ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 513 บัตรเชิญ

เว่ยฉือยังคงมีสติดีอยู่

นี่คือความเป็นจริง ไม่ใช่ละครไอดอล

เว่ยฉือจึงไปถามหนิงเหนียน

ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะเย็นชาจากหนิงเหนียน

เว่ยฉือ “???”

‘ไม่นะ พูดอะไรหน่อยสิ’

‘ฉันไม่ใช่พยาธิไส้เดือนในท้องคุณ ใครจะรู้ว่ารอยยิ้มของคุณมีความหมายอะไรกันแน่’

เวลาบ่ายสองโมง ฟู่เซี่ยนหลี่ก็มาที่วิลล่า เตรียมพาเจียงเจินไปแต่งหน้าทำผม

เว่ยฉือได้บอกเจียงเจินล่วงหน้าแล้วว่า ทางรายการจะส่งทีมถ่ายทำมาติดตามเธอ

เขาคิดแล้ว สำหรับทางหนิงเหนียน บริษัทของพวกเขามีแผนงานของตัวเอง ทางรายการคงไม่สะดวกที่จะเข้าไปยุ่ง

ที่นี่ คนที่เหลือที่จะมาร่วมงานเลี้ยง ที่เหมาะสมที่สุดก็มีแค่เจียงเจินเท่านั้น

ท้ายที่สุดมันก็เป็นรายการ สิ่งที่ต้องการคือกระแสความนิยม

ลู่จีอันมีความหมายอย่างไรกันแน่ วันนี้ไปแล้วก็จะได้รู้เอง

เจียงเจินได้ฟังคำพูดของเว่ยฉือแล้ว ก็รู้สึกตกใจมาก

นี่มันเป็นสิทธิ์ในการถ่ายทอดสดเลยนะ

นักข่าวหลายคนนั้นได้รับเพียงสิทธิ์ในการรายงานข่าวเท่านั้น

แต่พวกเขากลับได้รับสิทธิ์ในการถ่ายทอดสดสำหรับรายการวาไรตี้หนึ่งรายการ

นี่มันไม่ปกติอย่างแน่นอน

ในใจที่เคยกังวลมาตลอดนั้น สิ่งนี้กลับเป็นเหมือนยาคลายกังวลให้กับเจียงเจิน

เจียงเจินรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง

เธอถอนหายใจ คิดถึงเรื่องคืนนี้แล้วก็ปวดหัว ‘จะให้เธอรับมือกับผู้ชายสองคนนี้อย่างไรดี’

ฟู่เซี่ยนหลี่ยังคงเป็นคนขี้หึงอยู่เหมือนเดิม แต่เธอสงสัยว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้ลู่จีอันคิดถึงเธอขนาดนี้

คงเป็นเหมือนสำนวนที่ว่า ‘ปลูกต้นหลิวโดยไม่ตั้งใจ แต่กลับให้ร่มเงา*[1]’

นี่มันเป็นความทุกข์ที่หวานชื่นจริง ๆ

ตอนบ่ายสองโมง ฟู่เซี่ยนหลี่มารับเจียงเจิน เมื่อเห็นกล้องถ่ายวิดีโอที่อยู่ด้านหลังเจียงเจินเขาก็ชะงักไปชั่วขณะ

“นี่คืออะไร?”

เจียงเจินพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ทีมรายการได้รับสิทธิ์ถ่ายทอดสดงานเลี้ยงคืนนี้แล้ว พวกเขาจะไปกับเราด้วย คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”

ในวินาที่ถัดมา ใบหน้าของฟู่เซี่ยนหลี่ก็บึ้งตึงทันที

ผู้ชมทั้งหลายก็

[โอ้โฮ สิทธิ์ในการถ่ายทอดสดเหรอ?]

[พวกตระกูลลู่ยกสิทธิ์ในการถ่ายทอดสดให้รายการวาไรตี้รายการหนึ่งเลยหรือนี่? มีสื่อมากมายขนาดไหนที่อยากได้แต่ไม่ได้?]

[ใครบอกว่าเป็นแค่รายการวาไรตี้ทั่วไป นี่เป็นรายการที่ภรรยาเขาเข้าร่วม จะเหมือนกันได้ยังไง?]

[ลู่จีอันมีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ เลยนะ]

[รายการวาไรตี้เล็ก ๆ ของเราบุญทำกรรมแต่งอะไร ถึงได้ดึงดูดผู้มีอำนาจมากมายมาประชันกันแบบนี้]

[ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้ว พวกคุณดูสิ หน้าคุณฟู่ดำปี๋เลย]

[สู้ ๆ คุณฟู่ ก่อนที่ลู่จีอันจะเปิดตัว ผมจะสนับสนุนคุณตลอด]

[ส่วนหลังจากนั้น ก็ไม่รู้ล่ะนะ ขึ้นอยู่กับหน้าตาของลู่จีอันแล้ว]

[เยี่ยมไปเลย! เมื่อกี้ยังกังวลว่าจะไม่ได้เห็นฉากดราม่าคืนนี้ซะแล้ว ตอนนี้ดีเลย จะได้ดูกันสด ๆ]

[ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับคืนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ เร็ว ๆ เข้า มืดซะที!]

ชั้นล่างวุ่นวายเสียงดัง แต่แล้วไม่นานก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง

วิลล่ากลับมาเงียบสงบแล้ว

หนิงหนิงยังคงเหมือนเดิม อ่านหนังสือของเธออยู่อย่างเงียบ ๆ

แฟนคลับที่มีใจอิจฉาริษยาหลายคน ตอนนี้กำลังซุ่มอยู่ในห้องถ่ายทอดสดของหนิงหนิงเพื่อเยาะเย้ยเธอโดยเฉพาะ

[เอ๊ะ แปลก ทำไมคนอื่นไปกันหมดแล้ว แต่หนิงหนิงยังไม่ไปล่ะ~]

[ไม่ใช่ดาราหญิงที่ได้รับความนิยมมากที่สุดหรอกเหรอ~ ทำไมไม่ได้รับเชิญล่ะ~]

[ไปไม่ได้ ได้แต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ มองคนที่ชอบกับคนที่เกลียดที่สุด กำลังหวานชื่นกันในงานเลี้ยงเหมือนหนูตัวน้อย ๆ~]

[พวกแกทั้งหมดนั่นแหละ ให้ออกไปจากห้องถ่ายทอดสดของหนิงหนิงซะ อยากดูละครรักก็ไปอยู่ในห้องถ่ายทอดสดของเจียงเจินเงียบ ๆ อย่ามาก่อกวนหนิงหนิง]

[พวกคุณนี่เป็นโรคหรือไง เจียงเจินยังไม่ได้แต่งเข้าตระกูลลู่เลย แต่ทำตัวเย่อหยิ่งอะไรขนาดนั้น?]

[ตอนนี้ทุกอย่างเกี่ยวกับลู่จีอันล้วนเป็นเพียงการคาดเดา ตัวลู่จีอันเองไม่เคยออกมาพูดอะไรสักคำ ตอนนี้คุยโวใหญ่โต ระวังเดี๋ยวจะหน้าแตกนะ]

[เป็นอะไร อิจฉาเหรอ?]

[ฉันรู้ว่าพวกคุณอิจฉา แต่คุณยังไม่ต้องอิจฉาหรอก ให้หนิงหนิงอิจฉาก่อนเถอะ]

[ทำให้พี่สาวของคุณได้รับบัตรเชิญงานเลี้ยงก่อนค่อยมาพูดกันดีกว่า จิ๊ ๆ]

pคอยดูเถอะ ถึงหนิงหนิงจะทำตัวเรียบร้อยตอนนี้ แต่คืนนี้เธอต้องมีอะไรแน่ ๆ]

จนกระทั่งประมาณห้าโมงเย็น หนิงหนิงยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ขยับเขยื้อน

ตอนนี้ จินซุ่ยส่งข้อความหาเธออย่างบ้าคลั่ง

[จินซุ่ย : หนิงหนิง! อย่าอ่านเลย! รีบมาเล่นกันเร็ว!]

[จินซุ่ย : อย่าอ่านเลยนะ กลับไปค่อยอ่านนะ!]

…

เมื่อถูกข้อความของเธอขึ้นเต็มหน้าจอ หนิงหนิงก็รู้สึกจนปัญญา

เธอลุกขึ้น

ผู้ชมเห็นเพียงเธอเดินไปทางห้องน้ำ และหายเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

พวกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา หนิงหนิงก็ปรากฏตัวในห้องอีกครั้ง

เธอเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว สวมชุดเดรสยาวสีดำเกาะอก

ตัวชุดประดับด้วยเพชรทั่วทั้งตัว ภายใต้แสงไฟ มันดูราวกับเธอสวมใส่ท้องฟ้ายามค่ำคืนและดวงดาวไว้บนร่างกาย

กระโปรงเป็นชั้น ๆ ซ้อนทับกัน ขอบกระโปรงถูกห่อหุ้มด้วยเส้นไหมสีทอง

ที่เอวมีริบบิ้นไหมสีดำรัดอยู่ ส่วนตรงกลางมีดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่ง ดูสมจริงมีชีวิตชีวามาก

หนิงหนิงถักมวยผมขึ้น ติดด้วยกิ๊บคริสตัลสีแดง มันเข้ากันกับสร้อยคอทับทิมที่สวมอยู่ที่คอเป็นอย่างดี

