ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 463 เห็นได้ชัดว่าเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์

บทที่ 463 เห็นได้ชัดว่าเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์

สัตว์ต่าง ๆ มารวมตัวกันเป็นฝูง สัตว์ที่โดยปกติแล้วเมื่อพบกันก็ต้องเป็นศัตรูกัน ไม่ก็คุณตาย ไม่ก็ฉันอยู่

พวกสัตว์ที่มีชีวิตอยู่ด้วยกฎของป่า ซึ่งผู้แข็งแรงกว่าเขมือบผู้อ่อนแอกว่า ตอนนี้กำลังมารวมตัวกัน

พวกมันพุ่งทะยานมาด้วยกันจากทิศทางเดียวกัน

จากระยะไกล ยังมองไม่เห็นเงาของพวกมัน แต่แผ่นดินที่อยู่ใต้เท้าส่งเสียงทึบ ๆ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังต้นเสียง

และแล้วพวกเขาก็เห็นมัน เห็นสัตว์มากมาย สัตว์นับไม่ถ้วน รวมตัวกันเป็นฝูง มุ่งหน้าตรงมาทางพวกเขาอย่างไม่ลังเล

“หลบเร็ว!” คำเตือนจากหนิงหนิงทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในความตกใจได้สติกลับมา

แต่จะหลบไปทางไหนล่ะ สัตว์มากมายขนาดนี้ ไม่มีที่ให้หลบเลย

พวกมันเหมือนกองทัพที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี ไร้ความปรานีและเย็นชา แม้จะเห็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่าพวกมัน ทว่าก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง

หนิงหนิงใช้มือซ้ายจับหนิงเหนียน มือขวาหิ้วซูเจา แล้วเหยียบต้นไม้กระโดดขึ้นไป นั่งลงบนกิ่งไม้

ส่วนคนอื่น ๆ ก็ปีนขึ้นต้นไม้อย่างทุลักทุเล หลบหลีกฝูงสัตว์ที่วิ่งมาอย่างหวุดหวิด

เมื่อมองลงไปจากบนต้นไม้ ก็เห็นเป็นเงาดำทะมึนไปทั้งหมด มีสัตว์หลากหลายชนิดมารวมกันอยู่ที่นี่

คุณสามารถเห็นกระรอกนั่งอยู่บนบ่าของหมี เคลื่อนที่ไปด้วยกัน

ถ้าตกลงไป รับรองไม่รอดแน่นอน

ต้นไม้ส่ายไปมา พวกที่ขี้กลัวหน่อยก็ร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว แล้วถูกคนข้าง ๆ ตวาดให้หุบปาก

พวกเขากอดลำต้นไว้ ดูทุลักทุเลมาก

จ้าวฉี่หมิงอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างดี เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว หาต้นไม้ต้นหนึ่ง และตอนนี้ก็ยืนอยู่บนลำต้นของมัน มองลงไปข้างล่าง

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจกับภาพตรงหน้า และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ในที่เกิดเหตุไม่มีเสียงอื่นใด นอกจากเสียงฝีเท้าที่วิ่งอยู่บนพื้นดิน

ฉากตรงหน้าเงียบงัน แต่ช่างน่าตื่นตะลึงอย่างยิ่ง

ทุกคนหลบซ่อนอยู่บนต้นไม้ ไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ยังคงมองดูขบวนยาวเหยียดของฝูงสัตว์ที่กำลังมุ่งหน้ามารวมกันที่นี่

ผืนดิน ถูกครอบครองโดยสัตว์นานาชนิด

ป่าในขณะนี้ กลายเป็นอาณาเขตของฝูงสัตว์อย่างสมบูรณ์

ผู้ชมหลังหน้าจอตกตะลึงจนลืมส่งข้อความแชต

บนหน้าจอ ในช่วงเวลาสั้น ๆ กลับว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

ไม่มีใครส่งข้อความแชต พวกเขามองผ่านรูเล็ก ๆ ของกล้องถ่ายรูป มองดูภาพที่ตื่นเต้นและน่าทึ่งนี้

เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ความเห็นบนหน้าจอก็ระเบิดออกมาเหมือนน้ำพุพวยพุ่ง

[โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า!]

[โอ้แม่เจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่!]

[ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ แม้แต่ตอนดูสารคดีสัตว์โลกยังไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน]

[ใครนับได้บ้างว่ามีสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่ตรงนี้กี่ตัว โอ้แม่เจ้า]

[ขนลุกซู่เลย พระเจ้า]

[ไม่ใช่ว่าสัตว์ในป่าแถวนี้ถูกปีศาจหมาป่าไล่ไปอยู่ป่าอีกแห่งหนึ่งแล้วหรอกเหรอ ทำไมมันมีเยอะขนาดนี้]

[แต่จริง ๆ แล้ว สัตว์พวกนี้ดูผอมกว่าขนาดเฉลี่ยอยู่นิดหน่อย]

[นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ ประเด็นคือพวกมันมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่ สถานการณ์แบบนี้มันน่าตกใจมาก]

[ฉันรู้สึกว่า เวลามีอันตราย สัตว์มักจะอพยพกันเป็นกลุ่ม หรือว่าจะเกิดแผ่นดินไหวหรือเปล่านะ?]

[แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สัตว์กินเนื้อกับสัตว์กินพืชจะวิ่งไปด้วยกันนะ รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้ฟังดูไม่น่าเชื่อถือเลย]

…

ในคอมเมนต์มีการคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา

อย่างไรก็ตาม ในไม่ช้า พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเดาอีกต่อไป เพราะพวกสัตว์เองได้ให้คำตอบแล้ว

พวกสัตว์หยุดที่ระยะห่างเพียงหนึ่งเมตรจากหมาป่าดำ

กระต่ายน้อยที่นอนหมอบอยู่ข้างหมาป่าดำเงยหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องใส่ยีราฟที่เป็นผู้นำ

ยีราฟก้มหัวลงมา ใช้หัวของมันดุนตัวหมาป่าดำที่นอนอยู่เบา ๆ

พวกสัตว์ทั้งหมดต่างหยุดอยู่กับที่ รอคอยอย่างเงียบ ๆ

แต่หมาป่าดำไม่ได้ขยับตัว มันนอนราบอยู่บนพื้น ดวงตาทั้งสองปิดสนิท

ยีราฟลองอีกครั้ง พยายามที่จะปลุกหมาป่าดำให้ตื่น แต่น่าเสียดาย ทุกอย่างล้วนสูญเปล่า

กระต่ายน้อยนอนราบอยู่บนตัวหมาป่า ส่งเสียงร้องอันแสนเศร้า

ผสมกับความรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้น ทำให้ผู้คนที่ได้ยินเกือบร้องไห้ตาม

เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นสลับกันไปมา

เสียงสะอื้นนั้นค่อย ๆ แผ่ขยายไปในหมู่สัตว์ทั้งหลาย

สัตว์ต่าง ๆ กำลังร้องไห้

สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าการที่สัตว์มารวมตัวกันเป็นฝูงก็คือ การที่พวกมันร่วมกันร้องไห้

ไม่ว่าจะเป็นเสือที่ดุร้าย หรือนกที่ผอมบาง

พวกมันทุกตัวกำลังร้องไห้

ความเงียบสงัดในป่า เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่ดังขึ้นทีละเสียง ๆ

ภาพเหตุการณ์นี้ หาได้ยากมาก

แม้แต่หนิงหนิงก็ยังอึ้งไปเลย

[…]

[พระเจ้า… ฉันคิดว่าชาตินี้คงลืมภาพนี้ไม่ลงเลย]

[ฉันสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า ตบตัวเองไปครั้งหนึ่ง เจ็บอยู่นะ ก็แสดงว่าไม่ใช่ฝัน พระเจ้าช่วย เป็นไปได้ยังไงกันนี่]

[พูดอีกอย่างก็คือ สัตว์พวกนี้ทั้งหมดมาเพราะปีศาจหมาป่าตัวนี้เหรอ?]

[ไอ้ห่า ปีศาจหมาป่าอะไรกัน นี่มันชัดเจนว่าเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ หนิงหนิงพูดถูก หมาป่าตัวนี้คือวิญญาณผู้พิทักษ์ ถ้าไม่ใช่วิญญาณผู้พิทักษ์ แล้วนายจะอธิบายยังไง ว่าทำไมสัตว์พวกนี้ถึงร้องไห้เพื่อมัน?]

[เฮ้ย… วิญญาณผู้พิทักษ์…]

[ไม่น่าเชื่อ ในชีวิตนี้ ฉันกลับมีโอกาสได้เห็นวิญญาณผู้พิทักษ์เหรอเนี่ย]

[เดี๋ยวก่อน ถ้านี่เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ แล้วตอนนี้วิญญาณผู้พิทักษ์ถูกมนุษย์ทำร้ายจนบาดเจ็บ โอ๊ย—]

[วิญญาณผู้พิทักษ์ที่ได้รับการยอมรับจากผืนดิน ถูกมนุษย์ทำร้ายจนบาดเจ็บ ผลที่ตามมาฉันไม่กล้าจินตนาการเลย]

[ป่าจะโกรธแน่ ๆ]

[แย่แล้ว! อันตรายมาก!]

