ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 476 รูปลักษณ์ที่แท้จริงของป่า

ผู้ชมหลายคนยังคงจับตาดูหนิงหนิงไม่ยอมปล่อย

[พูดตามตรง ฉันไม่เข้าใจว่าหนิงหนิงกับขงชิวกำลังจะทำอะไร ในเมื่อจับคนไปแล้ว ทำไมยังจะมาไลฟ์สดอีก เพื่อโชว์ให้พวกเราดูงั้นหรือ?]

[ช่างโหดร้ายจริง ๆ คงตั้งใจใช่ไหม ตั้งใจจะให้พวกเราเห็นสภาพอันน่าเวทนาของเจินเจิน]

[จริง ๆ แล้วมันก็เกินไปหน่อยนะ ดูสิว่าเหล่าแขกรับเชิญถูกทำให้กลัวขนาดไหน น่าสงสารมาก]

[ใช่ ถ้าจะจัดการก็จัดการแค่เจียงเจินคนเดียวสิ ทำไมต้องลากแขกรับเชิญคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย?]

[มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่านี่ไม่เกี่ยวกับหนิงหนิงกันแน่?]

[จริง ๆ มันก็ยิ่งเลยเถิดขึ้นเรื่อย ๆ ทำไมกลายเป็นความผิดของหนิงหนิงไปได้?]

[ฮ่า ๆ ๆ ขำจนตาย ทำไมจะไม่ใช่ความผิดของหนิงหนิงล่ะ ไม่อย่างนั้นดอกฮิกันบานะสีแดงที่แปลกประหลาดของขงชิวมันผุดขึ้นมาได้ยังไง?]

[สองคนนี้ยังจะแสดงให้กล้องดูอีก ตามที่พวกเขาพูด ภาพมายาเกิดจากดอกฮิกันบานะสีแดง ถ้าอย่างนั้นก็ทำลายภาพมายาซะ ให้เราดูว่าดอกฮิกันบานะสีแดงเต็มภูเขานั้นเป็นยังไงกันแน่ แล้วฉันจะยอมเชื่อเลย]

[ถ้าเกิดว่ามันเป็นจริงตามที่หนิงหนิงพูด พวกคุณจะขอโทษหนิงหนิงหรือเปล่า?]

[ไม่มีทางหรอก นักด่าอาชีพจะขอโทษได้ไงกัน?]

[ฉันยอมแล้ว ตระกูลเจียงตอนนี้ไม่ไปช่วยเจียงเจินแต่กลับมาหาเรื่องหนิงหนิงทำไม ฉันไม่เข้าใจเลย]

[รีบไปช่วยเจียงเจินสิ นี่มันไลฟ์สดไปแล้วนะ ยังหาไม่เจออีกเหรอ?]

[จะพูดยังไงดี ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ตลอดเลย]

…

ผู้ชมพูดถูกต้องแล้ว

คนที่อยู่ฝั่งนี้ทั้งหมด ล้วนตกใจไม่น้อยจากการกระทำของขงชิว

ดูเหมือนว่าขงชิวจะค่อนข้างพอใจกับปฏิกิริยาของพวกเขา

“สุดท้ายแล้ว ปฏิกิริยาของมนุษย์นั่นแหละที่น่าสนใจที่สุด”

ถ้าเป็นสัตว์ พวกมันจะมีแค่การดิ้นรนอย่างรุนแรง เป็นปฏิกิริยาเดียวกันหมด ดูมากเข้าก็เบื่อ

ขงชิว “คุณทายถูกไปหนึ่งอย่างแล้ว ลองทายอีกซิ ที่นี่ ยังมีอะไรที่เป็นของปลอมอีก?”

‘ยังมีอีก?’

แม้แต่เจียงเจินยังตกใจจนหยุดร้องไห้

แต่ว่า ยกเว้นต้นแพร์ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ปกติในฤดูกาลนี้แล้ว พอมองไปที่อื่น ๆ ทุกอย่างก็ดูปกติดี

ขงชิวเร่งรัด “รีบ ๆ ทายสิ ผมไม่ได้บอกไปแล้วหรือไง”

น้ำเสียงนั้นอ่อนโยน แต่กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอยากฆ่าที่แฝงอยู่ในนั้น

จี๋เสี่ยวเสี่ยวรวบรวมความกล้า พูดว่า “ทุกอย่างเป็นของปลอมหมดเหรอ?”

