ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 468 ฝีมือของหนิงหนิง

[เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น ทำไมจอมันดับไปแล้ว!]

[รู้สึกไม่ค่อยดีเลย แต่ห้องไลฟ์สดฝั่งนี้ยังปกติดีอยู่นะ]

[นี่เป็นความผิดพลาดทางเทคนิคของรายการหรือว่า…?]

[ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย…]

เจียงซั่วก็ร้อนใจเช่นกัน รีบเร่งซ่อมแซมสายสัญญาณอีกฝั่ง แต่กลับพบว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย เพียงแค่จอมันดับไปเฉย ๆ และไม่ว่าจะทำยังไงก็เชื่อมต่อไม่ได้

สัญญาณปกติ แต่ห้องไลฟ์สดกลับไม่มีสัญญาณ

เจียงซั่วยืนยันแล้วว่าไม่ใช่ปัญหาของทางฝั่งรายการ แต่เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นทางฝั่งแขกรับเชิญ

เมื่อเห็นข้อความในแชตที่คาดเดากันว่าทางรายการอาจจะจงใจปิดห้องไลฟ์สดเพื่อไม่ต้องรับผิดชอบ เจียงซั่วก็รีบอธิบายว่า “ไม่ใช่นะ สัญญาณไลฟ์ทางฝั่งเราไม่มีปัญหาอะไร มันเป็นปัญหาทางฝั่งนั้นต่างหาก”

[แย่แล้ว ลางสังหรณ์กลายเป็นความจริง]

[ถ้าทีมงานรายการทำงานปกติ งั้นนี่ต้องเป็นการจงใจของมนุษย์แน่ ๆ]

[ไม่ใช่มนุษย์หรอก เป็นผีต่างหาก!]

[แม่เจ้า คิดแค่นี้ก็น่ากลัวแล้ว]

[ที่จริงแล้วเจียงเจินกับคนอื่น ๆ ตอนนี้ถูกขงชิวจับตัวไปหรือ?]

[ถ้าเรามองไม่เห็น แขกรับเชิญเกิดอะไรขึ้นบ้าง เราก็ไม่รู้]

[ถ้าถึงขนาดถูกฆ่าและทิ้งศพไปจนหาไม่เจอ…]

[ให้ตาย อย่าพูดต่อเลย นั่นน่ากลัวมากเลยนะ]

[ตอนนี้ยืนยันได้แล้วใช่ไหม ขงชิวคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลย]

[ฉันคิดว่าเป็นปัญหาของผู้เข้าร่วมรายการเอง ที่เพิ่งรู้จักกันแค่สองวัน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร ไม่รู้ประวัติอะไรของเขาเลย แต่กล้าตามคนแปลกหน้าไปยังที่แปลก ๆ]

[พูดเหมือนกับว่าตัวเองไม่เคยถูกขงชิวหลอกงั้นแหละ ผู้เข้าร่วมรายการล้วนเป็นดอกไม้ที่เติบโตในเรือนกระจก พวกเขาเชื่อคนง่ายก็เป็นเรื่องปกติ ทีมงานรายการไม่เข้าใจหรือไง? ทำไมทีมงานถึงไม่ไปขัดขวางล่ะ?

[เอาจริงเหรอ คุณยังเชื่อจริง ๆ ว่าดาราทุกคนเป็นคนไร้เดียงสาใสซื่อหรือ ตลกแล้ว คนบริสุทธิ์ไร้เดียงสาจะอยู่ในวงการบันเทิงได้ยังไง ฉันว่าคนที่ไร้เดียงสาคือตัวคุณเองมากกว่า]

[แขกรับเชิญไม่รู้หรอก แต่ทำไมทีมงานรายการถึงทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสางี่เง่า พวกเขาเชื่อไปได้ไง มีคนมากมายขนาดนั้น ไม่มีใครรู้สึกผิดปกติเลยเหรอ ไม่มีใครเตือนแขกรับเชิญหน่อยเหรอ?]

[แฟนคลับของเจียงเจินนี่เก่งจริง ๆ พวกคุณช่างหาข้ออ้างเก่งจัง ยังไงก็เป็นความผิดของคนอื่นทั้งนั้น เจียงเจินไม่เคยผิด ฉันยังจำได้ว่า ข้อเสนอของขงชิวนั้น เจียงเจินเป็นคนแรกที่เห็นด้วย คนอื่น ๆ ยังลังเลว่าจะไปหรือไม่ แต่เธอนั่นแหละที่อยากไปกับขงชิวจนทุกคนต้องยอมตาม]

[ใช่แล้ว แม้ว่าทีมงานไม่ได้ห้าม หนิงหนิงก็พูดแล้วนะ คุณเห็นมีใครฟังไหม?]

[เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ทำไมช่วงเวลานี้ยังมาทะเลาะกันอยู่อีก ถึงจะทะเลาะกันต่อไป แขกรับเชิญที่หายไปก็ไม่กลับมาหรอก]

[ทะเลาะกันที่นี่ ยังไม่ดีเท่าไปเร่งหน่วยสืบสวนพิเศษให้รีบไปซะ เรื่องมันเร่งด่วนนะ]

[โทรหาหน่วยสืบสวนพิเศษแล้ว หน่วยสืบสวนพิเศษบอกว่าคนไปแล้ว แค่ไม่รู้ว่าจะถึงเมื่อไร]

[ทำไมครั้งนี้หน่วยสืบสวนพิเศษถึงได้เชื่องช้านัก ทำเอาความรู้สึกดี ๆ ที่เพิ่งมีนิดหน่อยกำลังจะหมดไปแล้ว]

[พระเจ้า พระเจ้า ต้องทันนะ!]

[ให้หนิงหนิงไปหาได้นะ ไม่ใช่เร็วกว่าหรอ]

ขณะนั้น ก็มีคนในคอมเมนต์บอกว่าสามารถไปขอความช่วยเหลือจากหนิงหนิงได้

แต่ในวินาถัดมา ห้องไลฟ์สดก็มองไม่เห็นอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่จอดำ แต่เป็นเพราะมีหมอกปกคลุม

หมอกหนาทึบ หนาจนไม่อาจสลายได้ มันเคลื่อนเข้าปกคลุมหน้าจออย่างแน่นหนา

ผู้ชมไม่สามารถมองเห็นแขกรับเชิญว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนกันแล้ว

ในภาพปรากฏฉากที่แปลกประหลาดอย่างมาก

หมอกสีขาวปกคลุมไปทั่วฟ้า แต่เหนือศีรษะกลับมีแสงอาทิตย์เจิดจ้า สภาพอากาศนี้ ยิ่งมองก็ยิ่งดูแปลกประหลาด

นี่มันเป็นการผสมผสานที่ไม่ต้องพูดถึง มันละเมิดสามัญสำนึกจนผู้ชมทุกคนรู้ว่ามันไม่ปกติ

[อะไรวะ???]

[แล้วทางนี้เกิดอะไรขึ้น หมอกนี่มาจากไหน]

[มันปรากฏขึ้นกะทันหัน แล้วภาพก็มองไม่เห็นในทันที]

[นี่มันไม่ปกติชัด ๆ คิดดูสิ คำพูดของขงชิวก็เหมือนพูดเหลวไหล ยังบอกอีกว่าเมื่อจับปีศาจหมาป่าได้แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ ฉันขอถุย!]

[นี่ก็ไม่ใช่ผลงานของขงชิวอีกหรอกเหรอ?]

[หนิงหนิงล่ะ ฉันมองไม่เห็นหนิงหนิงแล้ว!]

[ทุกคนอยู่ไหนกันบ้าง ส่งเสียงหน่อย!]

ผู้ชมมองไม่ชัดว่าใครอยู่ในภาพ พวกเขากังวลว่าแขกรับเชิญทางนี้ก็อาจจะเจอกับอันตรายด้วย

เจียงซั่วรีบร้องเรียกอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร” เสียงของหนิงหนิงฟังดูสงบนิ่ง

เมื่อได้ยินคำตอบของหนิงหนิงทุกคนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เจียงซั่ว “เป็นยังไงบ้าง มีความผิดปกติอื่น ๆ อีกไหม?”

หนิงหนิง “ไม่มี นอกจากหมอกแล้ว ทุกอย่างก็เป็นปกติ”

เจียงซั่ว “งั้นก็ดี พวกเธอมองเห็นถนนไหม?”

หนิงหนิงก้มลงมองดู เส้นทางเบื้องล่างถูกหมอกบดบังไว้ ตาของเธอมองเห็นได้ชัดเพียงประมาณสิบเซนติเมตรเท่านั้น

คนรอบข้างมองไม่เห็น แต่เธอได้ยินเสียงก่นด่าของเหล่าศิษย์ตระกูลจ้าว

ทันใดนั้น ชายเสื้อของเธอก็ถูกใครบางคนจับไว้

หนิงเหนียนมายืนข้างเธอ แล้วจับมือเธอแน่น

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “จับให้แน่นนะ อย่าให้พลัดหลงกัน”

เขาตั้งป้อมเอาตัวเองกำบังอยู่ตรงหน้าหนิงหนิงโดยไม่รู้ตัว คอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

หนิงหนิงตอบเบา ๆ ว่า “อืม”

เจียงซั่ว “แล้วพวกคุณสามารถเดินออกมาได้ไหม?”