ที่หน้าผากของหนิงหนิง เธอยังประดับด้วยทับทิมอีกเม็ดหนึ่ง

เธอแต่งหน้าเพียงบาง ๆ ทาเพียงแค่ลิปสติก

ทั้งตัวของเธอดูเย็นชาและงดงาม เปล่งประกายความสง่างามที่น่าทึ่ง

ความสวยงามของเธอมันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ทุกคนที่มองเห็นต่างพากันตะลึง

เพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ ที่ไม่ได้พบเจอ แต่การเปลี่ยนแปลงกลับมากมายถึงขนาดนี้

[โอ้พระเจ้า สวยมากเลย…]

[ใช่ สวยมากจริง ๆ…]

ผู้ชมจมอยู่ในความงามอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

[เดี๋ยวก่อน นี่หนิงหนิงจะไปไหน?]

[เธอคงไม่ได้จะไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลลู่หรอกใช่ไหม?]

[จะเป็นไปได้ยังไง เธอไม่ได้รับบัตรเชิญนี่นา?]

[พูดเรื่องไร้สาระไปได้ ถ้าเธอไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยง แล้วเธอแต่งตัวจะไปทำอะไร]

[นั่นไง ฉันบอกแล้วไงว่าหนิงหนิงต้องลงมือแน่นอน]

[น่ารำคาญชะมัด ฉันอยากดูฉากสามเส้าหวาน ๆ ไม่อยากดูนางร้ายที่ไม่เกี่ยวข้องพวกนี้เลย!]

ข้อความจากลู่จีอันส่งมาถึงแล้ว

ชายหนุ่มบอกว่ารถที่เขามารับ มาถึงแล้ว

หนิงหนิงหยิบโบว์ขึ้นมา มองไปที่วาเซีย

วาเซียแสดงสีหน้าต่อต้าน

“ฉันไม่เอาอันนี้หรอก” มันแยกเขี้ยวใส่มอร์ต้าเรื่องนี้เป็นฝีมือเธออีกแล้ว

‘ทำไมเธอถึงชอบโบว์มากขนาดนั้น’

‘ให้หนิงหนิงใส่ก็แล้วไป ทำไมถึงไม่ปล่อยมันไปด้วย’

แน่นอนว่านี่เป็นการจงใจของมอร์ต้า

“ฉันจะไม่ใส่มัน!”

หนิงหนิง “ถ้าไม่ใส่ มันจะดูไร้มารยาทมาก”

วาเซียจึงยอมสวมโบว์เข้าไปอย่างไม่เต็มใจ

วันนี้พนักงานในวิลล่าลดลงไปครึ่งหนึ่ง เพราะพวกเขาทั้งหมดไปอยู่ที่ตระกูลลู่แล้ว

เพราะว่าตระกูลลู่นั่นแหละคือจุดสำคัญที่แท้จริง

เมื่อเธอออกไปที่ประตู ก็เห็นรถยนต์ตามที่คาดไว้

[อะไรนะ? ลินคอล์นคันยาว?]

[แถมประดับเพชรอีกด้วย สว่างจังเลย…]

[แม่คะ ลูกประสบความสำเร็จแล้ว ลูกได้เห็นลินคอล์นคันยาวแล้ว]

[รถคันนี้มาทำไม? มารับหนิงหนิงหรือ?]

คนดูทั้งหมดงุนงงไปหมดแล้ว

[หนิงหนิงโอ้อวดซะเต็มที่เลยนะ แต่เวลาเข้าตระกูลลู่ไม่ได้ดูที่ว่าคุณขับรถอะไรหรอกนะ]

[ขำแทบตาย หนิงหนิงคิดว่าขับรถดี ๆ หน่อย ก็จะสามารถหลอกคนได้เหรอ]

[ไม่ต้องห่วง เธอเข้าไม่ได้หรอก เจินเจินถึงไม่ชอบเธอ ลู่จีอันก็จะไม่ยอมให้หนิงหนิงเข้าไปเพื่อเจินเจินแน่นอน]

[ปล่อยให้เธอไปเถอะ ฉันชอบดูคนถูกตบหน้า]

…

เมื่อเห็นรถ มอร์ต้าก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง หนิงหนิงกดเธอให้นั่งลงเงียบ ๆ ตามเดิม

คนขับรถลงมาจากรถเองและเปิดประตูรถให้เธอ

“คุณหนิง เชิญครับ”

สี่สิบนาทีต่อมา รถคันหรูก็มาถึงคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลลู่

[1] ปลูกต้นหลิวโดยไม่ตั้งใจ แต่กลับให้ร่มเงา เป็นสำนวน หมายถึง ตั้งใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งกลับไม่สำเร็จ แต่พอไม่ได้ตั้งใจกลับบังเอิญสำเร็จโดยไม่คาดฝัน