ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 514 ไล่ออกไป

คฤหาสน์เก่าของตระกูลลู่ตั้งอยู่ทางชานเมืองทิศตะวันออก

หนิงหนิงโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างรถ เบื้องหน้าเธอคือสวนขนาดใหญ่ที่สง่างาม

มองเห็นป่าไผ่อยู่ลาง ๆ หลังกำแพง

รถแล่นเข้าประตูใหญ่ หนิงหนิงมองออกไปจากหน้าต่างรถ เห็นว่าภายในสวนก็เป็นเหมือนกับความประทับใจแรกที่ได้เห็น

ศาลาริมน้ำ ตำหนัก สะพานเล็ก ๆ ลำธาร คานไม้แกะสลัก ผนังวาดลวดลาย

อาคารอันงดงามเรียงรายเป็นแนวยาวต่อเนื่องกัน ผนังถูกแกะสลักลวดลายอย่างวิจิตรงดงาม

ถ้าไม่รู้ว่านี่คือคฤหาสน์ตระกูลลู่ เธอคงคิดว่าเดินมาเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวแห่งไหนเข้าแล้ว

วาเซียทำเสียงจุ๊จุ๊อย่างทึ่ง ๆ “ว้าว หนิงหนิง นี่แทบจะเทียบเท่ากับวังของเธอได้แล้วนะ”

ยิ่งเดินเข้าไปข้างหน้า เสียงต่าง ๆ ก็ยิ่งดังมากขึ้นเรื่อย ๆ

นี่คือตึกหลักของตระกูลลู่

รถแล่นไปอย่างมั่นคง ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที รถจึงหยุดลง

ด้านหน้าบ้านเต็มไปด้วยผู้คน สื่อต่าง ๆ แบกกล้องวิดีโอ กำลังพูดคุยอย่างคล่องแคล่วอยู่หน้ากล้อง

ดูคึกคักมาก

“คุณหนิง ถึงแล้วครับ รบกวนคุณลงจากรถรอสักครู่ จะมีคนมารับคุณครับ”

หนิงหนิงพาวาเซียลงจากรถ

เธอมาถึงและดึงดูดความสนใจจากคนอื่นอย่างรวดเร็ว

ไม่มีข้อสงสัยเลย เธอสวยมากจริง ๆ

เพียงแค่ปรากฏตัวก็ดึงดูดความสนใจทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ ไม่มีข่าวว่าหนิงหนิงจะมาร่วมงานเลี้ยงของตระกูลลู่ ตอนนี้ เมื่อเธอมา ทุกคนต่างประหลาดใจ

กล้องวิดีโอในงานหันมาจับภาพเธอทันที

เมื่อมีกล้องวิดีโอมากมายขนาดนี้ หนิงหนิงรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

เธอกำลังจะเดินไปข้างหน้า แต่มีคนเรียกเธอจากด้านหลัง

“หนิงหนิง?”

หนิงหนิงหันไปมอง ก็เห็นเจียงเจินกับฟู่เซี่ยนหลี่ยืนอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังเธอ พวกเขามองเธอด้วยสายตาประหลาดใจ

คนที่เพิ่งเรียกเธอก็คือเจียงเจิน

เจียงเจินสวมชุดราตรีสีแดง ริมฝีปากสีแดงเพลิง ดูโดดเด่นมาก

หลังจากที่ภาพลักษณ์พังไปครั้งล่าสุด ตอนนี้เจียงเจินเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าโทนสีแดงแล้ว

ช่วงนี้ นอกจากเรื่องรักสามเส้าสุดดราม่าระหว่างเจียง ลู่ และฟู่ ที่กำลังเป็นที่ฮือฮาในโลกออนไลน์แล้ว อีกคนที่มักจะถูกพาดพิงไปด้วยก็คือหนิงหนิง ‘ผู้ตามจีบ’ ฟู่เซี่ยนหลี่

ตอนนี้ ทั้งสามคนมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน

สื่อมวลชนมีประสาทสัมผัสที่ว่องไว พวกเขากล้าที่จะพนันว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ดังนั้น ทั้งสามคนจึงถูกล้อมรอบด้วยกล้องวิดีโอในทันที

สีหน้าของฟู่เซี่ยนหลี่ไม่ค่อยดีเท่าไร เขาถาม “คุณมาทำอะไรที่นี่”

ด้านหลังของพวกเขามีกล้องถ่ายทำของทีมรายการตามมา ซึ่งตอนนี้กำลังถ่ายทอดสดอยู่

ผู้ชมทุกคนต่างก็รู้สึกแปลกใจ

[เอ๊ะ? หนิงหนิงมาได้ยังไง เธอไม่ได้มีบัตรเชิญนี่?]

