ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 518 ช่วยชาวบ้านกำจัดภัย

จ้าวฉี่หมิงดูกังวลอยู่บ้าง “หนิงหนิงจะไม่มาทำลายแผนของเราใช่ไหม?”

มู่หยานตอบ “ไม่หรอก ถ้าเป็นไปตามที่ผมคาดการณ์ไว้ ยังไงก็หนีไม่พ้น แต่เราก็ต้องระวังตัวให้ดี”

คำตอบของเขาหนักแน่นเด็ดขาด ทำให้จ้าวฉี่หมิงรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

มู่หยานพูดต่อ “คุณวางใจได้ ถึงแม้จะเป็นหนิงหนิง แต่ถ้าไม่มีดาบวิเศษที่ฉันให้เธอ เธอก็ไม่มีทางรับมือกับโจวเฉิงซื่อที่คลุ้มคลั่งได้ เธอจะไม่มาแย่งซีนของคุณหรอก”

จ้าวฉี่หมิงยังคงไม่วางใจ “แน่ใจนะ?”

“แน่นอน นี่คือสิ่งที่ผมใช้จัดการกับพวกนอกรีตโดยเฉพาะ ความสามารถของผม คุณก็เห็นมาแล้ว”

เห็นเขาลังเลอยู่บ้าง มู่หยานจึงถามต่อ “การทำเรื่องใหญ่ ย่อมต้องเสี่ยง คุณกำลังกังวลว่าตัวเองไม่สามารถรับมือกับโจวเฉิงซื่อใช่ไหม?”

จ้าวฉี่หมิงรีบแย้งทันที “เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันจะไปกลัวพวกนอกรีตอย่างเขาได้ยังไง”

เขาเพิ่งได้รู้จากมู่หยานว่า สาเหตุที่โจวเฉิงซื่อแข็งแกร่งขนาดนี้ เพราะเขาเรียนรู้แต่วิชาต้องห้ามซึ่งล้วนเป็นพวกนอกรีตทั้งสิ้น

จ้าวฉี่หมิงแน่นอนว่าครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย

จ้าวฉี่หมิงก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เพราะเขาก็คิดว่าโจวเฉิงซื่อเก่งเกินกว่าที่ควรจะเป็น

และก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าหน่วยสืบสวนพิเศษมีคนที่เก่งกาจแบบนี้มาก่อน

ชายคนนี้เหมือนจะปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้ร่องรอย

ถ้าเกิดว่าเขาฝึกฝนวิชาต้องห้ามนั่นก็จะอธิบายได้หมดแล้ว

วิชาต้องห้ามเมื่อเทียบกับวิชาเซียนปกติ ความเร็วในการฝึกฝนนั้นเร็วกว่าจริง ๆ

เพราะแค่มีใจโหดพอ ยอมเสียสละผู้อื่น วิชาต้องห้ามก็สามารถเรียนรู้ได้เร็ว ไม่มีเคล็ดลับอื่นใด

‘แต่ว่า โจวเฉิงซื่อเป็นหลานชายของโจวฉีอัน หากเขาเรียนวิชานอกรีตพวกนี้ โจวฉีอันจะปล่อยให้เขาเรียนได้หรือ?’

นี่คือข้อสงสัยของจ้าวฉี่หมิง

มู่หยานตอบว่า “หน่วยสืบสวนพิเศษไม่ได้สร้างคนที่ใช้การได้มานานแค่ไหนแล้ว พวกเขาก็ร้อนใจเหมือนกัน อีกอย่าง ก็เพราะโจวเฉิงซื่อเป็นหลานชายของโจวฉีอัน เขาถึงได้ปรากฏตัวในหน่วยสืบสวนพิเศษไง”

จ้าวฉี่หมิงเข้าใจแล้ว นี่เป็นเรื่องของเส้นสาย

เขาอดที่จะยิ้มไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ หน่วยสืบสวนพิเศษก็คงไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่เห็นแม้แต่น้อย

จ้าวฉี่หมิง “งั้นวันนี้ ฉันจะลองทดสอบความสามารถของโจวเฉิงซื่อนี่ดูสักหน่อย”

มู่หยาน “ตอนนี้ก็สามารถเริ่มลงมือได้แล้ว ทำตามที่ผมสอนคุณ แปะยันต์คาถาไว้บนกำแพง มันง่ายมาก ลองดูสิ”

เขาสอนอย่างอดทนและใจเย็น

จ้าวฉี่หมิงรู้สึกตื่นเต้นมาก เขาเงยหน้ามองไปรอบ ๆ หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาก็ล้วงถุงกระดาษออกมาจากกระเป๋า

เมื่อเปิดถุงกระดาษออก ข้างในคือกองหนาของยันต์คาถา

บนยันต์คาถาเหล่านี้ ท่ามกลางสัญลักษณ์ยันต์ที่แปลกประหลาด มีประตูบานหนึ่งล้อมอยู่ตรงกลาง

นี่คือยันต์คาถาที่จ้าวฉี่หมิงไม่เคยเห็นมาก่อน

จ้าวฉี่หมิง “นายแน่ใจเหรอว่าของพรรค์นี้จะใช้ได้จริง ๆ?”

