ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 466 เด็กน้อย

[แต่ก็ไม่แน่เสมอไป บางทีขงชิวอาจจะเข้าใจผิดเองก็ได้]

[หา? เขาเองไม่ใช่หรือที่บอกว่าเขาสามารถสื่อสารกับสัตว์เล็ก ๆ ได้ แล้วพวกสัตว์เล็ก ๆ ไม่ได้บอกเขาหรอกหรือว่าหมาป่าดำไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นเพื่อนน่ะ?]

[ขงชิวไม่เคยพูดเลยนะว่าเขาสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ นั่นไม่ใช่พวกคุณเองหรอกหรือที่พูดกันเอง?]

[ขงชิวไม่ใช่แม่มดนะ คุณคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกว่าเขาเข้าใจภาษาสัตว์ได้ใช่ไหม? เรื่องสื่อสารหรือไม่สื่อสาร ก็เป็นแค่สิ่งที่พวกคุณพูดกันเองทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?]

[ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงตอนนี้แล้ว ยังมีคนออกมาพูดแก้ต่างให้ขงชิวอีกล่ะ นี่มันแค่พูดตาบอดทั้ง ๆ ที่ตาไม่บอดชัด ๆ]

[ไม่สนใจเรื่องของขงชิวแล้ว ตอนนี้สถานการณ์คือ เหตุการณ์ผิดปกติในป่านี้เห็นได้ชัดว่าไม่เกี่ยวกับหมาป่าดำเลยนี่ ตอนนี้เจินเจินกับพวกเขากำลังจะไปชมวิวแต่ไม่รู้ว่าจะเจออะไร มันอันตรายมากนะ!]

[กองถ่ายล่ะ รีบแจ้งแขกรับเชิญให้หยุดเดินหน้าสิ ไม่ต้องเดินต่อไปข้างหน้าแล้ว!]

[ใช่ รีบเถอะ ถ้าเดินต่อไปข้างหน้าอีก อาจจะไม่ทันแล้วนะ]

…

ผู้ชมรู้สึกร้อนใจมาก

ทีมผู้กำกับก็กำลังร้อนใจมากเช่นกัน

เจียงซั่วถามออกมาไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว “ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ”

เหงื่อที่หน้าผากของเขาไหลไม่หยุด

มันแปลกจริง ๆ สัญญาณถ่ายทอดสดก็ปกติดี เครื่องก็ไม่มีปัญหา แต่พอพยายามติดต่อแขกรับเชิญผ่านกล้องถ่าย ก็พบว่าติดต่อไม่ได้เสียที

ในภาพถ่ายทอดสด เหล่าแขกรับเชิญกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัว

ทีมผู้กำกับตกอยู่ในความวิตกกังวลอย่างหนัก

หลังจากที่พยายามติดต่อเจียงเจินและคนอื่น ๆ หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ เจียงซั่วก็ถอนหายใจ “ติดต่อหนิงหนิงเถอะ”

เจียงเจินและคนอื่น ๆ อาจไม่ได้กำลังเข้าใกล้อันตราย แต่พวกเขาได้ก้าวเข้าสู่อันตรายไปแล้ว

ถ้าพวกเขาบุ่มบ่ามเข้าไป คงช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะเป็นภาระเท่านั้น

ในตอนนี้ ไม่มีเวลามาสนใจว่าผู้ชมจะคิดอย่างไรถ้ารู้เรื่องนี้แล้ว

เจียงซั่วจึงรีบติดต่อหาหนิงหนิงทันที

“เราติดต่อเจียงเจินกับคนอื่น ๆ ไม่ได้!”

คำพูดนี้ของเจียงซั่วสำหรับผู้ชมบางคนในห้องไลฟ์สด ถือเป็นสายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

[อะไรนะ ติดต่อไม่ได้? แต่ห้องไลฟ์สดของเจินเจินยังไลฟ์อยู่ดี ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?]

