ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 505 ฟู่เซี่ยนหลี่กลับประเทศ

หนิงหนิงได้กลิ่นอย่างหนึ่งที่ไม่น่าพึงใจลอยมาจากตัวเธอ

ส่วนวาเซียก็เอามือปิดจมูก ร้องเมี้ยว ๆ

“นี่มันกลิ่นอะไร เหมือนไข่เน่าเลย ช่างเหม็นเหลือเกิน”

จี๋เสี่ยวเสี่ยวสวมชุดกระโปรงสีเหลือง ที่หลังตรงบริเวณไหล่มีคราบดำอยู่จุดหนึ่ง

หนิงหนิงจ้องมองเงาด้านหลังของจี๋เสี่ยวเสี่ยว ท่าทางครุ่นคิดอยู่ในใจ

‘ไม่ได้ ดูเหมือนยังไม่ถึงเวลา’

‘รอต่อไปอีกนิด’

คืนนั้น ทางทีมงานรายการก็ลงมาแจ้งว่า พรุ่งนี้จะกลับมาถ่ายทอดสดตามปกติ

หนิงหนิงรู้สึกโล่งอกในที่สุด

ทำงานต่อไป เพื่อที่จะได้รับเงินต่อไป

เหมือนกับตอนถ่ายทอดสดครั้งก่อน เช้าวันที่สองเวลาแปดโมงเช้า ห้องถ่ายทอดสดเปิดตรงเวลา

ผู้ชมจำนวนมากที่รออยู่ในห้องถ่ายทอดสดก็ทะลักเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสดต่าง ๆ ทันที

ห้องถ่ายทอดสดของหนิงหนิง แน่นอนว่ายังคงเป็นห้องที่ได้รับความนิยมอันดับหนึ่ง

[เย่! การถ่ายทอดสดกลับมาแล้ว!]

[อ๊าาาาา หนิงหนิง ไม่ได้เจอกันนานมากเลย!]

[ได้เห็นสาวสวยอีกแล้ว (ส่งจูบ.gif)]

[อีกครั้งกับหนังสือและดอกไม้ที่คุ้นเคย หลังจากผ่านช่วงเวลาตื่นเต้นมากมาย ฉันยังรู้สึกว่าการได้เห็นชีวิตประจำวันแบบนี้ทำให้สบายใจที่สุด]

[ใช่ ๆ ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ขอให้มีชีวิตประจำวันแบบนี้มาก ๆ เถอะ ไม่งั้นหัวใจฉันจะทนไม่ไหวจริง ๆ]

[ฮ่า ๆ ๆ ได้อ่านหนังสือไปพร้อมกับหนิงหนิงอีกแล้ว]

[พูดถึง ทำไมถึงกลับมาถ่ายทอดสดช้าขนาดนี้ล่ะ ฉันรออยู่นานมากแล้ว]

[ทำไมล่ะ กลัวว่าถ้ากลับมาเร็วเกินไป จะมีคนโดนด่าหรือไง]

[ฉันยอมแพ้แล้วจริง ๆ คงยังมีคนไม่รู้สินะว่าในบรรดาผู้ลงทุนของรายการมีตระกูลเจียงอยู่ด้วย]

[จริงเหรอ ฉันไม่รู้นะ]

[ตอนนี้คุณก็รู้แล้วไง เมื่อวานชื่อเสียงของเจียงเจินเพิ่งจะดีขึ้น วันนี้เขาก็รีบเปิดถ่ายทอดสดทันที จะบอกว่าไม่เกี่ยวกับตระกูลเจียงฉันก็ไม่เชื่อหรอก]

[ตอนนี้เจียงเจินเริ่มสร้างภาพลักษณ์เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์แล้ว ต่อไปคงมีเรื่องกระทบกระทั่งกับหนิงหนิงอีกแน่]

[คุณเรียกนี่ว่าตัวละครผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์เหรอ? เจินเจินของพวกเรามีนิสัยแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วล

[แฟนคลับอย่างพวกคุณนี่เก่งจริง ๆ ถึงกับยอมรับคำพูดแบบนี้ได้ง่าย ๆ ฉันรู้สึกชื่นชมจริง ๆ]

…

หลังจากเวลาผ่านไปไม่นาน เจียงเจินก็ปรากฏตัวอีกครั้ง

จากสีหน้าของเธอ ไม่มีทางมองเห็นเลยว่าเรื่องในโลกออนไลน์ส่งผลกระทบต่อเธอแค่ไหน

เธอสวมใส่ชุดเดรสสีแดงสดที่โดดเด่นสะดุดตา ทั้งตัวเธอแผ่รังสีความเฉียบคมออกมา

การแต่งหน้าของเธอก็เป็นสไตล์ที่แตกต่างจากภาพลักษณ์หวาน ๆ แบบดอกไม้ขาวโดยสิ้นเชิง มีการเขียนอายไลน์ที่ทำให้ดูเฉี่ยวคม ใครเห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะมาวอแวด้วยได้ง่าย ๆ

นี่เป็นความรู้สึกใหม่ที่แตกต่างจากสไตล์เรียบง่ายที่เธอเคยมีมาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทำให้ผู้ชมต่างตาโตด้วยความประหลาดใจ

[ว้าว นั่นเจินเจินเหรอ?]