ขงชิว “หืม?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวหดคอลง กลัวจนตัวสั่น “คุณบอกว่าพวกเราไม่ได้กินอะไรเลยหลายวันมานี้ แสดงว่าสิ่งที่คุณพาพวกเราไปดู ไปกิน คงเป็นของปลอมทั้งหมด”

เธอพูดจนจบด้วยความหวาดกลัว ขงชิวพยักหน้า “ถูกต้อง ไม่ผิด ผมเพิ่งพูดไปแบบนั้น”

เขาเอียงตัวเข้าใกล้จี๋เสี่ยวเสี่ยว “อยากดูไหม?”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวตัวสั่น “ดูอะไร?”

ขงชิว “ป่านี้ โฉมหน้าที่แท้จริงของมัน”

[แม่เจ้า ใครเป็นคนพูดก่อนหน้านี้ว่าอยากเห็นว่าภาพมายาที่แตกสลายมีหน้าตาเป็นยังไง นี่มันจะเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม?]

[เร็ว ๆ ให้ฉันดูหน่อย ว่าคุณจะยังสามารถทำอะไรแปลก ๆ ออกมาได้อีก]

[รีบ ๆ สิ อย่ามัวแต่พูดพล่ามอยู่แบบนี้]

[จะจริงหรือเท็จ เดี๋ยวก็รู้แล้ว]

มีบางคนที่ชอบสร้างความวุ่นวาย รีบเอาคำพูดของขงชิวมาส่งต่อไปที่หนิงหนิงในทางห้องไลฟ์สด

[ฮ่า ๆ ๆ พวกคุณรีบไปดูสิ ขงชิวกำลังจะทำเรื่องใหญ่ให้พวกเราดูอีกแล้ว]

[จริงเหรอ ยังมีอีกเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ งั้นฉันต้องไปดูหน่อยแล้ว]

[เขาบอกว่าจะพาเราไปดูสภาพจริงของป่า ไม่ต้องพูดเลย ที่พูดมานี่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นมากเลยนะ]

[เธอดูสนุกสนานกับเรื่องวุ่นวาย แต่แขกรับเชิญที่ถูกเขาลักพาตัวไปคงกลัวจนแทบตายแล้ว]

[พวกเขาก็ไม่รู้ว่าขงชิวกำลังหลอกพวกเขาไปเรื่อย เห็นพวกเขาตกใจขนาดนั้นช่างน่าสงสารจริง ๆ]

[แค่เพราะเจียงเจินต้องทนความลำบากมากมายขนาดนี้ ฉันก็ตัดสินใจจะเป็นแฟนคลับเขาแล้วละ]

ผู้ชมในแชตไม่ค่อยเชื่อเท่าไร

ในขณะที่พวกเขายังคงหยอกล้อกันอยู่นั้น ขงชิวก็ยิ้มน้อย ๆ แล้วดีดนิ้วเสียงดัง

เกือบจะในทันใด พื้นดินก็ดูเหมือนจะสั่นไหวไปหนึ่งครั้ง

สร้างความตื่นตกใจให้กับแขกรับเชิญหลายคน จนพวกเขาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องและหลับตา

เมื่อพวกเขาสงบลง เสียงวุ่นวายก็หายไป

และเมื่อลืมตาขึ้น ก็อดที่จะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจไม่ได้

สีแดง ทุกที่เต็มไปด้วยสีแดง

ทุกสิ่งที่สายตามองเห็น ล้วนเป็นสีแดงทั้งสิ้น

ในระยะไกล ต้นไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่มด้วยใบไม้ซึ่งเคยทอดเงาสูงตระหง่านจรดฟ้า บัดนี้หายไปแล้ว

แต่สิ่งที่แทนที่นั้นคือต้นไม้แห้งตายที่เต็มไปด้วยดอกฮิกันบานะสีแดงเต็มไปหมด

พืชพรรณดอกไม้บนพื้นก็หายไปหมดแล้ว

ทั้งหมดถูกยึดครองด้วยดอกฮิกันบานะ

ป่าทั้งผืนเต็มไปด้วยสีแดง

ไม่เพียงแค่ฝั่งเจียงเจินเท่านั้น อีกห้องไลฟ์สดหนึ่งก็ได้รับผลกระทบด้วยเช่นกัน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดของหนิงหนิงเห็นชัดเจนถึงช่วงเวลาที่สีแดงซัดกระหน่ำเข้ามา

ข้อความแชตในขณะนั้นกำลังล้อเลียนขงชิว

แต่สิ่งที่ตามมาในวินาทีถัดไปคือ หน้าจอก็ถูกปกคลุมด้วยสีเลือด

ต้นไม้เหี่ยวเฉาอย่างรวดเร็ว หญ้าถูกดอกไม้สีแดงพันรัดและกลืนกิน แล้วหายไปในพริบตา

สีแดงเหมือนเลือดนั้น แม้แต่หมอกหนาก็ไม่สามารถบดบังได้

ในหมู่แขกรับเชิญทุกคนก็พลันเกิดความโกลาหลอลหม่าน

ซูเจากรีดร้อง “เกิดอะไรขึ้น! นี่มันอะไรกัน?”

