ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 519 ทั้งหมดล้วนเป็นวิญญาณจากภายนอก

วาเซียน่าจะรู้สึกได้เช่นกัน เพราะหายากที่มันจะว่าง่าย

ชายชราหัวเราะ เขาจับแขนของหนิงหนิงตามความเคยชิน ทันใดนั้นหนิงหนิงก็แข็งทื่อไปทั้งตัว

ฮวาหยูไม่ทันได้ห้าม หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น

แต่เมื่อมองดูหนิงหนิง ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่มีปฏิกิริยาพิเศษอะไร เธอถึงค่อย ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

คุณปู่ลู่จูงมือหนิงหนิง แล้วชี้ไปที่โต๊ะพวกนั้น “ดูสิ ทุกอย่างนี่เตรียมไว้ให้เธอทั้งนั้น กินได้เต็มที่เลยนะ”

หนิงหนิง “ทั้งหมดนี้เตรียมไว้ให้ฉันเหรอคะ?”

ลู่จีอันพูดหยอกล้อ “ผมไม่ได้บอกแล้วหรือว่ามีของอร่อย ผมจะโกหกคุณได้ยังไงกัน?”

‘แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเปิดห้องหนึ่งโดยเฉพาะเพื่อวางของกินหรอกนะ’ หนิงหนิงคิด

ฮวาหยูพูด “คุณอยู่ที่ชั้นล่าง คงกินไม่สบายใจแน่ ที่นี่ไม่มีใครมารบกวนคุณ กินได้อย่างสบายใจเลย”

นั่นก็จริง เธอเพิ่งก้าวเข้าประตูมา ก็รู้สึกได้ถึงสายตามากมายที่จ้องมองอยู่แล้ว

แล้วเธอนึกถึงสายตาประหลาดเมื่อสักครู่อีกครั้ง

ลู่จีอัน “ทำไมถึงเหม่อล่ะ?”

หนิงหนิง “ไม่มีอะไร ขอบคุณค่ะ” หนิงหนิงตอบ

“กินเถอะ กินเถอะ ลองชิมดูสิ ไม่ต้องเกรงใจ” ฮวาหยูพูดเร่งเร้าพร้อมรอยยิ้ม

วาเซียไม่เกรงใจเลยสักนิด กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วซุกหน้าลงในจานทันที

ไม่มีมารยาทในการกินเลย

แต่กลับทำให้ฮวาหยูอดหัวเราะไม่ได้

“แมวตัวนี้ น่ารักกว่าที่เห็นในทีวีอีก”

ปีศาจรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความชอบของมนุษย์ มันหยุดลงเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ ก้าวด้วยท่าเดินอันสง่างามแบบแมว กระโดดลงจากโต๊ะ เดินมาที่หน้าฮวาหยู เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง

ฮวาหยูสงสัย “นี่คือ?”

หนิงหนิง “มันอนุญาตให้คุณลูบมัน”

หัวใจของฮวาหยูเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและดีใจ เธอรู้ดีว่าแมวตัวนี้มีนิสัยเอาแต่ใจแค่ไหน เพราะเธอได้ดูการการถ่ายทอดสดมาแล้ว

เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง แตะเบา ๆ ที่ตัววาเซีย

วาเซียไม่ขยับเขยื้อน เธอจึงรวบรวมความกล้าและลูบมันเบา ๆ

วาเซียส่งเสียงครางอย่างมีความสุข ฮวาหยูจึงอดไม่ได้ที่จะลูบอีกครั้ง ต้องบอกว่าสัมผัสดีจริง ๆ

วาเซียดมไปดมมา “หอมจัง หอมจัง หอมจริง ๆ เลย!”

‘คนพวกนี้หอมมาก มันชอบมาก’

‘ถ้าได้กัดสักคำก็คงจะดี’

เห็นท่าทางที่มันน้ำลายไหล หนิงหนิงจึงหยิบเค้กชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วยัดเข้าไปในปากของมันโดยตรง

วาเซียถูกดึงความสนใจไปทันที

“เยี่ยมมาก เยี่ยมมาก…”

ลู่จีอันก็ยื่นเค้กชิ้นเล็กมาให้ “กินเถอะ อร่อยมากนะ”