[โอ้พระเจ้า ฉันแทบจำไม่ได้เลย]

[ภรรยาสวยมากเลย ผมถึงกับตาค้าง]

[ภรรยาอะไรของคุณกัน ระวังฟู่เซี่ยนหลี่จะต่อยคุณนะ!]

[ถูกต้องแล้ว กลับมาเป็นตัวของตัวเองนี่แหละ สวยที่สุด!]

[เจินเจิน : ในเมื่อพวกคุณรู้แล้ว ฉันก็ไม่ต้องแสร้งอีกต่อไป]

[ในละครโทรทัศน์ที่มีตัวละครกลายเป็นคนเลวต้องเขียนอายไลเนอร์ก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมในชีวิตจริง เวลากลายเป็นคนเลวก็ต้องเขียนอายไลเนอร์ด้วยล่ะ?]

[ชีวิตคือละคร และละครคือชีวิต]

[ใครไม่ชอบดูก็ไสหัวออกไป ไม่มีใครบังคับให้ดู]

[พวกเราชอบเจินเจินที่เป็นตัวของตัวเองแบบนี้ ทำไมล่ะ โกรธจนแทบตายเลยสินะ โกรธจนแทบตายเลยละสิ!]

…

เจียงเจินสะพายกระเป๋าอยู่ในมือ ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะออกไปข้างนอก

เธอและหนิงหนิงบังเอิญเจอกันที่บันได

เจียงเจินเหลือบมองหนิงหนิงอย่างเย็นชา ไม่ได้ทักทายหนิงหนิง แต่เมินเฉยและเดินผ่านไป

ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่แกล้งทำตัวเป็นมิตรอีกต่อไปแล้ว

[ฮ่า ๆ ๆ ถูกแล้ว แบบนี้แหละ ทำไมต้องทำหน้าดี ๆ ใส่หนิงหนิงด้วย]

[ในเมื่อหนิงหนิงไม่เคยแสดงสีหน้าดี ๆ กับเจินเจิน แต่เจินเจินยังคงยิ้มให้หนิงหนิงเสมอ ตอนนี้พวกเธอเท่ากันแล้ว]

[ฮ่า ๆ ๆ เจินเจินน่าจะทำอย่างนี้มานานแล้ว ทนยิ้มให้แก้มแข็งมานานขนาดนี้ เห็นหน้าตาเย็นชาของหนิงหนิงแล้วมันน่าหงุดหงิดจริง ๆ]

[ให้หนิงหนิงได้ลองรู้รสชาติของการโดนทำหน้าเย็นชาใส่บ้างแหละ ฮิฮิ]

[ขอชี้แจงหน่อยนะ นั่นไม่ใช่หน้าเย็นชาของหนิงหนิงหรอก เธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว เธอแค่ไม่สนใจอะไรเลยต่างหาก]

[นั่งจินตนาการอะไรของพวกคุณอยู่เนี่ย ดูสิ หนิงหนิงสนใจด้วยหรือเปล่า?ล

…

หนิงหนิงไม่ได้สนใจอยู่แล้ว เธอแค่มองดูเจียงเจินเพิ่มอีกหนึ่งครั้งเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินสวนกันไป

ในห้องรับแขกที่เงียบโล่ง มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เจียงเจินหยุดเดิน มองดูผู้ที่โทรมา แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เธอหันกลับไปมองหนิงหนิง พบว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่บนบันไดชั้นสอง

เจียงเจินรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล ฟู่เซี่ยนหลี่”

เสียงไม่ได้ดังหรือเบาจนเกินไป ทั้งห้องนั่งเล่นจึงได้ยินกันหมด

แน่นอนว่า ผู้ชมทั้งหลายก็ได้ยินด้วย

[เฮ้ย ๆ โทรศัพท์ของฟู่เซี่ยนหลี่เหรอ?]

[เพิ่งถ่ายทอดสดได้แค่ไม่กี่นาที คู่จิ้นของฉันก็จะแจกน้ำตาลแล้ว]

[มีคนโทรเข้ามาในรายการด้วย ฟู่เซี่ยนหลี่ตั้งใจใช่ไหม?]

