ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 465 โกหก

เมื่อเห็นว่าพวกสัตว์ไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา หนิงหนิงจึงเตือนขึ้น “รีบไปกัน”

ช่วงที่มีช่องว่าง ทุกคนเตรียมเลี่ยงหนีอย่างเงียบ ๆ

แต่ว่าพวกสัตว์ทั้งหลายนั้นต่างมีความระแวดระวังอย่างมาก

การพยายามหลบหนีจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบางคนที่ขาอ่อนไปหมดเพราะความกลัว การไม่ตกลงมาจากต้นไม้ได้ก็ถือว่าดีสุด ๆ แล้ว

ให้พวกเขาลงจากต้นไม้ ก็แทบจะเอาชีวิตพวกเขาไปครึ่งหนึ่ง

บางคนขี้ขลาด เพิ่งไถลลงมาจากต้นไม้ ควบคุมแรงไม่ดีก็หล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เสียงแบบนี้ ขอแค่ไม่ใช่สัตว์โง่ ก็ได้ยินกันหมด

ด้วยเหตุนี้ พวกสัตว์ตัวน้อยก็พร้อมใจกันหันหลังมามอง

พระเจ้า! เมื่อเห็นแบบนี้ คนที่เมื่อสักครู่ยังเกาะต้นไม้ไม่ยอมลงมา ตอนนี้ในที่สุดก็ลงมาแล้ว

พวกมันจะปล่อยไปได้หรือ?

แน่นอนว่าไม่มีทาง

เมื่อเห็นดวงตาของสัตว์ต่าง ๆ เป็นประกาย และกำลังวิ่งตรงมาที่พวกเขา คนที่อยู่ใต้ต้นไม้ต่างตกใจอย่างมาก น่าเสียดายที่พวกเขาใช้แรงไปหมดแล้ว จึงไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะปีนกลับขึ้นไป

พวกเขาจึงได้แต่หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

ในตอนนั้น หมาป่าที่ก่อนหน้านี้นอนอยู่ ก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเงยหน้าหอนยาว

พวกสัตว์ทั้งหลายต่างหยุดฝีเท้าและยืนนิ่ง

พวกเขาผสานเสียงร้องกับหมาป่าสีดำ แล้วร่วมกันหันหน้าเชิดขึ้นสู่ท้องฟ้าและเปล่งเสียงหอนยาวออกมา

ในชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งท้องฟ้าและผืนดินเต็มไปด้วยเสียงร้องที่ดังก้องไปถึงหมู่เมฆ

ราวกับว่าพวกเขากำลังเฉลิมฉลองการได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ภาพที่เห็นช่างยิ่งใหญ่อลังการเหลือเกิน

[โอ้โฮ! ราชาแห่งป่า!]

[ภาพที่เห็นช่างงดงามมาก รู้สึกเหมือนกำลังดูหนังเลย!]

[นึกคำนั้นออกแล้ว มันเรียกว่าวัตถุทั้งปวงมีวิญญาณ]

[ประเด็นสำคัญของฉันคือ พวกคุณที่อยู่ในที่เกิดเหตุรีบวิ่งหนีเร็วเข้า ยังยืนงงอยู่ทำไม!]

หนิงหนิงก็พูดว่า “รีบหนีเร็ว!”

ทุกคนที่ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า พอได้สติก็พากันวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที

คราวนี้ พวกสัตว์ไม่ได้ไล่ตามมาอีก

หลังจากวิ่งมานาน จนเสียงร้องของสัตว์ที่อยู่ข้างหลังเริ่มฟังไม่ชัดเจนแล้ว ทุกคนจึงค่อย ๆ หยุดลง

มองกลับไป ไม่เห็นเงาของสัตว์ใด ๆ อีกแล้ว

ครั้งนี้ พวกเขาจึงกล้าหยุดเพื่อหอบหายใจ

การหนีออกมาราบรื่นเกินคาด จนทำให้จ้าวฉี่หมิงเริ่มสงสัยในตัวเองขึ้นมา

แต่เมื่อคิดให้ดี เหตุผลอาจเป็นเพราะเสียงร้องเรียกของหมาป่านั้น ทำให้ความสนใจของสัตว์ทั้งหมดเบี่ยงเบนไปอย่างสิ้นเชิง

ทำให้พวกเขาสามารถวิ่งออกมาได้อย่างราบรื่นในที่สุด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญ หรือเป็นเพราะตั้งใจ

หลังจากพักกันสักพัก ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้น

พวกศิษย์ของตระกูลจ้าวเหล่านั้น เหนื่อยจนแทบไม่เหลือสภาพแล้ว แม้แต่จะเดินก็แทบไม่ไหว

ทว่าเมื่อเทียบกับความเหนื่อย สิ่งที่พวกเขากังวลกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก

ทำไมหนิงหนิงกับซูเจาที่สวมรองเท้าส้นสูงถึงวิ่งเร็วกว่าพวกเขาได้

เพียงพริบตาเดียว ก็ทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลังแล้ว มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

