ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 464 ความเป็นศัตรู

บทที่ 464 ความเป็นศัตรู

ความเป็นศัตรู

พวกเขารู้สึกถึงมัน ความเป็นศัตรูที่แผ่ออกมาจากร่างของสัตว์เหล่านั้น

และไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่เป็นสัตว์นับร้อยตัว

ความเกลียดชังที่รวมตัวกัน จากตัวของพวกมัน พุ่งเข้าหาคนบนต้นไม้อย่างไม่หยุดยั้ง

หนิงหนิง “พวกมันกำลังจะพุ่งชนต้นไม้”

แน่นอน ในวินาทีถัดมา สัตว์ที่อยู่ใกล้กับต้นไม้ก็เริ่มพุ่งชนต้นไม้อย่างรุนแรง

แรงกระแทกจากสัตว์มันมหาศาลมาก ทำให้ต้นไม้สั่นสะเทือนดังสนั่น ใบไม้ร่วงหล่นลงบนไหล่ บนศีรษะ แล้วก็ไถลลงสู่พื้น

แต่โชคดีที่มีหนิงหนิงคอยเตือน คนที่ไม่ได้จับให้แน่นก็รีบกอดลำต้นไว้แน่น จึงไม่ได้ถูกสั่นจนหลุดลงไปในทันที

อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีนัก

พวกเขาทำได้เพียงกอดต้นไม้ไว้แน่น เพราะพวกเขารู้ว่า หากตกลงไป พวกเขาจะตายโดยไร้ซากให้ฝังในเวลาอันรวดเร็ว

สัตว์ตัวเล็กที่ปีนต้นไม้เก่งจำนวนมากพยายามปีนขึ้นมาบนต้นไม้แล้ว

เมื่อเห็นว่าพวกมันกำลังจะไปถึงคนที่เกาะอยู่บนลำต้น จ้าวฉี่หมิงจึงแบมือข้างหนึ่งออก ล้วงเอายันต์คาถาจากอกเสื้อแล้วกำลังจะโยนลงไป

ทว่าในตอนนั้น หนิงหนิงก็เตือนเขาอย่างจงใจ “พวกนี้ส่วนใหญ่เป็นสัตว์คุ้มครอง โปรดระวังด้วย”

จ้าวฉี่หมิงสูดลมหายใจลึก โกรธจนทนไม่ไหว จึงดึงยันต์อัคคีที่ค่อนข้างธรรมดาออกมาแทน แล้วโยนลงไปอย่างระมัดระวัง

ยันต์อัคคีจะมีผลกับสิ่งที่ไม่มีชีวิตเท่านั้น ส่วนสิ่งมีชีวิตมันจะมีแค่ผลในการขู่ให้กลัวเท่านั้น

สัตว์ที่ปีนขึ้นต้นไม้เห็นไฟแล้วตกใจถอยลงไป

แต่พวกมันไม่ได้หนีไปเหมือนครั้งก่อนเมื่อเห็นไฟ แต่กลับรอให้ยันต์คาถาดับไปแล้วจึงกลับมาใหม่

พวกมันพยายามไม่ยอมแพ้ ปีนขึ้นต้นไม้อีกครั้ง

จ้าวฉี่หมิงมียันต์อัคคีติดตัวมาไม่มาก ไม่นานก็เหลือแค่ไม่กี่แผ่น แต่พวกสัตว์เหล่านั้นก็ยังไม่ยอมเลิกรา

จ้าวฉี่หมิงรู้สึกร้อนรน เขามองไปที่หนิงหนิงบนต้นไม้ฝั่งตรงข้าม

ไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีอะไร แต่บรรดาสัตว์เล็ก ๆ พวกนั้นเหมือนจะมองไม่เห็นต้นไม้ที่เธออยู่ พวกมันโจมตีเฉพาะคนอื่นเท่านั้น

“คุณคิดหาทางอะไรไม่ได้เหรอ? แบบนี้คุณก็ออกไปไม่ได้เหมือนกันนะ?”

หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร ซูเจารีบพูดแทรกขึ้นมาก่อน “ตอนนี้นึกถึงหนิงหนิงขึ้นมาแล้วเหรอ? ตอนที่หนิงหนิงบอกไม่ให้คุณไปยุ่งกับหมาป่าดำ ทำไมคุณถึงไม่ฟังล่ะ”

จ้าวฉี่หมิงไม่สามารถโต้แย้งได้ นี่มันเป็นความผิดของเขาจริง ๆ

ตอนนี้สถานการณ์กำลังคับขัน และไม่มีเวลาให้เขาหาข้ออ้างอะไรอีกแล้ว

ซูเจา “เรายังไม่ได้ตำหนิคุณเลยด้วยซ้ำที่ทำให้พวกเราลำบาก แต่คุณกลับข่มขู่คนอื่นเสียก่อน”

