ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 516 ความเกลียดที่เกิดจากความรัก

ลู่จีอันจ้องมองเจียงเจินนิ่ง แม้เขาจะกำลังยิ้ม แต่ก็ทำให้เจียงเจินรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

ฟู่เซี่ยนหลี่ยืนบังหน้าเจียงเจินขวางสายตาของเขาเอาไว้

“ขอโทษด้วย ที่เข้าใจผิดเป็นความผิดของพวกเรา ผมขอโทษแทนเจินเจิน”

ท่าทางของเขาเหมือนผู้ปกป้อง การที่เขาดึงเจียงเจินเอาไว้ก็แสดงถึงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

ความหมายที่สื่อออกมานั้นชัดเจนมาก ลู่จีอันรับรู้ได้แน่นอน เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ผมคิดว่าคุณเข้าใจผิดไปอีกเรื่องหนึ่งแล้ว”

คำพูดนี้ ลู่จีอันพูดกับฟู่เซี่ยนหลี่

“ผมไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับคุณเจียงเลย”

ใบหน้าของเจียงเจินพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

ฟู่เซี่ยนหลี่ดูไม่ค่อยเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง คุณไม่ได้ออกมาแก้ความเข้าใจผิดนี่”

ลู่จีอัน “ผมไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะคุณปู่เจียงเคยช่วยเหลือตระกูลลู่ครั้งหนึ่ง เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในวงการธุรกิจ ผมก็เลยไม่ได้พูดอะไรเพราะเห็นแก่หน้าคุณปู่ เพราะความเข้าใจผิดแบบนี้ ถ้าผมปฏิเสธไป มันจะทำให้อีกฝ่ายเสียหน้าแน่นอน ใช่ไหมล่ะ?”

เขาจงใจมองไปที่เจียงเจินทำเอาเจียงเจินอยากจะมุดลงไปใต้ดินเดี๋ยวนั้น

ลู่จีอันดูท่าทางจนใจเหมือนกัน “ใครจะไปรู้ล่ะว่า หลังจากนั้นจะมีสื่อมากมายมาเล่นมุกตลกแบบนี้ ช่วงนี้ผมยุ่งกับงานวันเกิดของคุณปู่ ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย พอหันกลับมาอีกที บนอินเทอร์เน็ตก็พูดเกินจริงไปขนาดนี้แล้ว”

[โอ้พระเจ้า น่าอายมาก ถ้าเป็นเจียงเจินฉันก็รู้สึกอายแทน แม้จะอยู่หลังจอก็ตาม]

[อ๊าาา ช่วยด้วย ทนไม่ไหวแล้ว ถ้าเป็นฉัน ฉันจะขุดหลุมหลบตัวเองตรงนั้นเลย]

[ลู่จีอันพูดถูกแล้ว ถ้าเรื่องแบบนี้ถูกปฏิเสธออกมา มันจะน่าอายมากจริง ๆ โอ้แม่เจ้า ขนลุกไปหมดแล้ว]

[คุณลู่อาจจะเป็นแฟนคลับของฉันก็ได้นะ~]

[อย่าพูดเลย มันน่าอายมากจริง ๆ]

[ฮาเกือบตาย ฉันว่าการคาดเดาของคุณลู่นี่ไม่ผิดเลย ที่เรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ก็เพราะเจียงเจินลงมาสร้างกระแสเองด้วย ลู่จีอันเปิดทางให้เธอถอยแล้ว แต่เธอกลับไม่รู้จักถนอมน้ำใจ อยากจะทำเรื่องให้ใหญ่โตจนกว่าจะพอใจ]

[มีความเป็นไปได้ไหมว่า เจียงเจินคิดจริง ๆ ว่าลู่จีอันชอบเธอน่ะ?]

เจียงเจินอับอายจนเกือบจะวิ่งหนีไปจากที่นั่นทันที แต่ลู่จีอันก็ยังไม่ปล่อยเธอไป

ลู่จีอัน “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเจียงมีใจให้ใครบางคนอยู่แล้ว ผมเกือบจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของคุณเจียงที่อยู่เบื้องหลังซะแล้ว”

เจียงเจินรู้สึกใจสั่น รีบหลบสายตาของลู่จีอันอย่างรวดเร็ว พลางส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง

“เข้าใจผิด ๆ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ” หัวใจของเจียงเจินเกือบจะกระโดดออกมาจากอก ในใจรู้สึกกระวนกระวายจนแทบจะทนไม่ได้