หนิงหนิงรับมา และชิมดูหนึ่งคำ

รสชาติหอมและนุ่มละมุนมาก พูดตามตรง มันอร่อยมากจริง ๆ

ทว่าเธอกินไปเพียงไม่กี่คำก็หยุดลง

ถึงอย่างไรก็ตาม การที่ถูกสายตาหลายคู่จ้องมองแบบนี้ ยกเว้นวาเซียที่ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อยเหมือนเดิม ก้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเอามาก ๆ

ในวันปกติ เธอคงไม่เป็นแบบนี้

แต่ครอบครัวนี้กลับดูเหมือนไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ พวกเขาเพียงแค่ดูเหมือนจะชอบดูเธอกินข้าวเท่านั้น

หนิงหนิง “…”

‘คนกินข้าวมันมีอะไรน่าดูด้วย’

หนิงหนิงวางเค้กที่ยังกินไม่หมดลง แล้วถาม “ลู่เจียนซินล่ะ?”

ลู่จีอันเชิญเธอมา ก็เพื่อใช้ลู่เจียนซินเป็นข้ออ้าง

แต่ตอนนี้ เขากลับไม่อยู่

เมื่อได้ยินชื่อลู่เจียนซิน รอยยิ้มของฮวาหยูที่กำลังยิ้มอยู่ก็จางหายไป

หนิงหนิงมองเธอ “พวกคุณมีอะไรจะพูดกับฉันใช่ไหม”

เธอรู้สึกได้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

สายตาของคนพวกนี้ที่มองเธอ แฝงไปด้วยความคาดหวัง

พวกเขาต้องการอะไรบางอย่างจากเธอ

ลู่จีอันถอนหายใจ “ขอโทษ”

หนิงหนิง “ไม่เป็นไร”

เพราะอย่างไรก็ได้รับความช่วยเหลือจากเธอ ย่อมพูดอะไรไม่ถนัด

เธอถามตรง ๆ “ลู่เจียนซินเป็นอะไร?”

ฮวาหยูนัยน์ตาแดงก่ำ “หนิงหนิง พวกเราขอบคุณคุณมากจริง ๆ ที่ช่วยชีวิตลู่เจียนซินไว้ ช่วงนี้เขาสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนปกติ ฉันในฐานะแม่ของเขา รู้สึกดีใจมาก แต่มันยังไม่พอ ฉันอยากให้เขาหายดีอย่างสมบูรณ์ ฉันรู้ว่าฉันโลภไปหน่อย เพราะแค่เขายังมีชีวิตอยู่ก็เป็นพรอันยิ่งใหญ่แล้ว แต่ฉันไม่สามารถหยุดความโลภนี้ได้จริง ๆ”

ลู่เจียฝูถอนหายใจ “หนิงหนิง คุณช่วยพวกเราหน่อยได้ไหม”

คุณปู่ลู่ก็มองไปที่หนิงหนิงเช่นกัน พวกเขามองเธออย่างระมัดระวัง ด้วยความคาดหวัง

สีหน้าแบบนี้หนิงหนิงคุ้นเคยดี

คำพูดเพียงประโยคเดียวของหนิงหนิงสามารถตัดสินชะตาชีวิตของพวกเขาได้

ฮวาหยูนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบพูด “ถ้าจำเป็นต้องเซ็นสัญญา ฉันยินดี”

คุณปู่ลู่ “ไม่ได้ คุณยังหนุ่มนัก ถ้าจะให้ใครไป ก็ต้องเป็นฉัน ฉันแก่หง่อมแล้ว ชีวิตก็อยู่มามากพอแล้ว ไม่มีอะไรให้เสียดายอีกแล้ว”

ฮวาหยูรีบพูดอย่างร้อนรน “พ่อ อย่าพูดเหลวไหลแบบนั้น ทั้งหมดเป็นความผิดฉันที่ดูแลลู่เจียนซินไม่ดี มันเป็นความผิดของฉันเอง”

ลู่เจียฝูก็พูดขึ้น “ไม่ได้ ให้เป็นผมเถอะ ยังไงที่บ้านก็มีอันอันคอยช่วยอยู่แล้ว ไม่มีธุระอะไรให้ผมทำอีกแล้ว”

…

เมื่อเห็นพวกเขากำลังแย่งกัน หนิงหนิงก็ “???”