ถึงเวลาอย่างนี้แล้ว จ้าวฉี่หมิงจริง ๆ ก็ไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับซูเจา

สัตว์พวกนี้แตะต้องไม่ได้ เดิมทีมันก็เป็นความผิดที่พวกเขาก่อขึ้น ถ้าหากสัตว์พวกนี้ได้รับบาดเจ็บในมือของพวกเขาอีก คงคาดเดาได้ว่าตระกูลจ้าวจะจบสิ้นลงในอนาคตอันใกล้แล้ว

แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องสัตว์ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับคน ก็จะเป็นจุดจบเดียวกัน

อีกทั้งนี่ยังเป็นการไลฟ์สดอีกด้วย ไม่มีทางออกเลยสักอย่าง

ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็เป็นทางตันทั้งนั้น

จุดทะลวงเพียงจุดเดียว ก็คือหนิงหนิง

จ้าวฉี่หมิงรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าหนิงหนิงมีความสามารถจริง ๆ

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเธอไปเรียนรู้มาจากที่ไหน แต่เธอน่าจะสามารถแก้ไขสถานการณ์คับขันในตอนนี้ได้

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเธอไม่มีความตั้งใจที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยว

หากคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด จะเห็นว่าตอนนี้เธอยังคงจ้องมองหมาป่าสีดำที่นอนอยู่บนพื้นอยู่

หลังจากที่หมาป่าสีดำโดนยันต์คาถาไปแล้ว มันก็นอนอยู่บนพื้นเฉย ๆ ไม่ขยับอีก

ถ้านี่เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ ก็อ่อนแอเกินไปแล้ว

จ้าวฉี่หมิงคิดอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็เพราะมันอ่อนแอ เขาถึงไม่เคยคิดว่ามันเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ ไม่เคยคิดในแง่นี้เลย

แต่ไม่คาดคิดว่า มันจะเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ

ดังนั้น ปัญหาจึงวกกลับมาอีกครั้ง ทำไมวิญญาณผู้พิทักษ์ถึงอ่อนแอขนาดนี้

ป่าที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ พื้นที่ดินกว้างขวางขนาดนี้ แต่พลังของวิญญาณผู้พิทักษ์กลับมีแค่นิดเดียว โดนยันต์คาถาเพียงแผ่นเดียวแล้วชีวิตก็แขวนอยู่บนเส้นด้าย มันไม่สมเหตุสมผลเลย

จ้าวฉี่หมิงตระหนักถึงปัญหาที่ร้ายแรงมากอย่างกะทันหัน

วิญญาณผู้พิทักษ์นี้ ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม

ถ้ามันตายขึ้นมาจริง ๆ พวกเขาก็จะต้องแบกรับข้อหาฆ่าวิญญาณผู้พิทักษ์แล้ว

ข้อหานี้ร้ายแรงเกินไปจริง ๆ

จ้าวฉี่หมิงตกใจจนลืมปล่อยยันต์อัคคีไปเลย จนกระทั่งลูกศิษย์ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด เขาถึงได้รู้สึกตัว

และในเวลานั้นเอง หนิงหนิงพูดขึ้นทันทีว่า “ฟื้นแล้ว”

เธอจ้องมองไปที่ตำแหน่งของหมาป่าดำอย่างเอาจริงเอาจัง แม้จะถูกสัตว์มากมายล้อมรอบอยู่ ก็ไม่รู้ว่าเธอมองเห็นได้อย่างไร

ทุกคนไม่สามารถมองเห็นหมาป่าดำ เห็นเพียงฝูงสัตว์เล็ก ๆ มากมาย

[อะไรฟื้นแล้ว ใครฟื้นแล้ว?

[พูดเหลวไหล ในช่วงเวลานี้ คำว่า ‘ฟื้น’ น่าจะใช้กับหมาป่าเท่านั้นไม่ใช่เหรอ]

[ดีจัง หมาป่าไม่เป็นอะไรนี่]

[นั่นไม่ยิ่งแย่กว่าเหรอ หมาป่าไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้ยังมีสัตว์ตัวเล็ก ๆ คอยหนุนหลังอีก แขกรับเชิญต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ ๆ!]

[คราวนี้ยิ่งหนีไม่ได้แล้ว จบเห่เลย]

[แต่ว่า การที่วิญญาณผู้พิทักษ์ไม่เป็นอะไรก็ถือว่าเป็นเรื่องดีนะ ไม่อย่างนั้นคุณลองคิดดู คนฆ่าวิญญาณผู้พิทักษ์ คิดแค่นี้ก็น่ากลัวแล้ว]

[นี่แหละคือผลของการไม่ฟังคำเตือนจากคนอื่น ยังดีที่ตอนนี้หมาป่ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าตีมันจนตายจริง ๆ ข้อหานี้รับไม่ไหวเลยนะ]

[จุดสนใจของฉันไม่เหมือนกัน ทำไมฉันไม่เห็นเลย หนิงหนิงเธอเห็นได้ยังไงกันแน่ ให้ฉันดูหน่อย!]

