ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 467 จอดำ

หนิงหนิง “พวกคุณไปได้เลย มันจะไม่ทำร้ายพวกคุณหรอก”

‘มัน’ ในที่นี้ชัดเจนว่าหมายถึงหมาป่าสีดำ

ทีมกู้ภัยลังเลเล็กน้อย แต่ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเชื่อหนิงหนิง

ถ้าหนิงหนิงเป็นคนพูด ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม

พวกเขาอุ้มกวางน้อย เดินกลับไปทางที่พวกเขาวิ่งหนีมา

หนิงหนิงให้กล้องตามไปด้วย

ซูเจาอุทานว่า “ฉันลืมมันไปได้ยังไง ใช่แล้ว นี่มันมีความจริงพร้อมอยู่แล้วนี่นา”

หนิงหนิง “มาดูกันเถอะ ดูว่าใครกำลังโกหก” กล้องตามทีมกู้ภัยกลับไปตามเส้นทางที่มา

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงวุ่นวายก็ยิ่งดังขึ้น

สามารถได้ยินเสียงร้องของสัตว์เล็ก ๆ หลากหลายชนิด

พวกเขาที่ใช้ชีวิตติดต่อกับธรรมชาติและสัตว์เล็ก ๆ ทั้งวัน ได้ยินเสียงร้องของสัตว์มากมาย และยังสามารถแยกแยะอารมณ์ของสัตว์บางชนิดในขณะที่ส่งเสียงได้อีกด้วย

เสียงเหล่านี้ฟังดูมีความสุขมาก

พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่สัตว์กินพืชและสัตว์กินเนื้อจะสามารถอยู่ในฉากเดียวกัน สถานที่เดียวกัน และเล่นสนุกด้วยกันแบบนี้ได้ ฟังดูเหมือนเวทมนตร์มาก

สมาชิกทีมกู้ภัยรู้สึกกังวลใจ ไม่แน่ใจว่าควรเดินหน้าต่อไปหรือไม่

แต่เมื่อนึกถึงภารกิจที่ตนแบกรับอยู่ คือการบอกความจริงให้ทุกคนรู้

และยังเป็นเพราะพวกเขาก็อยากรู้อยากเห็นด้วยว่า ตอนนี้สถานที่นั้นเป็นอย่างไร

พวกเขาจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปทีละก้าว

สัตว์ทั้งหลายมีความไวต่อความรู้สึกอย่างมาก พวกมันได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขา แม้จะอยู่ห่างไกลออกไปก็ตาม

สิ่งแรกที่เคลื่อนไหวคือกวางน้อยที่พวกเขาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

ตลอดทางที่ผ่านมามันเงียบมาก แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องของสัตว์ตัวอื่น ๆ มันก็เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหันพร้อมกับตั้งหูขึ้นฟังอย่างเงียบ ๆ

ไม่ทันที่คนจะเดินถึงที่หมาย มันก็ดิ้นออกจากอ้อมกอด แล้วรีบลงพื้นอย่างใจร้อน

จากนั้น มันก็กระโดดไปข้างหน้า

มันเต้นโลดไปทีละก้าว ดูมีชีวิตชีวามาก ในย่างก้าวยังเผยให้เห็นถึงความคาดหวัง

ไม่นานนัก กวางน้อยก็หายไปไร้ร่องรอย

ทีมกู้ภัยจึงต้องเร่งฝีเท้าไล่ตามไป

[พวกคุณเห็นหรือเปล่า? หลังของกวางน้อยดูมีความสุขมาก ๆ]

[จริงด้วย ดูแล้วน่ายินดีจริง ๆ ฉันคิดว่าคำตอบมันชัดเจนแล้วล่ะ]

ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้สึกว่าคำตอบได้ปรากฏชัดแล้ว แต่พวกเขาก็ยังอยากเห็นความจริงด้วยตาตัวเอง

ทีมกู้ภัยก็คิดเช่นเดียวกัน

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใกล้พวกสัตว์เหล่านั้น

เมื่อเทียบกับสถานการณ์ที่หนิงหนิงและคนอื่น ๆ เจอก่อนหน้านี้ พวกสัตว์กระจายตัวออกไปมากแล้ว แต่ก็ยังมีหลายตัวที่ยังอยู่ที่นั่น

สัตว์จำนวนมากมาอยู่รวมกัน บางตัวยังเป็นสัตว์ร้าย ทำให้ทีมกู้ภัยรู้สึกขนลุกเล็กน้อย

ตอนนี้พวกเขาได้สัมผัสกับความรู้สึกที่หนิงหนิงและคนอื่น ๆ เพิ่งรู้สึกด้วยตัวเองแล้ว

