ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 501 ถวิลหา

ตั้งแต่เล็กจนโต จ้าวฉี่หมิงมักได้ยินแต่คำชม

เขามองตัวเองว่าสูงส่ง ไม่เคยนับถือท่าทางการหลอกลวงต้มตุ๋นของจี๋หยวนชิงเลย

ตอนที่ตระกูลจี๋ล่มสลาย เขายังเยาะเย้ยจี๋หยวนชิงว่าสมควรแล้ว รู้แต่จะหลอกคน ไม่มีความสามารถจริง ๆ สักนิด สมควรแท้ ๆ

แต่แล้วในพริบตา เขากลับตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับจี๋หยวนชิง

หลังจากกลับมาจากป่า การปฏิบัติที่เขาได้รับที่บ้านก็เปลี่ยนไป

แม้ว่าฐานรากจะไม่มั่นคง แต่เขาจ้าวฉี่หมิงก็ยังเป็นหัวหน้าตระกูลจ้าวอย่างเป็นทางการ

จ้าวซือจินเมื่อเห็นเขาก็ด่าเขาทันทีโดยไม่มีการพูดจากันก่อน

ปากก็พูดไม่หยุดว่า “พินาศแล้ว พินาศแล้ว”

จ้าวฉี่หมิงกลับไม่สามารถโต้ตอบได้ ถึงอย่างไร ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลของเขานี้ ก็อาศัยจ้าวซือจินค้ำจุนอยู่

ภายนอกดูเหมือนเขาเป็นผู้นำ แต่ความจริงแล้ว คนที่บริหารจัดการอยู่เบื้องหลัง ก็ยังคงเป็นจ้าวซือจินเช่นเดิม

จ้าวซือจินไม่มองหน้าเขาตรง ๆ มาเป็นเวลาหลายวันแล้ว

แม้แต่แม่ของเขาที่ปกติมักจะคอยดูแลเอาใจเขา ช่วงนี้พอเจอหน้าเขาก็ทำหน้าเย็นชา

ยิ่งไปกว่านั้น คนอื่น ๆ ในตระกูลที่ไท่ว่าจะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดหรือไม่ก็ตาม ต่างก็เยาะเย้ยเขาทั้งอย่างเปิดเผยและลับหลัง

เขาขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่กินข้าวทั้งวัน และไม่มีใครสังเกตเห็นเขาด้วยซ้ำ

แต่อย่างไรก็ตาม จ้าวฉี่หมิงไม่ได้สนใจพวกเขาเลย

สำหรับคนที่เติบโตในสำนักเซียน ความผูกพันทางสายเลือดเป็นสิ่งที่หรูหราฟุ่มเฟือย

ส่วนพวกคนโง่เหล่านั้น พวกเขาคิดว่าเมื่อตนล้มลงแล้ว พวกมันจะสามารถขึ้นมาแทนที่เขาได้งั้นหรือ

ช่างโง่เขลาเหลือเกิน

เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ จ้าวฉี่หมิงกลับสนใจอีกเรื่องหนึ่งมากกว่า

“โจวเฉิงซื่อ” จ้าวฉี่หมิงเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างดุดัน

เขาจำชื่อนั้นได้เลือนลาง

เขารู้เพียงว่าโจวเฉิงซื่อเป็นหลานชายของโจวฉีอัน

ก่อนหน้านี้ เขาก็คิดว่าโจวเฉิงซื่อเข้ามาอยู่ในหน่วยสืบสวนพิเศษได้เพราะอาศัยเส้นสายของโจวฉีอัน

ตอนนั้นเขายังรู้สึกประหลาดใจที่โจวฉีอันซึ่งดูเหมือนเป็นคนซื่อตรง ก็ยังรู้จักวิธีใช้เส้นสายช่วยเหลือกันแบบนี้

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของเขา ทั้งหน่วยสืบสวนพิเศษก็ล้วนแต่เป็นไอ้พวกไร้ประโยชน์

‘ทำไมน่ะเหรอ? ลืมเรื่องหนิงหนิงไปเถอะ ตัวตนของเธอยังคงเป็นปริศนา’

‘แต่ทำไมโจวเฉิงซื่อถึงได้เก่งขนาดนี้?’

คนที่คุณไม่เคยชายตามองด้วยซ้ำ ทันใดนั้นก็ก้าวข้ามคุณไป

ส่วนคุณได้แต่มองอีกฝ่ายกำลังเพลิดเพลินกับคำชมและการยกย่องที่คุณเคยได้รับมาก่อน

มองดูตัวเองบนอินเทอร์เน็ต คำพูดของชาวเน็ตล้วนดูถูกดูหมิ่นว่าตนไร้ค่า

คนที่เคยเป็นถึงเด็กหนุ่มอัจฉริยะ ในชั่วข้ามคืนตกต่ำลงมาถึงขนาดนี้

ไม่มีอะไรที่น่าอับอายไปกว่านี้อีกแล้ว

จ้าวฉี่หมิงมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เห็นชาวเน็ตกำลังชื่นชมโจวเฉิงซื่อ

ในวินาทีถัดมา โทรศัพท์ก็ถูกขว้างไปที่ประตูห้อง แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

“โมโหเหรอ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงกรอบประตู มองดูโทรศัพท์ที่พังแล้วยกคิ้วขึ้น

เมื่อเห็นชัดว่าใครมา จ้าวฉี่หมิงพลันขมวดคิ้ว “นายมาที่นี่ทำไม?”