“มีประโยชน์ไหม คืนนี้ลองดูก็รู้ไม่ใช่เหรอ?” มู่หยานกล่าว

มู่หยานพูดว่า ยันต์คาถานี้สามารถดึงดูดวิญญาณให้มารวมตัวกันได้

วิชาต้องห้ามนั้นแตกต่างจากวิชาเซียนแบบดั้งเดิม

ถ้าพูดว่าวิชาเซียนแบบดั้งเดิมอาศัยการขัดเกลาตนเองที่ดี อาศัยจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตากรุณา วิชาต้องห้ามก็คือด้านที่ตรงข้ามโดยสิ้นเชิง

ขึ้นอยู่กับอารมณ์ด้านลบต่าง ๆ ทั้งความอิจฉา ความเกลียดชัง ความเกียจคร้าน…

หลากหลายรูปแบบ

ผู้ที่ฝึกฝนวิชานี้มีจิตใจไม่บริสุทธิ์ พวกเขาจะหาอาหารที่ไม่บริสุทธิ์มากขึ้นเพื่อหล่อเลี้ยงการฝึกฝนของตัวเอง

ความรู้สึกด้านลบมักจะรุนแรงกว่าความรู้สึกด้านบวกเสมอ

นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้วิชานอกรีตสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

ยกตัวอย่างเช่น วิญญาณปีศาจ นั่นคือวิชาต้องห้ามในกลุ่มวิชาต้องห้าม

วิญญาณปีศาจก็คือการดูดซับความรู้สึกด้านลบจากคน แน่นอนว่า ความรุนแรงของความรู้สึกด้านลบในปีศาจนั้นเข้มข้นกว่าในมนุษย์หลายเท่า

ดังนั้น ในตอนนั้น หูเจียถึงได้ปล่อยผีร้ายมากมายออกมาจากนรก

แต่ถึงแม้จะเป็นอัจฉริยะอย่างหูเจีย ทว่าเขาก็ไม่สามารถควบคุมวิญญาณปีศาจได้อย่างสมบูรณ์

เขาพลาดไปแล้ว

พลังอำนาจของปีศาจดูดซับมากเกินไป มันขยายตัวขึ้น

คืนนี้แผนของมู่หยานก็คือการใช้จ้าวฉี่หมิง ผ่านยันต์คาถาที่เขาถืออยู่ในมือตอนนี้ เพื่อดึงดูดผีร้ายมา

ไม่ใช่ว่าเขาชอบดูดซับพลังหรอกหรือ งั้นก็ปล่อยให้เขาดูดให้พอใจไปเลย

ส่วนเรื่องที่ว่าโจวเฉิงซื่อจะรับพลังมากขนาดนี้ไหวหรือไม่ ก็ไม่มีทางรู้ได้

เมื่อถึงเวลานั้น หากอีกฝ่ายไม่สามารถรับพลังได้ ก็จะต้องเปิดเผยตัวอย่างแน่นอน จ้าวฉี่หมิงก็จะใช้ดาบที่มู่หยานให้เขา ฆ่ามันด้วยคมดาบเพียงเฉียวเดียว เพื่อขจัดภัยให้ประชาชน

มู่หยาน “ถ้าหากว่าโจวเฉิงซื่อเป็นปกติ ดาบเล่มนี้ก็ยังคงเป็นอาวุธที่ใช้ปราบผีได้อย่างมีประสิทธิภาพ คุณก็ยังสามารถโดดเด่นได้เหมือนเดิม และยังคงสามารถสร้างภาพลักษณ์ของสำนักเซียนขึ้นมาใหม่ได้”

คำพูดนี้มู่หยานไม่ได้พูดผิดเลย

เขาเคยลองดาบที่มู่หยานให้มา มันก็เป็นเพียงดาบไม้ท้อธรรมดา ๆ เหมือนกัน

แต่ดาบเล่มนี้ของมู่หยาน ฆ่าผีง่ายเหมือนหั่นผัก แม้แต่วิญญาณอาฆาตเห็นยังกลัว

จริง ๆ แล้วก็เพราะเคยลองมาแล้ว เขาถึงได้ทำตามแผน มาที่นี่ในคืนนี้

ในใจลึก ๆ เขายังค่อนข้างเชื่อในคำพูดของมู่หยาน

จ้าวฉี่หมิงรู้สึกกระวนกระวายใจ “จะไม่ถูกจับได้ใช่ไหม”