[อ๊าก ทำไมไม่ฟังหนิงหนิงบ้างล่ะ หนิงหนิงบอกแล้วว่า รอให้เรื่องกระจ่างก่อนค่อยลงมือ ทำไมถึงรีบร้อนนักล่ะ รีบไปเกิดใหม่หรือไง]

[รีบแย่งชิงความดีความชอบน่ะสิ ไม่งั้นทำไมจะรีบขนาดนี้]

[มองแบบนี้ ตระกูลจ้าวกับตระกูลจี๋ก็ไม่ต่างกันเลย ทั้งสองต่างแย่งชิงความดีความชอบโดยไม่สนใจความจริง พูดง่าย ๆ คือพวกเขาแค่อยากจบเรื่องให้เร็ว ไม่สนใจว่าความจริงคืออะไร เพราะยังไงพวกเขาก็มีสื่อไว้เผยแพร่อยู่แล้ว]

[ฉันนึกถึงตอนที่จี๋หยวนชิงไม่ได้สืบให้ชัดว่าหลี่เฉียวอี้เป็นผีตายโหง แต่รีบกล่าวโทษหนิงหนิงทันที]

[หนิงหนิงถูกใส่ร้ายจริง ๆ คราวนี้จะต้องพลอยโดนลูกหลงด้วยแล้ว]

สุดท้ายจะเป็นผลลัพธ์แบบไหนกันแน่ ตอนนี้ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้

แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ต่อจากนี้ไป จะต้องตกอยู่ในอันตรายแล้ว

จ้าวฉี่หมิงในตอนนี้ ในที่สุดก็รู้สึกตัวแล้ว น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ “เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์…”

สิ่งที่หนิงหนิงพูดนั้นถูกต้อง

หมาป่าดำตัวนี้ เป็นวิญญาณผู้พิทักษ์จริง ๆ อย่างที่คิดไว้

และสัตว์เหล่านี้ก็กำลังร้องไห้ให้กับวิญญาณผู้พิทักษ์ของพวกมัน

หากไม่ใช่เช่นนั้น เขาก็ไม่อาจจะคิดถึงเหตุผลอื่นที่ทำให้เกิดภาพตรงหน้านี้ได้ เหตุผลที่ทำให้สัตว์ทั้งหลายทำแบบนี้

มีเพียงวิญญาณผู้พิทักษ์ที่ปกป้องผืนป่าเท่านั้นที่จะทำให้สัตว์ต่าง ๆ ละทิ้งกฎการอยู่รอดตามปกติของพวกมัน แล้วมารวมตัวกันเพื่อปกป้องวิญญาณผู้พิทักษ์นี้

วิญญาณผู้พิทักษ์อยู่ในสภาพที่ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย ผืนดินที่มอบพลังให้มันปกป้องป่าเกิดความโกรธขึ้นมาแล้ว

สัตว์ต่าง ๆ ตอบรับการเรียกของป่า พวกมันมาเพื่อแก้แค้นให้กับวิญญาณผู้พิทักษ์

ใบหน้าของจ้าวฉี่หมิงซีดขาว ไร้เลือดฝาด

จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งตระหนักว่า ความร้ายแรงของสถานการณ์มาถึงขั้นที่สามารถคุกคามชีวิตเขาได้แล้ว

ซูเจากอดลำต้นของต้นไม้ไว้แน่น แม้แต่ในเวลานี้ ปากของเธอก็ยังไม่ยอมพ่ายแพ้ “คราวนี้คุณยอมรับแล้วใช่ไหม สายไปแล้ว พวกเราทุกคนกำลังจะพินาศ”

จ้าวฉี่หมิงจะไม่รู้ได้อย่างไร

แต่เขาไม่มีแรงเถียงอีกแล้ว

ในตอนนี้ กระต่ายตัวนั้น จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น

สายตาของมันกวาดมองคนที่อยู่บนต้นไม้รอบหนึ่ง

มันส่งเสียงร้องออกมา

หลังจากนั้น บรรดาสัตว์ทั้งหลายก็เงยหน้าขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน สายตาทั้งหมดรวมอยู่ที่ร่างของคนบนต้นไม้

ขนลุกไปทั้งตัว นี่คือความรู้สึกของทุกคน