ลู่จีอันหัวเราะอย่างขัดเขิน พลางถอนหายใจ “คุณปู่ พ่อ แม่ พวกคุณอย่าทะเลาะกันเลย ถ้าลู่เจียนซินรู้ว่าพวกคุณต้องการใช้ชีวิตแลกกับชีวิตของเขา เขาจะเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย”

ทั้งสามคนหยุดลง

จริง ๆ แล้ว ถ้าเป็นการแลกชีวิตต่อชีวิต แม้ลู่เจียนซินจะมีชีวิตรอด เขาก็คงไม่มีความสุข

ฮวาหยูก็รู้ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือก

“พวกคุณรู้สภาพของลู่เจียนซินไหม?” หนิงหนิงถามขึ้น

ลู่จีอัน “ผมบอกพวกเขาไปแล้ว”

หนิงหนิงยังคิดว่าเขาจะปิดบังเรื่องนี้ ‘ในสถานการณ์ปกติ คนเราไม่ทำแบบนั้นกันหรอกเหรอ?’

ลู่จีอัน “ลู่เจียนซินเป็นน้องชายของผม และเป็นลูกของพวกเขา พวกเขามีสิทธิ์ที่จะรู้”

หนิงหนิงรู้สึกมาตลอดว่า ลู่จีอันใจเย็นจนน่ากลัว

หนิงหนิง “ตอนนี้ลู่เจียนซินน่าจะไม่มีอะไรใช่ไหม?”

อย่างน้อยจากข้อมูลที่มี่มี่ส่งกลับมา เขาไม่ได้มีพฤติกรรมผิดปกติอะไรเลย

ลู่จีอัน “ตามที่คุณบอก ช่วงเวลานี้ เขาไม่ได้มีพฤติกรรมแปลก ๆ จริง ๆ”

แต่ก่อนคนในบ้านเป็นคนกินเจสวดมนต์ บริจาคทำการกุศล แต่ตอนนี้ลู่เจียนซินมาทำด้วยตัวเอง ซึ่งได้ผลดีกว่าแต่ก่อนจริง ๆ

ในช่วงเวลานี้ เขาไม่มีพฤติกรรมผิดปกติเลยสักนิด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มักจะเกิดขึ้นเสมอ

ทุกคนหันไปทำความดี แต่ความเร็วนั้นตามความเร็วในการแปรสภาพเป็นร้ายของลู่เจียนซินไม่ทันเลย

สุดท้าย บุญกุศลก็ต้องพึ่งตัวเอง

แม้กระทั่งตอนนี้ เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ สถานการณ์ของลู่เจียนซินดีขึ้นมากทีเดียว

หนิงหนิงถามลู่จีอันว่า “ทางนรกบอกว่าอย่างไรบ้าง?”

ลู่จีอัน “เรื่องนั้นน่ะ—”

สำหรับเรื่องนี้ ลู่จีอันรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

ทางปรโลกน่าจะส่งคนมาดูตั้งแต่แรกแล้ว และยืนยันว่ามีวิญญาณสองดวงจริง ๆ

และวิญญาณทั้งสองดวงนี้ ไม่ใช่เจ้าของร่างนี้

พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าจะเป็นดวงไหน ก็ไม่ใช่ลู่เจียนซิน

คราวนี้เป็นตาหนิงหนิงที่ตกใจ “คุณหมายความว่า พวกนี้เป็นวิญญาณจากที่อื่นทั้งหมดเหรอ?”

แม้แต่วาเซียก็ยังตกใจจนลืมกินอาหาร เงยหน้าขึ้นและจ้องมองที่ลู่จีอันด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ชายหนุ่มคาดเดาคำถามต่อไปของหนิงหนิงได้ ลู่จีอันจึงพูดต่อไปว่า “แต่ว่า ลู่เจียนซินไม่ได้ตาย”

เอาละ ตอนนี้หนิงหนิงก็เริ่มปวดหัวแล้ว

“แล้วดวงวิญญาณของลู่เจียนซินล่ะ?”

ลู่จีอันส่ายหัว

‘ถ้าจะบอกว่าไม่ตาย แต่กลับหาไม่เจอในร่างกาย’

‘แต่หากหาไม่เจอ ถ้าวิญญาณออกจากร่างกายเป็นเวลานาน ก็ต้องตายแน่’

‘เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่’

ฮวาหยูดูตื่นเต้น “หนิงหนิง คุณเป็นคนช่วยเขาไว้ คุณช่วยเขาอีกหน่อยได้ไหม ฉันแค่อยากให้เขาใช้ชีวิตเหมือนเด็กปกติทั่วไป”

‘ใช้ชีวิตเหมือนเด็กปกติทั่วไป’

หนิงหนิงสังเกตเห็นประโยคนี้ในคำพูดของฮวาหยู