[น่ารำคาญจริง ทำไมไปไหนก็มีแต่หนิงหนิงล่ะ?]

[เธอต้องมาหาฟู่เซี่ยนหลี่แน่ ๆ น่ารำคาญจริง เป็นเหมือนพลาสเตอร์ที่ติดแล้วลอกไม่ออกเลยนะ]

[น่ารำคาญมาก ไล่หนิงหนิงออกไปได้ไหม ฉันอยากดูฉากเดือดของเจินเจินนะ ไม่อยากให้หนิงหนิงมาทำให้เสียเรื่อง]

[ไม่ต้องห่วงหรอก หนิงหนิงไม่มีบัตรเชิญด้วยซ้ำ เข้าไปไม่ได้หรอก]

[คุณรู้ได้ยังไงว่าหนิงหนิงไม่มี ถ้าเธอมีล่ะ]

…

หนิงหนิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถามของฟู่เซี่ยนหลี่

ครั้งที่แล้วเมื่อพบกัน ฟู่เซี่ยนหลี่ก็ถามแบบนี้เหมือนกัน

เมื่อรู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์จากสองคนตรงหน้า วาเซียแยกเขี้ยว กำลังเตรียมตัวจะเข้าไปงับทั้งสองคนคนละที แต่ก็ถูกหนิงหนิงอุ้มเอาไว้เสียก่อน

วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองวันเกิดของคนอื่น จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาก็ไม่เหมาะสม

“คุณรู้จักพูดแค่ประโยคนี้เท่านั้นหรือ?” หนิงหนิงถามฟู่เซี่ยนหลี่ น้ำเสียงของเธอเย็นชา ทำให้ฟู่เซี่ยนหลี่ถึงกับอึ้งไป

ครั้งสุดท้ายที่เจอเธอ เธอก็มีท่าทีเฉยเมยแบบนี้

ฟู่เซี่ยนหลี่หัวเราะเยาะในใจ ‘นี่เธอยังไม่ยอมเลิกเล่นละครแกล้งทำเฉยเพื่อล่อเหยื่ออีกหรือ’

‘คิดว่าเขาเป็นคนโง่หรือไง’

เขาไม่ชอบหนิงหนิง ต่อให้หนิงหนิงใช้ร้อยวิธีเพื่อดึงดูดความสนใจของเขา เขาก็จะไม่มองเธอแม้แต่แวบเดียว

ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมายเหล่านี้ กลับจะทำให้เขารู้สึกรังเกียจเธอมากขึ้น

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกหงุดหงิด “กลับไปซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอควรมา”

‘หนิงหนิงตามมาก่อกวน ถ้าบังเอิญส่งผลกระทบต่อมุมมองของตระกูลลู่ที่มีต่อเขา นั่นจะกลายเป็นความสูญเสียที่ไม่คุ้มกับผลที่ได้’

หนิงหนิง “…”

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เจียงเจินก็ดึงแขนฟู่เซี่ยนหลี่แล้วพูดว่า “อย่าดุนักเลย วันนี้เป็นงานวันเกิดของคุณปู่ลู่ ทุกคนควรมีความสุขด้วยกัน ใครอยากมาก็มา ไม่เกี่ยวกับพวกเรา”

ฟู่เซี่ยนหลี่ตอบอย่างหงุดหงิด “ที่เธอชอบผมเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับผมนะ”

หนิงหนิงคนนี้ ชัดเจนว่าเธอมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ฟู่เซี่ยนหลี่ยิ้มเย็น ๆ และถามหนิงหนิงว่า “ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้คุณมา แต่การจะเข้าไปข้างในได้ ต้องเป็นคนที่ได้รับเชิญเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้า คุณมีบัตรเชิญไหมล่ะ?”

เขามองไปที่หนิงหนิง

หนิงหนิงพูดตามตรง “ไม่มี”

[ฮ่า ๆ ๆ หนิงหนิงไม่มีบัตรเชิญจริง ๆ ด้วย]

[ตายละ เมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าถ้าหนิงหนิงมีล่ะ ฮ่า ๆ ๆ เธอไม่มีจริง ๆ นั่นแหละ!]

[คือจริง ๆ แล้วไม่มีบัตรเชิญ แล้วหน้าไหนมาที่นี่ได้?]