‘ลู่จีอันจะรู้หรือเปล่าว่านักข่าวพวกนั้นเป็นคนที่เธอจัดหามา’

ลู่จีอันพูดล้อเล่นว่า “ละครรักโรแมนติกของพวกคุณสองคน ช่วยอย่าลากผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลย ผมไม่มีความสนใจที่จะเป็นนักแสดง”

ตอนนี้เจียงเจินอายจนแทบอยากจะมุดลงไปใต้พื้นดินแล้ว

ส่วนฟู่เซี่ยนหลี่ตอนนี้เพิ่งตระหนักได้ว่า ทุกอย่างทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิดของพวกเขา

ทั้งสองคนหน้าแดงก่ำ

กล้องทั้งหมดจับภาพไปที่พวกเขา รอบข้างเต็มไปด้วยสายตาสมน้ำหน้า

ทุกคนต่างรู้ว่า งานวันเกิดของคุณปู่ลู่วันนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน แต่ไม่คิดว่า งานเลี้ยงยังไม่ทันเริ่ม เรื่องสนุกก็เกิดขึ้นเสียก่อน

เจียงเจินและฟู่เซี่ยนหลี่เพิ่งแสดงละครฉากใหญ่ให้ทุกคนดู

รอบ ๆ มีเสียงกระซิบกระซาบ ดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องพวกเขา

ใบหน้าของทั้งสองคนร้อนผ่าวไปหมด

คนที่มาบ้านตระกูลลู่วันนี้ ล้วนเป็นคนที่มีเงิน หรือไม่ก็มีอิทธิพล เจียงเจินยังอยากใช้โอกาสนี้สร้างเครือข่ายความสัมพันธ์เพิ่มเติม

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เรื่องราวแย่แล้ว ทุกอย่างพังหมด

ตอนนี้สถานการณ์กำลังลำบากมาก และยิ่งแย่กว่านั้น เมื่อหนิงเหนียนยังแทงซ้ำอีกครั้งอย่างไร้ปรานี “ฉันบอกแล้วไงว่า อย่าได้คิดไปเองเลย”

“พรืด——”

ไม่รู้ว่าใครบางคนอดไม่ไหวหัวเราะออกมา

ไม่นาน เสียงหัวเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้นรอบ ๆ

[ขำตายแล้ว นี่มันซีรีส์วัยรุ่นชัด ๆ ลู่จีอันตลกจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ…]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ โดนคนที่เกี่ยวข้องตบหน้ากลางที่สาธารณะ น่าอายจริง ๆ]

[แฟนคลับคู่จิ้นมีความสุขกันไหม? นี่คือฉากสามคนเจอกันที่พวกคุณรอคอยไม่ใช่หรือไง]

[ขอแสดงความยินดีกับภาพลักษณ์เพลย์เกิร์ลของเจียงเจินที่จบชีวิตลงกลางทางแบบนี้]

[ขอแนะนำว่าไม่ว่าจะเป็นดาราชายหรือดาราหญิง ระวังการสร้างภาพลักษณ์เพลย์บอยหรือเพลย์เกิร์ลให้ดี นี่มันไม่ใช่นิยายนะ]

[พวกคุณที่เป็นแฟนคลับไม่รู้สึกอึดอัดบ้างเหรอ? ฉันนึกถึงข้อความที่พวกคุณสแปมในแชตก่อนหน้านี้ แล้วอายจนนิ้วเท้างอขุดพื้น]

[แฟนคลับยังเข้ามาโดดด้วย จริง ๆ ไม่รู้ว่าใครไปให้หน้าคุณมากขนาดนี้]

[อยากดูเรื่องตลกของหนิงหนิง แต่กลายเป็นว่าตัวเองเป็นตัวตลกไปซะงั้น ฮ่า ๆ ๆ ๆ น่าอายชะมัด]

[เจียงเจินถึงจะเปลี่ยนบุคลิกไปแล้ว แต่นิสัยชอบคิดไปเองนี่ ยังแก้ไม่หาย ช่างน่าเสียดายจริง ๆ]

[งานเลี้ยงนี้ยังไม่ทันเริ่มเลย ก็สนุกขนาดนี้แล้ว การถ่ายทดอสดวันนี้เลือกถ่ายทอดได้ถูกที่ถูกเวลาจริง ๆ]

