คุณหนูใหญ่ผู้นี้ไม่ต้องการก้าวหน้า - ตอนที่ 1206 เจตนาฆ่าของตระกูลสวรรค์

ตอนที่ 1206 เจตนาฆ่าของตระกูลสวรรค์

………………..

ฉินหลิวซีระงับความคิด ไฟนรกที่รุนแรงพลันหายไปด้วย นางงอปลายนิ้ว นิ้วชี้มือซ้ายดีดออกไป

“คิดจะลอบวางแผนข้า ข้าจะเผาเจ้าให้ตาย” นางตะคอกอย่างรุนแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แย่แล้ว การตอบสนองในการป้องกันตัวเร็วเกินไป ทันทีที่แผดเผาก็ได้แผดเผาดวงวิญญาณตนนั้นไปด้วย ยังไม่ทันรู้เลยว่าเขาเป็นใคร ยึดร่างมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ฉินหลิวซีหันหน้ามองไปยังอวี้ลิ่งหลานที่ล้มลงบนพื้น ก่อนจะเดินไปหา มือสำรวจไปที่จิตในแท่นวิญญาณของเขา จากนั้นก็ดึงกลับคืนมา มองไปรอบๆ

ตอนนี้ไม่มีใคร เช่นนั้นก็ชนแล้วหนี?

สามจิตเจ็ดวิญญาณของเด็กโชคร้ายผู้นี้ถูกกลืนกินไปมากกว่าครึ่งแล้ว กลายเป็นคนโง่แล้ว หากนางค้นดวงวิญญาณของเขาอีก คาดว่าคงจะดวงวิญญาณแตกสลาย กลายเป็นคนตาย

ฉินหลิวซีมองดูโหงวเฮ้งของเขา ถอนหายใจ เกิดในตระกูลอวี้ ด้อยกว่าอวี้ฉังคงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับมีจิตใจที่อยากจะแข่งขันเพื่อความโดดเด่นและมีความอิจฉาริษยา มิเช่นนั้นด้วยโชคลาภและฮวงจุ้ยของตระกูลอวี้ อย่างน้อยก็ต้องได้รับความคุ้มครองอยู่บ้างกระมัง

เดิมทีอยากจะจากไป เมื่อนึกถึงอวี้ฉังคง ฉินหลิวซีจึงอุ้มคนผู้นี้ขึ้นมา ก้าวเข้าไปในความว่างเปล่า ไม่นานก็มาถึงตระกูลอวี้ โยนเขาเข้าไปในลานแห่งหนึ่ง ส่วนนางก็ไปที่หลุมศพบรรพบุรุษตระกูลอวี้

ตอนนั้นตระกูลอวี้ถูกขโมยโชคลาภ ดวงวิญญาณขโมยร่างตนนั้นเป็นผลงานของซื่อหลัว ใครจะไปรู้ว่าเขามีแผนสำรองหรือไม่

ดวงจันทร์บดบังส่วนลึกของเมฆหมอก

ฉินหลิวซียืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า มองหลุมศพบรรพบุรุษด้านล่าง หยิบของที่ได้มาจากซือเหลิ่งเย่ว์ กระโดดหลายครั้งติดต่อกัน วางค่ายอาคมสะท้อนกลับดวงชะตาในบริเวณนี้

ไม่ว่าใครมาลงมือทำสิ่งไม่ดี ก็จะถูกค่ายอาคมสะท้อนกลับ

นางป้องกันปีศาจร้าย และยิ่งป้องกันซื่อหลัว

อย่างไรเสียโชคลาภของตระกูลอวี้นั้นก็รุ่มรวยกว่าตระกูลขุนนางหลายตระกูล หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นถูกขโมยไปไม่น้อย ก็จะเจริญรุ่งเรืองมากกว่านี้

หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว ฉินหลิวซีก็ใช้กระดาษยันต์ฉีกเป็นร่างตุ๊กตากระดาษ เสกมนต์ส่งสารลงไปบนตุ๊กตากระดาษ จากนั้นก็ปล่อยมันไป

ตุ๊กตากระดาษส่ายหน้าโบกมือให้นาง เดินขากะเผลกจากไป

ฉินหลิวซี “…”

นางไม่คุ้นเคยกับการทำสิ่งนี้แล้วหรือ ดูเหมือนว่าตุ๊กตากระดาษจะขาสั้นข้างยาวข้าง นางทำข้อผิดพลาดโง่ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร

จะต้องเป็นผลสืบเนื่องมาจากที่ไปทำร้ายหายนะอย่างจ้าวอ๋องแน่ๆ

ไม่สนใจแล้ว

“รากฐานของตระกูลตัวเองก็เฝ้าเอง รักษาไว้ไม่ได้ เช่นนั้นก็โทษใครไม่ได้” ฉินหลิวซีทิ้งไว้หนึ่งประโยคแล้วหายตัวไปในความว่างเปล่า

หลังจากที่นางจากไปก็มีเงาปรากฏขึ้นที่หลุมศพใหญ่ในสุสานบรรพบุรุษ รับรู้ถึงค่ายอาคมในสุสานบรรพบุรุษแห่งนี้ อดรู้สึกสบายใจไม่ได้

เจ้าเด็กฉังคงผู้นั้นเก่งไม่เบาเลย เส้นสายไม่เลวเลยทีเดียว!

อวี้ฉังคงที่ติดตามฉีเชียนมาซีเป่ยได้จามขึ้นมา ไม่สนใจสายตาเป็นกังวลของฉีเชียนที่มองมา ชี้ที่แผนภาพพลางกล่าวว่า “ซีเป่ยเป็นอาณาเขตของตระกูลเฉวียน ท่านไม่ต้องคิดถึงกำลังทหาร แต่จำเป็นต้องพยายามสร้างความประทับใจที่ดี ข้าได้ดูอย่างละเอียดแล้ว ไม่สามารถจ่ายเงินค่าจ้างทหารได้ ทหารก็ค่อนข้างคิดลบ ท่านควักเงินส่วนตัวออกมาใช้เถิด ยิ่งระดับต่ำเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องการค่าจ้างทหารมากขึ้นเท่านั้น”

ฉีเชียนพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนี้ เพียงแต่กลัวว่าเฉวียนจิ่งจะคิดว่าข้ากำลังซื้อใจคน”

อวี้ฉังคงหัวเราะ “ท่านคิดมากไปแล้ว หากทหารตระกูลเฉวียนติดสินบนได้ง่ายขนาดนั้น เช่นนั้นชื่อเสียงของตระกูลเฉวียนก็คงไม่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้”

ฉีเชียนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “เป็นข้าที่ตื้นเขินเอง”

“ท่านเป็นคนในราชวงศ์ มีความคิดเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หากพวกจ้าวอ๋องอยู่ที่นี่ ก็ใช่ว่าจะไม่มีความคิดเช่นนี้” อวี้ฉังคงเอ่ยเสียงเรียบ

หลังจากที่เขากล่าวจบ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอยู่ข้างนอก

เฉวียนจิ่งมาแล้ว

เพียงแต่ผู้ที่มากับเขาเป็นกงกงประกาศราชโองการจากเมืองหลวง และเนื้อหาในราชโองการล้วนทำให้พวกเขาประหลาดใจและตกใจเล็กน้อย

เฉวียนจิ่งกับอวี้ฉังคงมองหน้ากัน กล่าวว่า “รุ่ยอ๋อง ท่านเตรียมพร้อมแล้วหรือไม่”

ให้ภูมิหลังอย่างเป็นทางการแก่เขา นี่หมายความว่าอย่างไร ทุกคนที่นี่ต่างรู้ดีอยู่แก่ใจ

ฉีเชียนได้สติกลับมา โค้งคำนับทั้งสอง “ขอทั้งสองท่านโปรดช่วยข้าด้วย”

ตำแหน่งใหญ่นั้น เขาต้องขึ้นไปนั่งอย่างปลอดภัย

เฉวียนจิ่งเดินออกมาจากกระโจมทหาร มองดูเกล็ดหิมะที่ตกลงมา พ่นลมหายใจแล้วก้าวยาวเดินจากไป

ฉีเชียนมองไปยังอวี้ฉังคง กล่าวว่า “ฉังคง ท่านคิดว่าสิ่งที่กล่าวในราชโองการเป็นจริงหรือไม่”

อวี้ฉังคงสีหน้าเรียบเฉย “จริงหรือไม่นั้นสำคัญด้วยหรือ ท่านคือรุ่ยอ๋อง บุตรชายของพระสนมหวงกุ้ยเฟยที่จากไปแล้ว ย่อมดีกว่าบุตรที่อยู่ภายใต้ชื่อของนางสนมหรูเฟยไม่ใช่หรือ”

ฉีเชียนนึกถึงสตรีผู้นั้น สีหน้าเย็นชา หลังจากเงียบไปนานก็กล่าวเพียง “อืม”

อวี้ฉังคงคุยกับเขาอยู่สักพัก จากนั้นก็กลับไปที่กระโจมของตัวเอง ทบทวนการจัดวางกำลังครั้งถัดไป ขณะที่กำลังจะนอนลง ก็ได้ยินเสียงดังก๊อกแก๊ก