บ้านแบบนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการจัดวางค่ายกลป้องกันผี

ถ้าเขาแปะยันต์นี่ลงไป หากบังเอิญไปกระตุ้นกับด่านอื่นเข้า ทุกอย่างก็จะจบ

มู่หยาน “คุณวางใจได้ นั่นผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”

จ้าวฉี่หมิงรู้สึกแปลกใจอีกครั้ง “นายเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้อะไรมากมายขนาดนี้”

มู่หยานยิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องสนใจว่าผมเป็นใคร คุณแค่ต้องรู้ว่าผมสามารถช่วยคุณได้ ก็พอแล้ว”

มู่หยานวางสายทันที จ้าวฉี่หมิงพยายามโทรกลับไปอีกแต่ไม่สามารถติดต่อได้แล้ว

เขามองดูยันต์คาถาในมือของตัวเอง คิดว่าในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ลองเสี่ยงดูสักตั้งเถอะ

‘อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่เสียเปรียบอยู่แล้ว’

บัตรเชิญนี้ เขาซื้อมาด้วยราคาแพงมาก ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่าได้

จ้าวฉี่หมิงหยิบยันต์คาถาแผ่นหนึ่งมา ตรวจสอบอีกครั้งว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เขา แล้วจึงนำยันต์คาถาไปแปะที่มุมกำแพงอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ เมื่อยันต์คาถาถูกแปะลงไป ทันใดนั้นยันต์คาถาก็สว่างวาบขึ้นชั่วขณะ แล้วค่อย ๆ หายไป

มุมกำแพงไม่มีอะไรเลย จ้าวฉี่หมิงรู้สึกประหลาดใจ ดูเหมือนว่า มู่หยานคนนี้ จะเก่งกว่าที่เขาคิดไว้อีกหน่อย

‘ดีมาก’

‘แผนการวันนี้ จะสำเร็จหรือไม่นะ’

จ้าวฉี่หมิงกำหมัดแน่น

วันนี้ เขาต้องทำให้ทุกคนเห็นใบหน้าที่แท้จริงของโจวเฉิงซื่อ และที่สำคัญกว่านั้น เขาต้องทำให้สำนักเซียนกลับคืนสู่ตำแหน่งที่มันควรจะอยู่

และต้องทำให้หน่วยสืบสวนพิเศษเสียชื่อเสียงย่อยยับ

พวกที่อดทนต่อการเรียนวิชานอกรีตก็รอถูกน้ำลายจมตายไปเถอะ

ไม่แปลกเลยที่หน่วยสืบสวนพิเศษและหนิงหนิงก่อนหน้านี้มีความเกี่ยวข้องกันลึกซึ้ง พวกเขาเหมือนกัน ไม่เรียนในทางที่ถูกต้อง

วันนี้ ทุกอย่างควรจะจบลงแล้ว

จ้าวฉี่หมิงมั่นใจเต็มเปี่ยม

…

ทางด้านนี้ หนิงหนิงเข้ามาในห้องแล้วชะงักไป

“ว้าว~” วาเซียอดที่จะร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจไม่ได้

ในห้อง มีการจัดวางโต๊ะยาวหลายตัวตามแนวขวาง บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารอร่อยนานาชนิด

ที่ริมโต๊ะด้านนอกสุด ชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมชุดจีนสีแดง ดูกระฉับกระเฉง

เมื่อเห็นหนิงหนิงเข้ามา เขารีบลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม พยักหน้าให้หนิงหนิง ดูเป็นมิตรมาก

ลู่จีอันร้องเรียก “คุณปู่” แล้วเดินไปพยุงชายชราคนนั้น

คุณปู่ลู่สะบัดมือของเขาออก

“ไปน่า ตาแก่อย่างฉันยังไม่ถึงขั้นต้องให้คนช่วยพยุงหรอก”

หนิงหนิงเห็นร่างของเขามีแสงสีทองอ่อน ๆ แผ่ออกมา

‘สมกับเป็นคนในครอบครัวเดียวกันจริง ๆ แม้แต่แสงสีทองก็ยังเหมือนกันเลย’

วาเซียสูดจมูก “พวกเขาทั้งครอบครัวมีกลิ่นหอมฟุ้งไปหมดเลย!”

ชายชรายิ้มให้กับหนิงหนิงไม่หยุด “เธอคือหนิงหนิงสินะ”

หนิงหนิงรู้สึกได้ถึงความปรารถนาดีที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ทั้งลู่เจียฝูและฮวาหยูก็เช่นกัน พวกเขาล้วนไม่มีเจตนาร้าย