ทางทีมงานรายการจะติดต่อพวกเขาเอง ในไม่ช้าจะมีคนมาพาพวกเขาออกไป

ซูเจาชำเลืองมองไปที่จ้าวฉี่หมิงที่เงียบมาตลอด แล้วตั้งใจพูดว่า “ตอนนั้นไม่ยอมฟังหนิงหนิง ดูตอนนี้สิ กลายเป็นศัตรูของป่าไปซะแล้ว”

เธอยังแสดงความยินดีกับหนิงหนิงเป็นพิเศษอีก “ยินดีด้วยนะ ตอนนี้เธอกลายเป็นศัตรูของป่าไปจริง ๆ แล้ว”

ตอนนี้ไม่เหมือนกับตอนก่อนที่แอนตี้แฟนตั้งใจเยาะเย้ยหนิงหนิงว่าถูกสัตว์เล็ก ๆ รังเกียจ ตอนนี้เธอถึงขั้นเลยไปอีกระดับ กลายเป็นศัตรูไปเลย

[ฮ่า ๆ ๆ จริงด้วย ตอนนี้เธอเป็นศัตรูจริง ๆ แล้ว]

[พวกแอนตี้แฟนล่ะ มาเยาะเย้ยหนิงหนิงสิ ตอนนี้เธอกลายเป็นศัตรูของพวกสัตว์ไปแล้ว]

[คงไม่ว่างมั้ง พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าห้องไลฟ์สดสงบลงเยอะ พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการเป็นห่วงเจียงเจิน]

[เมื่อหมาป่าไม่ใช่สัตว์ที่ชั่วร้าย นั่นก็หมายความว่า ขงชิวโกหก ช่างน่าสงสัยจริง ๆ]

[เจียงเจินกับพวกเขาอยู่ในอันตรายหรือเปล่า]

ซูเจากลั้นไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เจียงเจินไม่ได้เยาะเย้ยหนิงหนิงว่าไม่ได้รับความนิยมจากสัตว์เท่าขงชิวหรอกหรือ ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอก็คงไม่ได้รับความนิยมจริง ๆ

น่าเสียดายที่เจียงเจินไม่อยู่

ใช่แล้ว เจียงเจิน

ซูเจา “ถ้าหมาป่าตัวนี้ไม่ใช่สิ่งไม่ดี แสดงว่าขงชิวโกหกใช่ไหม?”

จริง ๆ แล้ว ตั้งแต่เริ่มแรก ความประทับใจที่ไม่ดีของทุกคนที่มีต่อหมาป่านั้น ทั้งหมดมาจากขงชิว

เป็นเขาที่บอกว่า หมาป่าเป็นศัตรูของป่า

เรื่องราวในอดีตของหมาป่า ก็เป็นเรื่องที่ขงชิวบอกเล่าทั้งนั้น

หนิงหนิง “ไม่รู้เหมือนกัน”

แต่ในเรื่องเล่าของเขา มีสองประเด็นที่ถูกต้อง

หนึ่ง หมาป่าตัวนี้เป็นสัตว์พิการจริง ๆ

ถึงแม้ว่าเมื่อสักครู่มันแทบไม่ได้เคลื่อนไหวเลย พอมันขยับจริง ๆ ก็แค่ขวางกระต่ายไว้เท่านั้น

มีแค่หนิงหนิงเท่านั้นที่เห็นขาหลังของมัน ซึ่งมีปัญหาจริง ๆ

ที่เหลือคือ หมาป่าตัวนี้ตายไปแล้วจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นยันต์คาถาที่ลูกศิษย์ตระกูลจ้าวโยนใส่มัน ก็คงไม่ได้ผล

จ้าวฉี่หมิงน่าจะค้นพบจุดนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อรวมกับอิทธิพลของเขา ทำให้ยืนยันได้ว่าหมาป่าคือวิญญาณนั่นเอง

ซูเจา “แต่ถ้าขงชิวโกหก งั้นพวกเจียงเจินจะไม่ตกอยู่ในอันตรายเหรอ?”

หนิงหนิงยืนยันเรื่องนี้ด้วย “พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ”

ผู้ชมจำนวนมากเห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน พวกเขาวิ่งไปที่ห้องไลฟ์สดของเจียงเจินและคนอื่น ๆ อย่างร้อนรน

เจียงเจินและทุกคนไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายที่กำลังจะมาถึงเลย

ทุกคนกำลังเดินทางอย่างมีความสุข พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน มุ่งหน้าไปยังสวนดอกแพร์ที่ขงชิวได้กล่าวถึง

แต่ในขณะที่กำลังคุยกันอย่างสนุกอยู่นั้น เสียงร้องของพวกสัตว์ป่าก็ลอดผ่านหมู่ไม้สูงใหญ่ ดังเข้ามาในหูของพวกเขาเป็นระยะ ๆ

ทุกคนหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว แล้วมองไปตามทิศทางของเสียงในระยะไกล

เหลียงชิงฮวนรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกสัตว์ถึงร้องขึ้นมากะทันหัน?”