[พวกคุณสองคนนี่ ตอนนี้ไม่แคร์สายตาใครแล้วสินะ]

…

แฟนคลับคู่จิ้นพวกนี้ต่างตื่นเต้นจนเกือบตายกันแล้ว

“ขอโทษนะ ฉันเพิ่งออกจากบ้าน คุณถึงสนามบินแล้วเหรอ?”

อีกฝ่ายพูดอะไรสักอย่างที่ไม่ทราบ เจียงเจินยิ้มบาง ๆ

“ไม่ต้องห่วง ฉันสัญญาแล้วว่าจะไปรับคุณ แน่นอนว่าฉันต้องไป รอสักครู่นะ คุณชายใหญ่”

เจียงเจินพูดน้ำเสียงจำยอม เธอหยอกล้อกับอีกฝ่าย ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะสนิทกันมาก

หลังจากวางสาย เจียงเจินดูอารมณ์ดีมาก

พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นหนิงหนิงยืนอยู่ชั้นสอง กำลังจ้องมองเธออยู่

“ลาก่อน” เธอเริ่มพูดกับหนิงหนิงก่อน

หนิงหนิงกำลังคิดอยู่พอดีว่าชื่อฟู่เซี่ยนหลี่นี่ดูคุ้น ๆ หู แล้วก็เห็นเจียงเจินยิ้มให้เธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง

หนิงหนิง “???”

เมื่อเห็นหนิงหนิงมองเธออย่างงง ๆ เจียงเจินก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม จึงหันตัวโบกมือลาแล้วเดินจากไป

ในขณะนี้คอมเมนต์กำลังระเบิดเหมือนหม้อต้ม

[สนามบิน? ไปรับ? หมายความว่ายังไง?]

[เจียงเจินจะไปรับอะไรกัน เว้นแต่ว่าฟู่เซี่ยนหลี่กำลังจะกลับประเทศ]

[ฟู่เซี่ยนหลี่กลับประเทศเหรอ จริงหรือเปล่า?]

[ใช่แล้ว ทำไมฝั่งสื่อถึงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยล่ะ?]

ก่อนหน้านี้ที่ฟู่เซี่ยนหลี่จะออกนอกประเทศ สื่อต่าง ๆ พากันแข่งกันรายงานข่าว

ตระกูลฟู่นับว่าเป็นตระกูลผู้ดีที่ค่อนข้างโดดเด่น ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาสื่อมักจะรายงานข่าวกันหมด

ถ้าฟู่เซี่ยนหลี่กลับประเทศ จะเป็นไปได้อย่างไรที่สื่อพวกนั้นจะไม่รู้

[ถ้านี่เป็นเรื่องจริง แสดงว่าฟู่เซี่ยนหลี่ตั้งใจปิดบังสื่อเหรอ?]

[ฟู่เซี่ยนหลี่ นายแอบกลับประเทศแล้วบอกแค่ภรรยาใช่ไหม?]

[แน่นอนสิ ถ้าภรรยามารับก็ไม่ต้องการให้คนอื่นมารับหรอก]

[น่าหงุดหงิด ทำไมทีมรายการไม่ถ่ายตรงนี้ล่ะ เจินเจินไปทำอะไรกันแน่ ฉันอยากดู]

[ฟู่เซี่ยนหลี่กลับมาจริง ๆ รึเปล่านะ ยังไม่กล้าเชื่อเลย กลัวจะผิดหวัง]

[ถ้าเป็นเรื่องจริง มันหวานมากเลยนะ]

…

ชาวแฟนคลับคู่จิ้นพวกนั้นใจร้อนมาก

บางทีอาจเป็นเพราะสวรรค์รับรู้ถึงความร้อนรนในใจของพวกเขา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จึงมีรูปถ่ายรูปหนึ่งปรากฏขึ้นบนอินเทอร์เน็ตและแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

ในภาพนั้น หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงกำลังเอนตัวพิงรถอย่างเกียจคร้าน สวมแว่นกันแดด ยิ้มมองชายที่กำลังเดินมาหาเธอ

ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกสง่างาม ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

เจียงเจินในชุดแต่งกายแบบนี้ ผู้ชมทุกคนต่างเคยเห็นมาแล้ว

แม้ว่าเธอจะสวมแว่นตา แต่ผู้ชมจำนวนมากก็จำเธอได้ทันที

และผู้ชายที่เธอกำลังรอนั่น ไม่ใช่ฟู่เซี่ยนหลี่ที่ไม่ได้ปรากฏตัวในประเทศมาเป็นเวลาหนึ่งปีหรอกหรือ!

[เฮ้ย! ฟู่เซี่ยนหลี่กลับประเทศจริง ๆ ด้วย!]