[ใช่ คุณก็แค่บอกพวกเขาตรง ๆ ให้พวกเขากลับมาเองก็พอไม่ใช่เหรอ]

[ถ้าอุปกรณ์มีปัญหา คุณแค่ต้องเรียกคนไปบอกพวกเขาก็ได้นี่]

…

ข้อความในไลฟ์สดต่างพูดคุยถกเถียงกันอย่างวุ่นวาย พวกเขาแสดงความไม่เข้าใจในการกระทำของผู้กำกับ

เจียงซั่วก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรกับเรื่องที่การไลฟ์ยังเป็นปกติดี แต่กลับไม่สามารถติดต่อกับเจียงเจินได้

ทว่าหนิงหนิงเหมือนจะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลย

เธอเตือนว่า “พวกคุณไม่ควรไปที่นั่นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคนที่ตกอยู่ในอันตรายจะไม่ใช่แค่พวกเขาไม่กี่คนนั้นแล้ว”

เจียงซั่วรู้สึกซาบซึ้งต่อหนิงหนิงอย่างบอกไม่ถูก เขาบอกว่าเข้าใจแล้ว และถามหนิงหนิงว่าควรทำอย่างไรต่อไป

หนิงหนิง “การที่คุณติดต่อเจียงเจินไม่ได้เป็นเรื่องปกติมาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปัญหาก็น่าจะอยู่ที่ขงชิวนั่นแหละ อย่าลืมสิว่า เขาเป็นวิญญาณนะ”

เจียงซั่วตบหน้าผากตัวเอง

ใช่แล้ว เขาเกือบลืมว่าขงชิวตายไปแล้ว

สองวันนี้ ขงชิวแสดงออกอย่างปกติเกินไป จนทุกคนเกือบลืมไปแล้วว่าเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว

[แย่ละ ใช่แล้ว ขงชิวเสียชีวิตไปแล้วนี่นา เขาเป็นวิญญาณ และพลังงานของวิญญาณสามารถรบกวนสัญญาณได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทีมงานรายการถึงติดต่อเจียงเจินและคนอื่น ๆ ไม่ได้]

[ถ้าเป็นขงชิวที่รบกวนสัญญาณ แล้วทำไมก่อนหน้านี้ทุกอย่างถึงเป็นปกติล่ะ]

[นั่นก็แสดงว่าก่อนหน้านี้เขาแกล้งทำเป็นปกติไงล่ะ]

[ถ้าเป็นฝีมือของขงชิวจริง ๆ นั่นหมายความว่าขงชิวมีปัญหาจริง ๆ ใช่มั้ย?]

[ทำไมขงชิวถึงต้องโกหกด้วย เขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่?]

[ไม่นะ ฉันยอมรับไม่ได้ ฉันยังค่อนข้างชอบเขาอยู่เลย]

…

หลังจากได้ฟังคำพูดของหนิงหนิง จ้าวฉี่หมิงจึงแสดงความคิดเห็นคัดค้านเป็นคนแรก

“น่าจะไม่ใช่ขงชิว ผมได้ดูตัวเขาแล้ว ตัวเขาสะอาดหมดจด ไม่มีวี่แววว่าจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาตเลย เขาเป็นแค่ผีธรรมดา ตอนมีชีวิตก็เป็นคนธรรมดา ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายอะไร”

หนิงหนิงมองตรงเข้าไปในดวงตาของจ้าวฉี่หมิง “ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะว่า สิ่งที่คุณเห็นกับตาคือความจริง?”

จ้าวฉี่หมิงชะงักเล็กน้อย “หมายความว่ายังไง? สิ่งที่ฉันเห็นกับตา แน่นอนว่ามันต้องเป็นความจริง”

คำพูดนี้ช่างแปลกประหลาด

หนิงหนิง “แล้วใครบอกคุณล่ะว่า สิ่งที่เห็นจะต้องเป็นความจริงเสมอไป”

จ้าวฉี่หมิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าหนิงหนิงก็ขัดจังหวะเขาเสียก่อน เธอพูดกับผู้กำกับโดยตรงว่า “พวกเขากำลังจะมาถึงแล้ว ช่วยรีบ ๆ พาพวกเขามาที่นี่หน่อย”

เจียงซั่วคิดในใจว่าใครกำลังจะมาถึง แต่ตอนนั้นเองเขาได้รับโทรศัพท์

พอเห็นว่าใครโทรมา หลังจากผ่านไปหลายวัน พวกเขาก็กลายเป็นคนคุ้นเคยกันไปแล้ว

หนิงหนิงเรียกพวกเขามาทำอะไร เจียงซั่วสงสัย

ทางฝั่งแขกรับเชิญก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน ว่าหนิงหนิงกำลังพูดถึงใคร

[นี่เป็นหน่วยสืบสวนพิเศษหรือไม่? หน่วยสืบสวนพิเศษก็ควรจะมาถึงได้แล้วหลังจากผ่านไปนานขนาดนี้]