“ทำไมผมถึงมาไม่ได้ล่ะ?” เขายิ้มเดินเข้ามา

จ้าวฉี่หมิงพูดเย้ยหยัน “ตอนนี้นายควรไปประจบประแจงพ่อฉันไม่ใช่เหรอ? บางทีถ้าคุณปู่อารมณ์ดี นายอาจจะได้เป็นทายาทคนต่อไปของตระกูลจ้าวก็ได้”

คนที่เข้ามา ซึ่งก็คือมู่หยาน เป็นศิษย์ที่สอบได้ที่หนึ่งในการสอบเข้าเรียนของตระกูลจ้าวในปีนี้

จ้าวซือจินมักจะพูดถึงเขาต่อหน้าจ้าวฉี่หมิงเสมอ บอกว่าเขาคือศิษย์ที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

จ้าวฉี่หมิงจึงรู้สึกไม่ชอบหน้ามู่หยานมาตลอด

และตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม

มู่หยานนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา

“จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่อหัวหน้าตระกูลของพวกเรากำลังอยู่ในช่วงรุ่งเรืองพอดี ไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นเลย”

จ้าวฉี่หมิงกำลังหงุดหงิด ไม่อยากวกวนกับเขา “มู่หยาน ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นเกมกับนาย รีบไปให้พ้นหน้าฉันซะ”

ถึงแม้จะไม่สุภาพแบบนี้ มู่หยานก็ไม่ได้รู้สึกโกรธ เขายิ้มตาหยี และถามกลับ “เป็นเพราะเรื่องของโจวเฉิงซื่อใช่ไหม?”

จ้าวฉี่หมิงอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะเดาได้

ในเมื่อแม้แต่พ่อแม่ ก็ยังคิดว่าเขาหลบอยู่ในห้องเพราะทำเรื่องนี้พังไปแล้ว

จ้าวฉี่หมิงพินิจดูมู่หยาน

คนหนุ่มคนนี้ หน้าตาดีเหมือนกันนะ

เป็นที่ชื่นชอบของเด็กสาวหลายคนเลย

อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่าตัวเองมีแฟนแล้ว

ตัวเขาเองชอบมาตระกูลจ้าวบ่อย ๆ แต่แฟนของเขาหน้าตาเป็นยังไง จ้าวฉี่หมิงก็ยังไม่เคยเห็นเลย

จ้าวฉี่หมิงพูดอย่างระมัดระวัง “เมื่อกี้นายเห็นข้อความในมือถือแล้วงั้นเหรอ? สายตาคมกริบเลยนี่”

มู่หยานยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ติดอยู่บนใบหน้า

จ้าวฉี่หมิงมองแล้วรู้สึกหงุดหงิด “นายยิ้มอะไร?”

ก่อนที่จ้าวฉี่หมิงจะโกรธ มู่หยานก็เอ่ยขึ้นในที่สุด “อยากแก้แค้นไหม?”

จ้าวฉี่หมิง “นายพูดว่าอะไรนะ?”

มู่หยานลุกขึ้นยืน เดินไปข้าง ๆ เขา “ผมบอกว่า ผมมีวิธีที่จะช่วยคุณ ลากโจวเฉิงซื่อลงสู่ห้วงนรก”

จ้าวฉี่หมิงคิดว่าตัวเองได้ยินผิด จึงถามซ้ำอีกครั้ง “นายหมายความว่าอะไร?”

มู่หยานยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

ไม่รู้ทำไม แต่จ้าวฉี่หมิงถึงได้สะดุ้งขึ้นมาทันที

มู่หยานถามอีก “ว่าไงล่ะ ต้องการความช่วยเหลือจากผมไหม?”