พริบตานั้น หน้าจอเต็มไปด้วยข้อความเย้ยหยัน

แฟน ๆ เจียงเจินต่างโกรธจนกัดฟันอยู่หน้าจอ พวกเขาไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร

คำชี้แจงของลู่จีอันไม่ได้ให้ความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

เขาเพิ่งพูดจบด้วยรอยยิ้มที่ฝืน ๆ แล้วหันไปยิ้มให้หนิงหนิงพลางพูดว่า “ไปกันเถอะ เข้าไปข้างใน”

หนิงหนิงอุ้มวาเซียเดินตามลู่จีอันเข้าประตูไป โดยไม่มีความลังเลใด ๆ

เจียงเจินมองแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินจากไป

ในใจของเธอมีความรู้สึกเหมือนไฟกำลังลุกไหม้อยู่

‘หนิงหนิงรู้จักลู่จีอันได้ยังไงกันแน่’

ในตอนที่เธอเพิ่งคิดว่าตัวเองเหนือกว่าหนิงหนิงด้วยการมีฟู่เซี่ยนหลี่อยู่ข้างกาย ก็มีลู่จีอันโผล่ออกมาอีกคน

‘เพราะอะไร หนิงหนิงถึงได้รับสิ่งที่ดีกว่าเธอเสมอ’

เธอกัดฟันแน่น แอบมองไปที่ ชายหนุ่มข้างกายซึ่งกำลังจ้องมองไปที่ประตูทางเข้าเช่นกัน บนใบหน้ามีความสับสนอยู่บ้าง ปากพึมพำว่า “หนิงหนิง เธอ…”

ไม่ได้หันกลับมามองเขาแม้แต่แวบเดียว

เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้ แค่เขาปรากฏตัว ดวงตาของหนิงหนิงก็จะจับจ้องอยู่ที่ตัวเขาตลอดเวลา ซึ่งก็ทำให้เขารู้สึกรำคาญมาก จนต้องหลบเลี่ยงเธอ หรือไม่ก็ทำให้เธออับอาย

เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ที่จะไม่ใส่ใจเขาเช่นนี้

ฟู่เซี่ยนหลี่รู้สึกแปลก ๆ อยู่ในใจ

มันไม่ถูกต้องเอาเสียเลย

“ฉันขอโทษ เรื่องนี้ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน”

เจียงเจินขอโทษฟู่เซี่ยนหลี่ก่อน ดึงความสนใจของฟู่เซี่ยนหลี่กลับมา

“หนิงหนิงเธอไม่เคยชอบฉันอยู่แล้ว ตอนนี้เธอมองคุณแบบนั้น เธอคงเกลียดคุณไปด้วย ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเสียหน้าไปพร้อมกับฉัน”

ฟู่เซี่ยนหลี่พอได้รับการเตือนแบบนี้ ก็เข้าใจทันที

‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ท่าทีที่หนิงหนิงมีต่อเขา แท้จริงแล้วเกิดจากความรักที่กลายเป็นความเกลียด’

‘ในเมื่อเกลียด นั่นก็แสดงว่ายังใส่ใจ’

ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกในใจ

เขาปลอบเจียงเจิน “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องสนใจเธอ ต่อไปผมจะปกป้องคุณเอง”

เมื่อเห็นสายตาของเขาที่มองมาที่เธอด้วยความอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึก เจียงเจินก็วางใจลงได้

เธอต้องยึดมั่นฟู่เซี่ยนหลี่ไว้ให้มั่นคง

มีเพียงฟู่เซี่ยนหลี่เท่านั้นที่เธอจะไม่ยอมยกให้กับหนิงหนิง

เธอไม่เชื่อหรอกว่าหนิงหนิงจะไม่สนใจฟู่เซี่ยนหลี่เลยแม้แต่นิดเดียว

‘คงจะแกล้งทำแน่ ๆ’

‘น่าจะเป็นกลยุทธ์การปล่อยเพื่อจะจับอีกทีสินะ’

‘ช่างเป็นกลวิธีเก่า ๆ จริง ๆ’

หนิงหนิงไม่รู้เรื่องความคิดอันวุ่นวายของคนทั้งสองที่อยู่นอกประตู และเธอก็ไม่สนใจด้วย

งานเลี้ยงยังไม่ได้เริ่มอย่างเป็นทางการ แต่ในห้องโถงใหญ่ก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว

หนิงหนิงเห็นตัวละครหลายคนที่เธอเคยอ่านพบในหนังสือ ปะปนอยู่ในบรรดาแขกเหล่านั้น