เจียงเจินคาดเดา “เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาจับปีศาจหมาป่าได้แล้ว พวกสัตว์เลยกำลังเฉลิมฉลองกัน?”

พวกเขาเพิ่งได้ฟังผู้กำกับบอกว่า จ้าวฉี่หมิงกำลังจะจับปีศาจหมาป่าได้แล้ว และยังพูดล้อเล่นให้พวกเขารีบเคลื่อนไหวเร็ว ๆ ไม่อย่างนั้นถ้าปีศาจหมาป่าถูกจับได้ พวกเขาอาจจะไม่ได้เห็นสวนดอกแพร์แล้ว

ข่าวนี้ทำให้เจียงเจินและคนอื่น ๆ รู้สึกดีใจมาก

การจับปีศาจหมาป่าได้ หมายความว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลกับความหวาดกลัวอีกต่อไป

อารมณ์ของทุกคนเบาสบายขึ้นมาก และเริ่มรู้สึกตื่นเต้นกับสวนลูกแพร์อย่างจริงจัง

หนิงหนิงเคยบอกว่ายังมีอันตรายอยู่ แต่ตอนนี้ปีศาจหมาป่าถูกกำจัดไปแล้ว จะยังมีอันตรายอะไรอีกล่ะ

พวกเขาต้องเพลิดเพลินกับทัศนียภาพอันสวยงามให้เต็มที่ แล้วกลับไปอวดพร้อมกับล้อเลียนหนิงหนิงที่ไม่ได้มาด้วย

เห็นชัด ๆ ว่าเป็นการกล่าวหาว่าองุ่นเปรี้ยว*[1]เพราะเอื้อมไม่ถึง

ทั้ง ๆ ที่ก็อยากจะมาที่นี่มาก แต่เพราะมีเจียงเจินอยู่ เธอจึงต้องพยายามดูถูกสถานที่นี้เพื่อให้ตัวเองดูดีกว่า

ช่างเถอะ อย่างไรถ้าหนิงหนิงก็ไม่มา คนที่เสียประโยชน์ก็คือตัวหนิงหนิงเอง

เดี๋ยวเธอก็จะได้เห็นสวนดอกแพร์ที่สวยงามแล้ว ไม่แน่นะ แฟนคลับอาจจะช่วยถ่ายรูปสวย ๆ ให้เธอจนกลายเป็นรูปเทพที่ได้รับความนิยมก็ได้

เจียงเจินตั้งใจว่าจะต้องทำให้ดีที่สุด

ถึงอย่างไร นี่ก็เป็นโอกาสอันหายากที่ไม่มีหนิงหนิงมาปรากฏตัวและแย่งซีนไป

ในขณะที่กำลังรู้สึกดีอยู่ในใจ เธอก็ได้ยินเสียงร้องของสัตว์ต่าง ๆ แล้วรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับปีศาจหมาป่าแน่ ๆ

“ใช่ไหม? ชิวชิว?” เธอถามขงชิว

แต่ขงชิวกลับไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ได้ตอบเธอแต่กลับจ้องมองไปยังทิศทางที่เสียงลอยมาอย่างเหม่อลอย

“ชิวชิว?” เจียงเจินเรียกอีกครั้ง

“คุณพูดถูก เราคิดเหมือนกันเลย” ขงชิวหันมายิ้มให้เธอ

เจียงเจินดีใจมาก ขงชิวสามารถสื่อสารกับสัตว์เล็ก ๆ ได้ ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ ก็คงไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกแน่นอน

“งั้นเราไปกันเร็ว ๆ เถอะ อย่างที่ผู้กำกับบอก ถ้าไปช้า เราอาจจะไม่ได้เห็นสวนดอกแพร์แล้ว” เธอนำหน้าวิ่งไปข้างหน้าอย่างมีความสุข

ทำเอาผู้ชมที่อยู่หน้าจอแทบโกรธจนตาย

[ไปไหนกัน อันตรายนะ! รีบกลับมาเร็ว!]

[ขงชิวนี่กล้าโกหกจริง ๆ เหรอ ยังจะดีใจที่ปีศาจหมาป่าถูกจับอีก ไปให้พ้นเลยนะ แกฟังรู้เรื่องจริง ๆ หรือเปล่า?]

[ตอนนี้ฉันสงสัยอย่างหนักว่า ทุกคำพูดที่ออกมาจากปากขงชิวเป็นความจริงหรือเปล่า]

เดิมทีผู้ชมยังคิดว่าอาจจะมีความเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ทำให้ขงชิวเข้าใจผิดไป

แต่ตอนนี้พวกเขาเริ่มสงสัยขงชิวแล้วว่า เขากำลังโกหกจริง ๆ หรือเปล่า

[1] องุ่นเปรี้ยว เป็นสำนวน หมายถึง การหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง เพื่อลดทอนคุณค่าของสิ่งที่ตนเองไม่สามารถครอบครองหรือทำให้สำเร็จได้