เขาหันไปมอง ตุ๊กตากระดาษขาสั้นข้างยาวข้างตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในความว่างเปล่า เดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ จากนั้นก็เผาไหม้ตัวเอง เสียงของฉินหลิวซีดังเข้าไปในหูของเขา

เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด อวี้ฉังคงก็ขมวดคิ้ว มีความรู้สึกเย้ยหยันและเย็นชาเล็กน้อย ตระกูลสวรรค์ไร้ความปรานี สิ่งที่กล่าวมานั้นเป็นเรื่องจริง หากฉีเชียนรู้เข้าจะทำอย่างไร

และเรื่องที่เกิดขึ้นกับอวี้ลิ่งหลานกลับทำให้เขากังวลใจอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าน้องรองไม่ใช่น้องรองคนเดิมมาตั้งนานแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ขัดแย้งกันเช่นนี้ เมื่อก่อนน้องรองไม่ได้เสแสร้งขนาดนี้

โง่แล้ว ก็ดี

รักษาชีวิตไว้ อยู่ในตระกูลก็จะปลอดภัยไปจนแก่เฒ่า

อวี้ฉังคงถอนหายใจยาว

ในวังหลวง

ได้ยินมาว่าจวนจ้าวอ๋องถูกฟ้าผ่าอย่างอธิบายไม่ได้ ครึ่งหนึ่งของห้องถล่มลงมา คุณชายตระกูลอวี้ผู้นั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนจ้าวอ๋องก็เอาแต่บอกว่ามีผี ขาของเขาก็สั้นข้างยาวข้างอย่างอธิบายไม่ได้ เอาแต่ร้องตะโกนว่าจะหาปรมาจารย์มาไล่วิญญาณร้ายจับผี ทำให้ฮ่องเต้ที่ยังคงรักษาอาการบาดเจ็บรำคาญเป็นอย่างมาก

ไม่ต้องพูดว่าเป็นปีที่มีเรื่องมากมาย ร่างกายมังกรของตัวเองล้มป่วย ทำได้เพียงนอนรักษาอยู่บนเตียง ส่วนมหาราชครูจู่ๆ ก็หนีไป หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกลั่นแกล้งทอดทิ้ง

นอกจากนี้ ข่าวที่กรมอาญาส่งมาก็ทำให้เขากังวลใจ

ร้านยาตำหนักอายุวัฒนะถูกปิดตรวจสอบ เจ้าของร้านถูกจับ แต่คนเมื่อมาถึงกรมอาญาก็ทำลายกรมอาญาจนเละแล้วหลบหนีออกจากคุกไปอย่างเงียบๆ ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามครั้งใหญ่

ได้ยินผู้บังคับบัญชาบอกว่าเจ้าของร้านผู้นั้นประหลาดเล็กน้อย ไม่ค่อยเหมือนพ่อค้าธรรมดาทั่วไป ราวกับนักพรตที่มีฝีมือไม่ธรรมดา

ฝีมือไม่ธรรมดา

มหาราชครูก็เป็นเช่นนี้ เจ้าของร้านขายยาก็เป็นเช่นนี้ ซ้ำยังมีความเคลื่อนไหวของศาสนาพุทธและลัทธิเต๋า ล้วนทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวและถูกคุกคาม

อาณาจักรของเขาดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมั่นคงอย่างที่เขาคิดไว้ แต่มีอันตรายที่เขามองไม่เห็นมากมาย เขาไม่ใช่ผู้สูงส่งในสายตาของราษฎร มีคนบางคนที่อยู่เหนือเขา

ความคิดเช่นนี้ ทำให้เขาไม่มีความสุขเป็นอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้อารมณ์ของฮ่องเต้จึงคาดเดาได้ยากและฉุนเฉียวมากขึ้นเรื่อยๆ มองทุกคนด้วยสายตาสงสัยและพิจารณา

อย่าปล่อยให้ผู้อื่นล่วงล้ำขอบเขตอำนาจของตัวเอง

ภัยคุกคามจะต้องจับกดหมอนให้ตาย นักพรตที่ฝีมือไม่ธรรมดาก็ไม่มีข้อยกเว้น

เสนาบดีลิ่นสังเกตเห็นเจตนาสังหารอันแปลกประหลาดของฮ่องเต้ เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย ล่าช้าไม่ได้แล้ว จะต้องรีบตัดสินใจเรื่องรัชทายาทโดยเร็วที่สุด จากนั้นก็จัดพิธีพระบรมศพ!

………………..