หนิงหนิง “ดอดฮิกันบานะ”

ในอากาศมีกลิ่นหอมของดอกฮิกันบานะแผ่วเบาลอยอยู่

เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที รีบปิดจมูกของตัวเอง และรีบเตือนทุกคนว่า “อันตราย ปิดจมูกไว้ อย่าได้สูดดม แล้วก็หลับตาเอาไว้ อย่าได้มอง”

แต่น่าเสียดาย เพราะมันช้าไปแล้ว

ผู้ที่มีความต้านทานต่ำได้จมลงไปในภาพลวงแล้ว

“ฉันเป็นที่หนึ่ง! ฉันต้องเป็นที่หนึ่งของสำนักเซียนแน่นอน!” เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งดังก้องไปทั่วป่าที่เงียบสงบ

ซูเจาหายไปไหนไม่รู้ หนิงเหนียนก็ปล่อยมือจากหนิงหนิงแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

หนิงหนิงมองไปรอบ ๆ เหล่าศิษย์ของตระกูลจ้าวบางคนกำลังพึมพำอะไรบางอย่าง บางคนก็โบกแขนไปมา พลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและหัวเราะอย่างโง่เขลา

เธอพบว่าหนิงเหนียนกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นไม้คนเดียว กอดแขนตัวเอง ไม่พูดอะไรเลย

ภาพนี้ทำให้เธอนึกถึงตอนที่เห็นหนิงเหนียนครั้งแรกในลูกแก้วคริสตัล

หนิงหนิง “รีบวิ่งหนี ออกไปจากป่านี้”

ประโยคนี้ของเธอเป็นคำพูดที่เธอพูดกับทีมงานรายการที่อยู่หลังกล้อง

พร้อม ๆ กับคำเตือนของเธอ สิ่งที่ปรากฏตามมาก็คือหน้าจอที่มืดดับลง

[เฮ้ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ?]

[นี่เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงด้วยหรือเปล่า?]

[ไม่น่าใช่นะ ดูแล้วรู้สึกขนลุกชะมัด]

[แต่จ้าวฉี่หมิงกับหนิงหนิงไม่ใช่ว่าไม่ถูกกันหรอกเหรอ เขาจะยอมร่วมมือกับการแสดงของหนิงหนิงด้วยเหรอ?]

[พระเจ้า นี่มันเวลาอะไรแล้ว ไม่เห็นเหรอว่าคนไม่ปกติกันแล้ว ยังมานั่งคิดทฤษฎีสมคบคิดมั่ว ๆ อีก]

[ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว นี่มันชัดเจนว่ามีอันตรายนะ พวกนายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?]

…

ขณะที่ส่วนความเห็นกำลังทะเลาะกันอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องดังออกมาจากหน้าจอ

ฟังดูดี ๆ ก็พบว่าเป็นเสียงร้องของพวกสัตว์

เสียงร้องของสัตว์ดังขึ้นสลับกันไปมา หากตัดสินจากน้ำเสียงแล้ว มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จนทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกขนลุกซู่

เมื่อมีสัตว์จำนวนมากร้องพร้อมกันแบบนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ ๆ ความไม่สบายใจแผ่ซ่านไปทั่วป่า

[แย่แล้ว นี่มัน…]

ครั้งสุดท้ายที่สัตว์ร้อง ก็เป็นตอนที่มีเรื่องเกิดขึ้นกับวิญญาณผู้พิทักษ์

[คนพูดเธอยังไม่เชื่อ แล้วเสียงสัตว์ร้องเธอยังจะไม่เชื่ออีกหรือ?]

[พระเจ้า เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่มันดอกฮิกันบานะสีแดงจริง ๆ เหรอ?]

ในเวลานี้ ผู้ชมจำนวนมากเพิ่งตระหนักได้ว่า สถานการณ์อาจจะร้ายแรงจริง ๆ

เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าวุ่นวายด้วยที่ส่งผ่านกล้อง พวกเขายังคงได้ยินอย่างชัดเจน