบทำตรงข้ามกับคนอื่นใช่ไหม?]

[เธอกับหนิงหนิงเหมือนกัน ไม่มีใครอยากไปช่วยเจินเจินทั้งนั้น ตอนนี้ดีแล้ว หนิงหนิงได้ให้เหตุผลที่ดีกับเธอพอดี เพื่อที่จะได้ถ่วงเวลา]

[ตลกสิ้นดี ความคิดของหนิงหนิงจะโจ่งแจ้งขนาดนี้ได้ยังไง นี่กำลังให้ซูเจาร่วมมือกับเธออยู่สินะ]

[เจินเจินไม่อยู่แล้ว คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็คือเธอกับหนิงหนิง คนหนึ่งไม่มีคู่แข่งแล้ว ได้ขึ้นมาแทนที่เจินเจิน เป็นนักแสดงสาวยอดนิยมอันดับหนึ่งโดยตรง ส่วนหนิงหนิงอาจจะได้กลับไปอยู่กับตระกูลเจียงอีกครั้ง]

[กลับไปยังตระกูลเจียง? หนิงหนิงฝันไปเถอะ! การที่เธอไม่ช่วยเหลือ ก็เป็นสาเหตุทางอ้อมที่ทำให้เจินเจินตาย คนตระกูลเจียงไม่เกลียดเธอก็บุญแล้ว ยังจะให้เธอเข้าบ้านอีกเหรอ ตลกชะมัด]

[ยังฝันถึงความปรารถนาอันไม่สมหวังของหนิงหนิงอยู่อีกหรือ? เห็นความแค้นเคืองในตัวหนิงหนิงมั้ย คิดว่าเธอมีความปรารถนาที่จะกลับไปหาตระกูลเจียงมีบ้างไหม?]

[หนิงหนิงอยากกลับตระกูลเจียงเหรอ? วางใจเถอะ ต่อให้ในอนาคตตระกูลเจียงขอร้องให้หนิงหนิงกลับไป หนิงหนิงก็จะไม่กลับไปหรอก~ ขำแทบตาย ตอนนี้ชัดเจนว่าตระกูลเจียงต้องการอาศัยกระแสของหนิงหนิงชัด ๆ]

[นักแสดงสาวยอดนิยมอันดับหนึ่ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ พวกคุณแต่งตั้งกันเองใช่ไหม น่ารักจัง แต่ออกไปข้างนอกอย่าพูดแบบนี้นะ แค่ฝีมือการแสดงของเจียงเจินน่ะ กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาจริง ๆ]

[พอเถอะ จะเดาไปทำไม หนิงหนิงเตือนเธอไปแล้วตั้งแต่เช้า แล้วอีกอย่าง ถ้าหนิงหนิงมีปัญหากับเจียงเจินจริง ๆ หนิงหนิงก็มีวิธีตั้งหมื่นวิธีที่จะทำให้เจียงเจินหายไปจากโลกนี้ได้]

[โอ้โฮ เก่งจังเลยนะ แต่ถึงหนิงหนิงจะเก่งแค่ไหน ก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้ว่าเธอเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วย]

[ต่อไปนี้หนิงหนิงในสายตาฉันก็คือผู้หญิงใจร้ายคนหนึ่ง!]

[ถ้าเจินเจินเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ปล่อยหนิงหนิงไว้แน่!]

[??? นี่มันตรรกะอะไร?]

[ฉันยอมแพ้พวกเธอจริง ๆ แล้ว นี่มันยุคไหนกันแล้วเนี่ย…]

…

สำหรับคำขอของซูเจา หนิงหนิงปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี “ไม่ไป”

ซูเจา “ทำไมล่ะ? ฉันหิว”

หนิงหนิง “ถึงฉันให้เธออีกร้อยลูก เธอก็ยังคงหิวอยู่ดี”

ซูเจาไม่พอใจ “คุณหมายความว่าอะไร กำลังด่าฉันว่าเป็นหมูเหรอ?”

หนิงหนิง “ไม่ใช่ ฉันแค่พูดตามความจริง”

[ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้ว ดูเหมือนหนิงหนิงยังมีมโนธรรมอยู่บ้างนะ]

[สมแล้วที่เป็นหนิงหนิง ถ้าจะเหน็บใครแล้ว ก็เหน็บได้สะใจจริง ๆ]

[หนิงหนิงมีมโนธรรมมากกว่าซูเจาอยู่นิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น]

[สู้กันซะ สู้กันซะ! ฉันชอบดูหมากัดหมาที่สุดเลย]

[พูดให้สุภาพหน่อย นายว่าใครเป็นหมา?]

[แบบนี้นี่เอง พวกนายยังหวังให้หนิงหนิงไปช่วยคนอื่นอีกเหรอ?]

[ฮ่า ๆ ไม่คิดว่าถึงตอนนี้แล้ว ยังจะได้เห็นหนิงหนิงกับซูเจาทะเลาะกัน]

ฉากการเผชิญหน้าระหว่างหนิงหนิงกับซูเจาที่ผู้ชมบางคนตั้งตารอตั้งแต่เริ่มออกอากาศ ไม่คิดว่าจะได้เห็นในช่วงเวลานี้

สุดท้ายแล้ว พวกเธอทั้งสองคนก็อยู่ร่วมกันอย่างกลมเกลียวมาตลอด

ได้แต่พูดว่า เรื่องไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นในเวลาที่คิดไม่ถึงที่สุดเสมอ