[เพราะหนิงหนิงตั้งใจจะมาหาฟู่เซี่ยนหลี่ตั้งแต่ต้นแล้วนี่ ก็เพราะกลัวเจินเจินกับฟู่เซี่ยนหลี่จะได้อยู่ด้วยกันไง]

[แต่ช้าไปแล้วละ ตอนนี้พวกเขากำลังสนุกกับการอยู่ด้วยกันจนไม่อยากแยกจากกันแล้ว]

[แต่งตัวซะสวยเชียว แถมยังจ้างรถหรูมาเสริมภาพลักษณ์ ทำทุกอย่างเต็มที่ แต่สุดท้ายก็เข้าไปไม่ได้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ]

[ฮ่า ๆ ๆ นี่มันเรื่องตลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย]

[เธอคงไม่ได้คิดว่าฟู่เซี่ยนหลี่จะพาเธอเข้าไปหรอกนะ]

[ถ้าอย่างนั้น ยังไงก็น่าจะอาศัยหนิงเหนียนจะดีกว่า น่าเชื่อถือกว่าหน่อย]

[หนิงเหนียนก็ไม่ได้นะ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็แค่พนักงานของบริษัทตระกูลลู่เท่านั้น]

…

ฟู่เซี่ยนหลี่ “คุณไม่มีอะไรเลย แล้วยังกล้ามาอีกเหรอ?”

‘คงไม่คิดว่าเขาจะพาเธอเข้าไปหรอกนะ’

หนิงหนิง “ลู่จีอันเป็นคนเชิญฉันมา เขาน่าจะลืมมอบบัตรเชิญให้ฉัน”

คำพูดของเธอฟังดูเหมือนว่าเธอคุ้นเคยกับลู่จีอันอย่างดี

ฟู่เซี่ยนหลี่มองไปที่หนิงหนิงเหมือนกำลังมองคนโง่ “คุณกำลังบอกว่า ลู่จีอันเชิญคุณมาด้วยตัวเอง?”

หนิงหนิงพยักหน้า

[พรืด–]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ไม่ไหวแล้ว ฉันจะหัวเราะตายแล้ว]

[หนิงหนิงกำลังทำอะไรน่ะ? กำลังเลียนแบบเจินเจินรึเปล่า?]

[เห็นเจินเจินได้รับความนิยมขนาดนี้ ก็อยากจะมาคอสเพลย์เป็นสาวฮอตที่ใคร ๆ ก็หลงรักแบบเจินเจินบ้างหรือไง?]

[หนิงหนิงก็อยากจะมาเข้าร่วมครอบครัวนี้ด้วยเหรอ?]

[ตลกจริง ๆ มันไม่ได้เป็นจริงแค่เพราะพูดออกมานะ ยังต้องดูว่าคนอื่นจะร่วมมือกับเธอหรือเปล่าด้วย]

[เดี๋ยวหนิงหนิงคงจะบอกว่าฟู่เซี่ยนหลี่ก็ชอบเธอด้วยใช่ไหม ฮ่า ๆ ๆ ๆ…]

[ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย หนิงหนิงตอนนี้อยากได้คนแบบไหนก็มีไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงต้องไปแย่งกับเจินเจินด้วย]

[เธอทนเห็นเจินเจินได้ดีไม่ได้ มันกลายเป็นนิสัยไปแล้ว เปลี่ยนไม่ได้ ใครใช้ให้เจินเจินมักจะโชคดีกว่าเธอ เป็นที่นิยมมากกว่าเธอล่ะ]

[ทัศนคติของหนิงหนิงแย่เนอะ]

[??? คุณฟังตัวเองบ้างไหมว่ากำลังพูดอะไร?]

[ลู่จีอันยังไม่ได้ปรากฏตัวออกมาจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้น ฉันเชียร์ หนิงหนิง]

…

ฟู่เซี่ยนหลี่ดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับคำตอบของเธอ เขาชายตามองเจียงเจินอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ราวกับจะบอกว่า ‘เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่มี’

เจียงเจินยักไหล่ และรู้สึกจนปัญญาเช่นกัน ‘ถ้าอย่างนั้นเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว’

‘จุดประสงค์ที่หนิงหนิงมาก็เพื่อเขา เขาคงต้องตัดสินใจเอาเองแล้ว’ เธอหันหน้าหนีไป ไม่มองอีกต่อไป ความหมายชัดเจนว่าเธอไม่สนใจแล้ว

ฟู่เซี่ยนหลี่มองดูด้วยความเหนื่อยใจ เขาโบกมือเรียกยามที่ประตูทางเข้า

“เธอไม่มีบัตรเชิญ พวกนายรีบไล่เธอออกไปเลย”