ที่นั่งอยู่ด้านหลังสุดคือหมีดำตัวหนึ่ง เนื่องจากร่างกายใหญ่โต มันจึงถูกปล่อยไว้ด้านหลัง

ดูเหมือนมันได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงหันหน้ามา และสบตากับสมาชิกในทีมกู้ภัย

พวกสมาชิกทีมทั้งหมดรู้สึกกระวนกระวายใจ จากนั้นก็เห็นหมีตัวนั้นหันหลังกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับไม่ได้เห็นพวกเขาเลย

ในขณะที่หัวใจเพิ่งจะกลับมาอยู่ที่เดิม สายตาของฝูงสัตว์ก็มองมายังพวกเขาอีกครั้ง แต่ไม่เกินสามวินาทีก็หันกลับไปแล้ว

จิตใจพวกเขาขึ้น ๆ ลง ๆ เมื่อถูกมองแบบนี้หลายครั้ง แต่สมาชิกทีมทุกคนนิ่งเหมือนนั่งอยู่บนผื่นน้ำที่นิ่งสงบ

แม้แต่เมื่อบรรดาสัตว์ทั้งหลายจ้องมองพวกเขาพร้อมกัน พวกเขาก็รู้สึกว่าความรู้สึกของตัวเองจะไม่หวั่นไหวอีกแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ทัศนคติของพวกเขาจึงเปลี่ยนไปอย่างมาก

พวกเขารู้สึกได้ว่า สัตว์เหล่านี้ไม่มีความประสงค์ร้ายต่อพวกเขา

คนที่ทำงานด้านนี้ มักมีความรู้สึกที่ดีต่อสัตว์โดยธรรมชาติ

เมื่อเจอกับเรื่องเกี่ยวกับสัตว์ พวกเขาก็มีความกล้า จึงค่อย ๆ เข้าไปใกล้อย่างเงียบ ๆ

และพวกเขาก็ได้พบเห็น วิญญาณผู้พิทักษ์ที่มีกล่าวถึงในตำนาน

หมาป่าดำ

ตอนนี้ มันนอนหมอบอยู่ตรงกลาง รอบ ๆ ตัวมันมีสัตว์เล็ก ๆ มากมายล้อมรอบอยู่

มีนกตัวเล็กบินลงมาเกาะบนตัวมัน กำลังซุกซนจิกขนของมันอยู่

ขนทั่วทั้งตัวของมัน เมื่อต้องแสงอาทิตย์ ก็ส่องประกายระยิบระยับ

ส่วนดวงตาสีทองคู่นั้น หรี่ลงครึ่งหนึ่งอย่างเกียจคร้าน ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายของความขี้เกียจออกมา

เป็นช่วงเวลาพักผ่อนที่หาได้ยากเมื่อมีการมารวมตัวกันของทุกคน สัตว์เล็กสัตว์น้อยทั้งหมดต่างผ่อนคลาย

นี่เป็นภาพที่งดงามมากอย่างแท้จริง

พวกเขาเห็นกวางน้อยที่เพิ่งไปจากพวกเขา กำลังกระโดดโลดเต้น วิ่งไปทางหมาป่าดำ

เมื่อวิ่งมาใกล้หมาป่าดำ มันก็หยุดกะทันหัน ก้าวเท้าช้าลง ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง

หมาป่าดำลืมตาที่หรี่อยู่ครึ่งหนึ่ง จ้องมองอยู่ตลอด

กวางน้อยรวบรวมความกล้า วิ่งไปตรงหน้าหมาป่าดำ ร่างเล็ก ๆ ของมันเมื่อเทียบกับหมาป่าดำแล้ว ก็เล็กเกินไปมาก

มันเงยหน้าขึ้นมองหมาป่าดำ

หมาป่าดำก้มหัวลง มันใช้หน้าผากของมันมาแตะที่หน้าผากของกวางน้อย กวางน้อยดีใจมาก ถูไถหน้าผากของตัวเองกับหมาป่าดำ จากนั้นก็กระโดดอย่างร่าเริงอยู่ข้าง ๆ มัน

[ว้าววว ช่างเป็นภาพที่สวยงามอะไรเช่นนี้]

[ฮือ ๆ ช่างน่าซึ้งใจ กวางน้อยกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว]

[ไอ้ขงชิวเอ๊ย ที่ปากมันพูดออกมา ไม่มีคำจริงสักคำ นี่หรือคือวิธีที่ศัตรูควรจะโต้ตอบกัน?]