เมื่อครู่เขาลองใช้กล้องอื่นตรวจสอบสถานที่อื่น พบว่าทั้งป่าเต็มไปด้วยหมอก

จะพูดว่าเป็นหมอกก็ไม่ถูกนัก มันเหมือนเมฆสีขาวบริสุทธิ์ที่ตกลงมาในป่ามากกว่า

เหนือกลุ่มเมฆคือแสงสีทองที่เปล่งประกาย

แปลกประหลาดและงดงาม ช่างสวยงามจริง ๆ

แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครมีอารมณ์จะชื่นชม

ทั้งป่าเต็มไปด้วยหมอกแบบนี้ ไม่รู้ว่าแขกรับเชิญทั้งหลายจะสามารถเดินออกมาได้หรือไม่

อย่างไรก็ตาม เจียงซั่วยังคงมีความหวัง เพราะมีหนิงหนิงอยู่ด้วย

ทว่าไม่คิดเลยว่าหนิงหนิงจะตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ออกไปไม่ได้”

เจียงซั่ว “หา? ทำไมล่ะ?”

[เมื่อกี้ฉันยังคิดอยู่เลยว่า ถ้ามีหนิงหนิงอยู่ด้วย เรื่องคงไม่ใหญ่โต แล้วเธอกลับบอกว่าเธอทำไม่ได้เหรอ?]

[ใช่ นี่มันแค่หมอกไม่ใช่เหรอ ก็แค่หนากว่าหมอกทั่วไปหน่อยเท่านั้น]

[ฉันคิดว่า หมอกนี่คงเป็นฝีมือของขงชิวที่ตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อขัดขวางไม่ให้คนนอกไปช่วยเจินเจิน]

[คุณกับฉันคิดเหมือนกันเลย! แต่ตอนนี้หนิงหนิงบอกว่าออกไปไม่ได้ ฉันสงสัยอย่างมีเหตุผลว่า อืมมม…]

[ฉันรู้ว่าหนิงหนิงไม่ชอบเจินเจิน แต่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว เจินเจินจะตายจริง ๆ นะ มันเกี่ยวกับชีวิตคนเลยนะ]

[แถมไม่ใช่แค่เจินเจินคนเดียว มีตั้งหกคนเลยนะ หกชีวิตเลย หนิงหนิงจริง ๆ แล้วไม่รู้สึกผิดเลยหรือไง?]

[พอได้แล้ว หนิงหนิงยังไม่ได้บอกเหตุผลเลย แล้วคุณรู้ได้ยังไง]

[เหลือเชื่อจริง ๆ พวกคุณควรฟังคำอธิบายของหนิงหนิงก่อนที่จะคร่ำครวญนะ ไม่อย่างนั้นถ้าเหตุผลไม่เหมือนกับที่พวกคุณพูด มันจะน่าอับอายมากเลยนะ]

หนิงหนิงจ้องมองไปเบื้องหน้าอย่างเงียบ ๆ หมอกยิ่งหนาทับซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นกว่าเมื่อสักครู่อีก

อีกฝ่ายตั้งใจแน่วแน่แล้วที่จะไม่ปล่อยให้พวกเขาออกไป

เธอกล่าวว่า “เพราะว่าป่าเกือบทั้งหมดนี้เป็นภาพมายา เราไม่สามารถเดินออกไปได้”

เจียงซั่ว “???”

ผู้ชม “???”

[อะไรนะ? ฉันได้ยินผิดหรือเปล่า ภาพมายา?]

[หนิงหนิงกำลังพูดอะไรกันแน่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร]

[ภาพมายา? ที่นี่ไม่ใช่ป่าหรอกเหรอ?]

[ภาพมายา?]

[เป็นไปได้ยังไงกัน พวกเราอาศัยอยู่ที่เชิงเขา เห็นภูเขานั่นทุกวัน สมัยก่อนที่ยังไม่มีกฎห้าม ตอนที่เข้าไปในเขาได้ พวกเราก็จะเข้าไปเก็บผักป่ามากิน อิ่มกันทุกมื้อเลยนะ จะเป็นของปลอมได้ยังไง!]