[ถ้าหน่วยสืบสวนพิเศษไม่มาตอนนี้ก็จะไม่ทันแล้ว]t ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องการหน่วยสืบสวนพิเศษพอดี]

[ทำไมครั้งนี้หน่วยสืบสวนพิเศษถึงมาช้าขนาดนี้ ฉันจำได้ว่าครั้งก่อน ๆ ในรายการ พวกเขาสามารถมาถึงได้ภายในสิบกว่านาทีเท่านั้น]

[ใช่ ครั้งล่าสุดที่ฉันเจอผีและโทรแจ้ง หน่วยสืบสวนพิเศษก็มาถึงภายในสิบนาที]

[ครั้งนี้ช้าขนาดนี้ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยปกตินะ]

[เดี๋ยวนะ พวกคุณเข้าใจที่หนิงหนิงพูดหรือเปล่า? เธอหมายความว่ายังไงที่บอกว่าสิ่งที่เห็นกับตาก็ไม่ได้เป็นความจริงเสมอไปน่ะ?]

[เรื่องนี้ดูเหมือนจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ นะ]

…

ซูเจาก็ถามหนิงหนิงว่า “ใครจะมาเหรอ?”

หนิงหนิง “คนที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าขงชิวโกหก—เด็กน้อยคนนั้นไงคะ”

ซูเจา “???”

ผู้ชม “???”

ทุกคนยังงงว่าเด็กน้อยที่ว่าหมายถึงใคร คนที่หนิงหนิงพูดถึงก็มาถึงแล้ว

เจียงซั่วเดาไม่ผิด แท้จริงแล้วเป็นคนคุ้นเคยเก่าแก่

ไม่ใช่หน่วยสืบสวนพิเศษ แต่เป็นอีกแผนกหนึ่งที่ปรากฏในรายการบ่อยครั้งในช่วงไม่กี่วันนี้

กรมป่าไม้

[กรมป่าไม้??? ]

[ทำไมกรมป่าไม้มาตอนนี้กันนะ?]

หนิงหนิง “มาแล้วหรือ?”

คนที่มาเป็นทีมกู้ภัยที่เคยมาช่วยหนิงหนิงหาหมีแพนด้าก่อนหน้านี้ พวกเขาตอบว่า “เอามาแล้วครับ มาแล้ว”

แล้วพวกเขาก็อุ้มกวางน้อยตัวหนึ่งออกมา

[นั่นเป็นกวางน้อยที่ขอความช่วยเหลือจากเจียงเจินใช่ไหม!]

[แน่นอน! ไม่งั้นตอนนี้จะพามันมาทำไม]

[ฉันจำได้ว่าขงชิวเคยพูดไว้ว่า กวางน้อยถูกหมาป่าดำโจมตี เลยต้องขอความช่วยเหลือจากคนนอกแทนเขา]

[ฉันจำได้ว่าเขาบอกว่า ครอบครัวของกวางน้อยถูกหมาป่าดำทำร้ายจนตาย และเขาเป็นคนดูแลกวางน้อยมาตลอด กวางน้อยเลยสนิทกับเขา]

[ฉันเข้าใจแล้วว่าหนิงหนิงหมายถึงอะไร!]

[ฉันก็เข้าใจแล้ว! ถ้าพูดว่าปรากฏการณ์แปลกในป่าอาจเป็นเพราะขงชิวเข้าใจผิดเอง แต่เรื่องกวางน้อยนี่ ถ้าไม่ใช่อย่างที่เขาพูด เขาต้องโกหกแน่นอน!]

[โอ้โฮ ทำไมฉันไม่เคยคิดถึงจุดนี้ ยังมีวิธีนี้ด้วยนี่นา]

[ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!]

[กวางน้อยดูเหมือนฟื้นตัวได้ดีนะ วันนั้นดูน่าสงสารมาก]

[รีบพาลูกกวางไปให้หมาป่าดูสิ!]

…

ลูกกวางที่ได้รับการช่วยเหลือนั้น ดูแตกต่างจากวันแรกที่พบกัน ตอนนั้นมันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้มันกำลังเบิกตากว้าง สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

แม้จะเห็นคนแปลกหน้าอย่างพวกเขา มันก็ไม่ได้กลัว เห็นได้ชัดว่ามันไว้ใจคนที่อุ้มมันมาก

และมันก็ไม่ได้มีท่าทางน่าสงสารเหมือนวันนั้นแล้ว หนิงหนิงรู้สึกว่ากวางน้อยตัวนี้ดูน่าพอใจมาก ไม่มีกลิ่นอายที่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจ