ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 477 พี่สาวจะไปไหน

อย่างไรก็ตาม กลับไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของแขกรับเชิญหลายคนในสถานที่จริงเลยแม้แต่น้อย

เจียงซั่วสับสนไปหมด “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เว่ยฉือยังคงความสงบ และถามว่า “กล้องเสียหรือเปล่า?”

เจียงซั่วลองทดสอบดู แต่ก็พบว่าฟังก์ชันของกล้องทั้งหมดยังใช้งานได้ดี

“ไม่เสีย”

แต่มันน่าแปลกตรงที่ ยังคงไม่ได้ยินอะไรเลย

เว่ยฉือ “อย่าเพิ่งสนใจมันเลย หนิงหนิงบอกให้พวกเราออกไปก่อน”

เจียงซั่ว “แต่ว่า พวกเขาทั้งหมดยังอยู่ข้างใน”

เว่ยฉือ “ฟังหนิงหนิงไว้ ถ้าไม่ออกไปตอนนี้ เดี๋ยวพวกเราก็อาจจะติดอยู่ข้างในด้วย”

เมื่อก่อนไม่ว่าหนิงหนิงจะเจอปัญหาอะไร เธอก็รับมือได้อย่างสบาย ๆ เสมอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหนิงหนิงดูลนลานอยู่บ้าง

เจียงซั่วยังคงลังเลอยู่ แต่เว่ยฉือตัดสินใจเด็ดขาด “พวกเราลงจากภูเขากันเถอะ แล้วแจ้งให้ชาวบ้านในละแวกนี้รีบออกไปด้วย”

เรื่องนี้แปลกมาก จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังงงงวย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เรื่องที่ไม่รู้ ก็ไม่ควรไปเป็นตัวถ่วง

ฟังหนิงหนิงไว้ ตอนนี้ถอยออกมาเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ทันทีที่พูดก็ลงมือทำ เจียงซั่วรีบแจ้งไปทันที ให้ทีมงานรายการทั้งหมดถอนตัวก่อน

และไม่ลืมแจ้งให้ผู้ชมทราบด้วยว่า ทีมงานรายการจะต้องถอนตัวชั่วคราว

[ทีมงานก็ต้องถอนตัวด้วยเหรอ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันใหญ่ไปหน่อยแล้วนะ]

[อ่า การถ่ายทอดสดกำลังจะปิดแล้ว แต่ว่าแขกรับเชิญทุกคนยังอยู่ข้างในเลยนะ]

[หนิงหนิงสั่งให้ทีมงานรายการถอนตัว ดอกฮิกันบานะสีแดงดูเหมือนจะมีฤทธิ์ทำให้ประสาทหลอน ศิษย์ของตระกูลจ้าวโดนไปแล้วไม่ใช่เหรอ]

[ถ้าอยู่ต่อไป ทีมรายการอาจได้รับผลกระทบด้วย ออกไปเร็ว ๆ จะดีกว่า]

[รู้สึกเหลือเชื่อจริง ๆ ดอกฮิกันบานะสีแดง สิ่งที่เคยเห็นแค่ในนิยายเท่านั้น ฉันได้เห็นมันจริง ๆ แล้ววันนี้]

[ใช่เลย มันคือดอกฮิกันบานะสีแดงจริง ๆ โอ้พระแม่เจ้า]

[แย่แล้ว คราวนี้ดูเหมือนหนิงหนิงจะไม่สามารถแก้ไขได้ด้วย เราจะทำยังไงดีล่ะ]

…

หลังจากแจ้งกับผู้ชมว่าการถ่ายทอดสดจะถูกปิด ผู้กำกับก็พบกับปัญหา

“ผู้กำกับครับ ปิดไม่ได้”

ห้องไลฟ์สดทางฝั่งของเจียงเจินนั้น ไม่สามารถปิดได้เลย

แม้จะปิดเครื่องไปแล้ว แต่ภาพการถ่ายทอดสดยังคงดำเนินต่อไป

ในภาพสามารถเห็นคนหลายคนที่กำลังตกใจกลัวต่อสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน พวกเขาทุกคนดูเหมือนจะอยู่ในอาการช็อกไปแล้ว

พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้มีอาการหลงเข้าสู่ภาพลวงตาเหมือนทางฝั่งของหนิงหนิง

แค่ทุกคนค่อนข้างกลัวกันมาก

เจียงซั่วคาดเดา “เป็นเพราะขงชิวรึเปล่า?”

เว่ยฉือ “เรื่องนี้ไม่ชัดเจน เราไม่ต้องสนใจมันก่อนดีกว่า”

ทีมงานรายการเก็บข้าวของเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว แล้วออกจากบ้านเช่า

แม้ว่ากล้องถ่ายทำจะถูกถอนออกไปแล้ว แต่เจียงเจินยังคงถ่ายทอดสดอยู่ในห้องไลฟ์สดเป็นอย่างดี

ทำให้ผู้ชมทุกคนรู้สึกแปลกใจ

[ไม่ใช่บอกว่าจะถอนตัวออกไปหรอกหรือ ทำไมยังถ่ายทอดสดอยู่ล่ะ? แปลกจัง]

[ไม่มีอะไรแปลกนี่ ตอนนี้จะถ่ายทอดสดหรือไม่ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับทีมงานรายการแล้ว]

[พระเจ้า สิ่งที่เรากำลังดูอยู่ตอนนี้คืออะไรกันแน่ ทำไมรู้สึกว่ามันช่างน่าขนลุกจัง?]

[ฉันมีคำถาม สิ่งที่เราเห็นตอนนี้ เป็นความจริงทั้งหมดเหรอ?]

[จากการเตือนของหนิงหนิงก็พอจะตัดสินได้ว่า เฉพาะเมื่ออยู่ท่ามกลางดอกฮิกันบานะสีแดง ได้กลิ่นและเห็นดอกฮิกันบานะสีแดง ถึงจะมีโอกาสเกิดภาพหลอน ดังนั้นสิ่งที่เราเห็นน่าจะเป็นความจริงทั้งหมด]

[แล้วขงชิวหมายความว่ายังไง ทำไมยังต้องไลฟ์ต่อ เขาอยากให้เราเห็นอะไรกันแน่?]

[สิ่งที่ฉันสงสัยคือ ขงชิวคนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงสามารถสร้างภาพมายาที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้?]

เมื่อทีมผู้กำกับออกมาจากตัวบ้าน พวกเขาต่างก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ตอนนี้เห็นเพียงว่าหมอกหนาที่เคยปกคลุมท้องฟ้านั้นได้หายไปแล้ว

แต่เบื้องหลังความเขียวชอุ่มที่อำพรางอยู่นั้น คือสีแดงมากมายนับไม่ถ้วน

เป็นภาพที่ประหลาดพิศวงอย่างยิ่ง

สีเขียวแสดงถึงความมีชีวิตชีวาเต็มเปี่ยม ส่วนสีแดง แทนความตาย

นกจำนวนมากมายกำลังส่งเสียงร้องและบินผ่านเหนือศีรษะไป

มองเห็นเป็นมวลสีดำหนาทึบ

ใบไม้สั่นไหว แผ่นดินสั่นสะเทือน

นั่นคือสัตว์จำนวนมากมายกำลังแย่งกันหนีเอาชีวิตรอดมาทางนี้

พวกเขาไม่สามารถใช้คำพูดใดมาบรรยายความตกตะลึงของตัวเองในตอนนี้ได้เลย

เจียงซั่วตบไหล่ช่างกล้องที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ “รีบถ่ายเร็ว”

ห้องไลฟ์สดที่เพิ่งปิดไป ถูกเปิดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ผู้ชมที่ยังคงอยู่ในห้องไลฟ์สดก็ได้เห็นภาพที่น่าตกตะลึงนี้

สีแดงกับสีเขียว แบ่งแยกด้วยเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจนออกเป็นสองส่วน

เหล่าสัตว์กำลังแย่งกันหนีออกจากพื้นที่แห่งความตาย มุ่งหน้าไปยังป่าสีเขียว

ฉากนี้ช่างยิ่งใหญ่อย่างบรรยายไม่ถูกจริง ๆ

[พระเจ้า แม้จะเป็นป่าเดียวกัน แต่กลับดูเหมือนอยู่คนละโลกเลย]

[ที่หนิงหนิงพูดนั้นถูกต้อง ป่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนจริง ๆ]

[ตอนนี้ยังมีคนคิดว่านี่เป็นเล่ห์กลของหนิงหนิงอีกมั้ย? ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็ให้ความสำคัญกับหนิงหนิงมากเกินไปแล้ว]

[ถ้าทำได้ขนาดนี้จริง หนิงหนิงก็คือราชาแห่งป่าเลยนะ]

[คุณขอโทษหนิงหนิงรึยัง? เธอแบกรับความผิดมานานแล้ว]

[พวกเขาไม่ขอโทษหรอก บางคนก็แค่ทำเป็นลืมไป แล้วก็ด่าต่อ]

[ถ้าไม่ใช่หนิงหนิง ก็เป็นขงชิวคนเดียว ตอนนี้สถานการณ์ยิ่งอันตรายกว่าเดิม]

…

แฟนคลับของเจียงเจินจำนวนมากที่คิดมาตลอดว่าหนิงหนิงเป็นคนก่อเรื่อง ตอนนี้พวกเขาเพิ่งตระหนักรู้และร้อนรน

[แล้วจะทำยังไงล่ะ ถ้าแม้แต่หนิงหนิงยังรับมือไม่ได้ แล้วเจินเจินจะทำยังไงล่ะ?]

[หน่วยสืบสวนพิเศษล่ะ ทำไมหน่วยสืบสวนพิเศษยังไม่มาถึงอีก?]

[ถึงมาแล้วก็ไม่มีประโยชน์มั้ง ภาพมายาแบบนี้ ต่อให้เป็นหน่วยสืบสวนพิเศษก็คงเข้ามาได้ยากนะ?]

[แล้วไม่มีวิธีอะไรเลยเหรอ?]

[ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นแบบนั้น]

แฟน ๆ ทุกคนที่เห็นข้อความนี้ต่างรู้สึกสิ้นหวัง

โดยดฉพาะเจียงอันไซ่และหลินจื่อเหลียน

หลินจื่อเหลียนร้องไห้จนหายใจไม่ทั่วท้อง “คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่านี่เป็นฝีมือของหนิงหนิง แต่มันไม่ใช่เลยนี่!”

เจียงอันไซ่หน้าซีดเขียว เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งตระหนักถึงปัญหานี้เมื่อไม่นานมานี้

‘นี่เป็นฝีมือของขงชิว’

‘มันช่างเป็นความเป็นไปได้ที่แย่ที่สุดเลย’

คนที่เขาส่งไป ก็ยังคงติดต่อไม่ได้

น่ากลัวว่าพวกเขาก็คงจะเจอกับดอกฮิกันบานะสีแดงเช่นกัน

เจียงอันไซ่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันว่าอันตรายแค่ไหนยิ่งกว่าคนดูเสียอีก

หลินจื่อเหลียน “เราจะทำยังไงดีล่ะ”

เธอถามเจียงอันไซ่ แต่เจียงอันไซ่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน

การไลฟ์ยังคงดำเนินต่อไป พวกเขาได้แต่มองดูเฉย ๆ ที่หน้าจอ ในขณะที่ลูกสาวและลูกชายของพวกเขาถูกมัดติดกับต้นไม้

พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลย

ขงชิวแสดงให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของป่าต่อหน้าทุกคน เขาค่อย ๆ ชื่นชมความกลัวของผู้คนที่รู้ความจริงอย่างไม่รีบร้อน

ดอกฮิกันบานะสีแดงเหล่านั้นดูเหมือนมีชีวิต มันเบียดมาที่เขาเล็กน้อย ส่งผ่านข้อมูลจากบางส่วนของป่า

ขงชิวรับข้อมูลนั้น และยิ้มออกมา

เขาแค่นเสียงหัวเราะครั้งหนึ่ง เพราะดูเหมือนหนิงหนิงจะเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในแผนของเขาจริง ๆ

ไม่คิดว่าเขาจะเดิมพันถูก

ที่แท้ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะไร้ข้อบกพร่องคนนั้น ก็ยังมีจุดอ่อนเหมือนกัน

แท้จริงแล้ว ถ้าเป็นมนุษย์ ทุกคนย่อมมีความปรารถนา เมื่อมีความปรารถนาก็ย่อมจะตกอยู่ในภาพมายา

ต่อให้เก่งกาจแค่ไหนก็ตาม ท้ายที่สุดก็ยังเป็นเพียงมนุษย์

ไม่รู้ว่าเธอจะสามารถหาทางออกด้วยตัวเองได้หรือไม่

หนิงหนิงรู้สึกว่ามีดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ตัวเธอ

แต่ว่า รอบตัวเธอกลับไม่มีใครอยู่เลย

เธอเพียงแค่อึ้งไปเล็กน้อย แล้วคนรอบข้างก็หายไปหมด

หนิงเหนียนหายไปแล้ว ซูเจาหายไปแล้ว แม้แต่สำนักเซียนที่น่ารำคาญก็หายไปด้วย

หนิงหนิงมองไปรอบ ๆ เธอก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า แขนของเธอถูกมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งจับไว้

“พี่จะไปไหนเหรอ พาผมไปด้วยสิ”