…

เมืองหนิงเฉิง หน่วยสืบสวนพิเศษ

พวกหน่วยสืบสวนพิเศษก็ยุ่งอยู่บนเขาหลายวันเช่นกัน

“ดีทีเดียว ถือว่าเป็นตอนจบที่สวยงามนะ” จี๋ไหลถอนหายใจอย่างรู้สึกตื้นตัน

เหมียวถานยกมือประคองหน้า ทำสีหน้าขมขื่น “แต่น่าสงสารพวกดวงวิญญาณเหล่านี้จัง”

เธอกำลังพูดถึงดวงวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในโคมไฟกลืนวิญญาณ

“หน่วยสืบสวนพิเศษทางนี้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว มีดวงวิญญาณบางส่วนที่ถูกกลั่นสลายไปแล้ว” แม้ตอนนี้จะปล่อยออกมา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

แม้แต่การเวียนว่ายตายเกิดก็ยังทำไม่ได้

“หนิงหนิง คุณมีวิธีไหม?” เหมียวถานถาม

หนิงหนิงส่ายหน้า

เหมียวถานดูห่อเหี่ยวลงกว่าเดิม

เฉินมู่ถอนหายใจ “ท่านโจวติดต่อกับทางปรโลกแล้ว ทำได้แค่ให้ทางปรโลกพากลับไปเท่านั้น”

เมื่อได้ยินคำว่าปรโลก หนิงหนิงก็นึกถึงโรล่าทันที

ไม่คาดคิดว่า ในวินาทีถัดมา ประตูก็ถูกเคาะขึ้น

โจวเฉิงซื่อที่พิงอยู่ข้างประตูจึงเปิดประตูออก

พอประตูเปิดออก จี๋ไหลก็อุทานว่า “เวรเอ๊ย”

เห็นเพียงฝูงผีไหลทะลักเข้ามาแบบพร้อมกับเสียงดังวุ่นวาย

จี๋ไหลตะโกน “แหกคุกแล้ว!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงของหญิงสาวที่ใสชัดตวาดขึ้นว่า “หุบปาก อย่าส่งเสียงดัง”

โรล่าค่อย ๆ เดินมาจากด้านหลัง เธอถือโซ่อยู่ในมือ

พวกเขาเพิ่งมองเห็นว่าวิญญาณเหล่านี้ต่างถูกล่ามโซ่เอาไว้ทั้งหมด

หนิงหนิงรู้สึกคุ้นเคยกับภาพเหตุการณ์นี้อย่างประหลาด

หนิงหนิง “คุณเหรอ?”

โรล่าสะบัดผมเบา ๆ “ฉันได้เลื่อนตำแหน่งแล้วละ”

เธอดูมีความสุขมาก

หนิงหนิง “…”

เธอมองสายยาวเหยียดของวิญญาณพวกนั้น ‘แน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่เพราะเฮยไป๋อู๋ฉางขี้เกียจ?’

โรล่าฟังสิ่งที่เฉินมู่พูดจบแล้ว แสดงสีหน้าจริงจัง “ฉันเข้าใจแล้ว นี่เป็นความบกพร่องของปรโลกด้วย และมีสาเหตุมาจากทางพวกเราด้วย ฉันจะกลับไปคุยกับยมบาลให้ดี ๆ”

เธอถือโคมไฟ และโบกมือลาหนิงหนิง “ฉันไปแล้วนะ”

พูดจบแล้วก็พาวิญญาณทั้งหมดเดินจากไป อย่างรีบเร่งและกระฉับกระเฉง

จี๋ไหล “จุ๊ ๆ ดูเหมือนงานในปรโลกนี่แบบ 996*[1] เลยนะ”

หนิงหนิงคิดในใจ ‘ไม่ใช่แค่ 996 หรอก มันเป็น 007*[2] ไปแล้ว’

เฮยไป๋อู๋ฉางทำงานไม่แยกกลางวันกลางคืนแล้ว

แต่ว่า เมื่อดูจากท่าทางของโรล่าแล้ว เธอดูสนุกกับงานนี้มาก

เธอในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนที่เธอเป็นไอแห่งความตายที่ดูหดหู่อยู่ตลอดเวลาราวกับเป็นคนละคน

‘ถึงคนทำงานหนักที่ยังไม่โดนงานรุมกระทืบ จงสู้ต่อไป!’

เหมียวถานถอนหายใจ “นี่ก็ไม่ใช่ทางออกนะ ปรโลกขาดคนถึงขั้นนี้แล้วเหรอ? ยมบาลยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

ตามหลักแล้ว ในสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ยมบาลคนใหม่ควรจะถือกำเนิดมานานแล้ว

ปรโลกไม่มีผู้นำมานานแบบนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องดีเลย

เฉินมู่พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นมันแปลกจริง ๆ นะ”

หนิงหนิงคิดดูสักครู่ เธอพูดว่า “มีความเป็นไปได้ไหมว่ายมบาลอาจจะยังไม่ได้ตายเลย”

เฉินมู่ เหมียวถาน และจี๋ไหล “…??”

[1] 996 หมายถึง ตารางการทำงานที่บริษัทบางแห่งในประเทศจีนใช้อย่างผิดกฎหมาย ชื่อนี้ได้มาจากข้อกำหนดให้พนักงานทำงานตั้งแต่ 9:00 น. ถึง 21:00 น. จำนวน 6 วันต่อสัปดาห์

[2] 007 หมายถึง รูปแบบหนึ่งของระบบชั่วโมงทำงาน 996 แทนเวลา 0:00 น. (เที่ยงคืน) ถึง 0:00 น. จำนวน 7 วันต่อสัปดาห์