…

ไม่นานทุกคนก็เห็นมัน

เพราะบรรดาสัตว์เล็กสัตว์น้อยก็ค่อย ๆ พบว่าหมาป่าดำตื่นขึ้นแล้ว

หมาป่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีทองยังคงเปล่งประกายอยู่เช่นเดิม

กระต่ายน้อยเป็นตัวแรกที่พบ มันกระโดดไปข้างหน้าหมาป่าด้วยความตื่นเต้น และเมื่อยืนยันว่าหมาป่าลืมตาแล้ว มันก็ร้องออกมาสองครั้งทันที เพื่อแบ่งปันข่าวดีนี้ให้กับเพื่อน ๆ ตัวอื่น

บรรดาสัตว์ที่เมื่อครู่ยังแสดงท่าทีคุกคามต่อมนุษย์ พลันหันหัวไปและรุมล้อมรอบตัวหมาป่าทันที

เสียงร้องที่ดังขึ้นลงมาจากกลุ่มสัตว์ แตกต่างจากเสียงร้องอันเศร้าโศกก่อนหน้านี้ เสียงในตอนนี้ฟังดูรื่นเริงและมีชีวิตชีวา

มนุษย์อาจจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของพวกมัน แต่สามารถได้ยินได้ว่าพวกมันกำลังมีความสุขจริง ๆ

ผู้คนก็พลอยมีความสุขไปกับพวกมันโดยไม่รู้ตัว

กล้องค่อย ๆ แอบเข้าไปใกล้ ๆ อย่างเงียบ เชียบ ขณะที่สัตว์ทั้งหลายกำลังสนใจหมาป่าอยู่

ทุกคนไจึงได้เห็นภาพของหมาป่าสีดำที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง

มันยังคงนอนนิ่ง ๆ แต่ตาได้เปิดขึ้นแล้ว

[เยี่ยมไปเลย! หมาป่าไม่เป็นไรจริง ๆ ด้วย!]

[โอ้พระเจ้า หนิงหนิงมองเห็นได้ยังไงกัน เธอดูเหมือนจะรู้ว่าหมาป่าตื่นแล้วก่อนพวกสัตว์เล็ก ๆ ซะอีก]

[ก็เลยบอกให้พวกนายฟังคำพูดของหนิงหนิงบ้างไง แต่ก็ไม่ยอมฟัง จะโทษใครล่ะ]

[บางคนก็เอาแต่ชอบเถียงกับหนิงหนิงจริง ๆ จิ๊ ๆ]

[ฉันรู้สึกว่าพวกสัตว์ทุกตัวดูมีความสุขมาก จนฉันเองยังรู้สึกได้รับอิทธิพลจากพวกมันด้วยเลย]

[ฉันก็เช่นกัน วิญญาณผู้พิทักษ์ตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่ชอบเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น ไม่อย่างนั้นคงไม่ตามกระต่ายที่บุ่มบ่ามเข้าไปในค่ายกลแล้ว]

[วิญญาณผู้พิทักษ์รู้ดีว่าค่ายกลอันตรายมาก แต่มันก็ยังไปช่วยกระต่ายน้อย ฮือ ๆ ๆ วิญญาณผู้พิทักษ์นี้ดีจริง ๆ]

[ปกติคงชอบช่วยเหลือสัตว์เล็ก ๆ อื่น ๆ เป็นประจำแน่ ๆ สัตว์น้อยทุกตัวคงชอบมันมาก]

[แต่ว่า สมมติว่าหมาป่าตัวนี้เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ มันไม่ได้อ่อนแอเกินไปหรือ แค่ยันต์คาถาเดียวก็ทำให้มันหมดสติไปแล้ว]

[ทำไม จะโยนความผิดให้หมาป่าอีกเหรอ? มันชัดเจนแล้วว่าจ้าวฉี่หมิงต่างหากที่ทำผิด ไม่ยอมฟังคำเตือนของหนิงหนิง ยืนกรานที่จะทำร้ายหมาป่า หมาป่าตัวนี้ก็น่าสงสารจริง ๆ เขาอยู่ของเขาดี ๆ แต่ดันโดนพวกมนุษย์อย่างนายมาทำร้าย]

[ใช่ไหมล่ะ นายอย่าไปสนใจว่าวิญญาณผู้พิทักษ์มันจะอ่อนแอหรือไม่เลย ขอโทษมันก่อนเถอะ]

ไม่ใช่เพียงแค่พวกสัตว์เท่านั้นที่ดีใจ แต่จ้าวฉี่หมิงก็โล่งอกเช่นกัน

โชคดีจริง ๆ ที่วิญญาณผู้พิทักษ์ไม่เป็นอะไร