[ตอนแรกกวางน้อยยังไม่กล้าเข้าไป แต่หมาป่าดำไม่ได้ตำหนิ และให้อภัยมันก่อน]

[กวางน้อยต้องถูกขงชิวข่มขู่แน่ ๆ ขำตาย แล้วใครกันแน่ที่ข่มขู่ใคร น่าแปลกที่ขงชิวโกหกได้อย่างเป็นธรรมชาติ ที่แท้ก็เพราะเป็นสิ่งที่ตัวเองทำเอง]

[วันนั้นที่หมาป่าดำเดินจากไปเอง ก็เป็นเพราะกวางน้อยถูกช่วยไปแล้วใช่ไหม มันคงไว้ใจคนในทีมกู้ภัยพวกนี้]

[ตอนนี้ฉันสงสัยว่า ที่ขงชิวบอกว่าเขาความจำเสื่อมนั้น จริงหรือเปล่ากันแน่]

[ฉันจำได้ว่าหนิงหนิงเคยสงสัยว่าการสูญเสียความทรงจำของขงชิวเป็นเรื่องโกหก โดยทั่วไปถ้าหนิงหนิงมีข้อสงสัย มันหมายความว่าคนคนนั้นมีปัญหาแน่นอน]

[ตอนนี้ไม่ว่าขงชิวจะสูญเสียความทรงจำจริงหรือไม่ แต่เขาโกหกแน่นอน]

[อันตราย อันตราย! พวกแขกรับเชิญกำลังตกอยู่ในอันตราย!]

…

อีกห้องไลฟ์สดหนึ่งยังคงดำเนินไปอย่างปกติ แขกรับเชิญยังคงพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน เหมือนกำลังเที่ยวพักผ่อน เดินมุ่งหน้าไปยังสวนดอกแพร์

อย่างไรก็ตาม ความคิดเห็นจากผู้ชมกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง ผู้ชมทุกคนแทบจะร้อนใจจนตายแล้ว

[ช่วยด้วย พวกคุณยังหัวเราะได้อีกเหรอ ไม่รู้สึกเลยหรือไงว่าที่ที่พวกคุณกำลังจะไปไม่ใช่ที่ที่ดี]

[ตอนนี้ดูแล้ว ขงชิวคนนี้ชัดเจนว่าต้องการพาพวกเขาไปที่สวนดอกแพร์ประหลาดนั่นด้วยจุดประสงค์ไม่ดีบางอย่าง โชคดีที่หนิงหนิงกับคนที่เหลือตอบปฏิเสธไป]

[ฟังคำพูดของหนิงหนิงบ้างสิ ทำไมถึงไม่ยอมฟังนะ!]

[หนิงหนิงบอกแล้วว่ามีอันตราย นั่นแหละ เจียงเจินชอบพูดว่าหนิงหนิงชอบขัดแย้งกับเธอ แต่ฉันว่าตัวเธอเองต่างหากที่คอยขัดแย้งกับหนิงหนิงตลอดเวลา]

[ในเวลาแบบนี้ ไม่ควรทะเลาะกันแล้วนะ ชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญกว่านะ]

[จะทำยังไงดี ตอนนี้ฉันมองขงชิวแล้วรู้สึกขนลุกไปหมด]

[สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่ผี แต่เป็นจิตใจคน เขาจะพาคนไปที่ไหนกันแน่ แล้วจะพาไปทำอะไร น่ากลัวจริง ๆ]

[ดังนั้น เวลาเห็นปรากฏการณ์ไม่ปกติ อย่าไปมุงดูจะดีที่สุด อยู่ห่างเท่าไรได้ก็ให้อยู่ห่างเท่านั้น ดูสิ คราวนี้ไปมุงดูจนเกิดเรื่องแล้วใช่ไหมล่ะ]

[ฮือ ๆ ๆ เจินเจินและพวกเขาจะทำยังไงกันล่ะ จะปล่อยให้พวกเขาไปหาความตายอย่างนั้นเหรอ?]

[เธอคิดว่าหนิงหนิงจะไปช่วยได้ไหม เธอเห็นได้ชัดว่าขงชิวมีปัญหา เธอต้องช่วยได้แน่ ๆ ใช่ไหม?]

[ฉันไม่รู้ว่าหนิงหนิงจะช่วยได้หรือเปล่า แต่ถ้าช่วยได้ ทำไมต้องไปช่วยด้วยล่ะ ชัดเจนว่าก่อนไป หนิงหนิงพยายามเตือนนานมากแล้ว แต่มีใครฟังเธอบ้างไหม?]

[หยุดทะเลาะกันได้แล้ว หยุดเถอะ เดี๋ยวจะมีคนตายแล้ว]

…

ในขณะที่คอมเมนต์กำลังวุ่นวายเป็นพัลวัน ห้องไลฟ์สดของเจียงเจินและคณะ หน้าจอก็กะพริบติด ๆ กันหลายครั้ง

และในที่สุดหน้าจอก็ดับไป