ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 314 กอดแขน

ตอนที่ 314 กอดแขน

………………..

ฉินเหยามองพวงเหรียญเงินสองพวงที่ถูกยัดใส่มือมา ก้มหน้าลงยิ้มเล็กน้อย เก็บมันไว้ก่อนชั่วคราวเพื่อรักษาหน้าของหนุ่มน้อย

ครั้นเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จสิ้น เด็กๆ ชำระล้างร่างกายและเข้านอนแล้ว นางจึงแอบย่องนำพวงเหรียญสองพวงนี้กลับไปใส่ไว้ในหีบเงินของเอ้อร์หลางที่ซ่อนไว้ใต้เตียงอย่างเงียบเชียบ

ขณะที่นางค่อยๆ ย่องถอยออกจากห้องอย่างแผ่วเบานั้น ดวงตาคู่หนึ่งก็เบิกขึ้นในความมืด ฉินเหยาหยุดเคลื่อนไหวแล้วมองไปยังทิศทางนั้นอย่างเฉียบคมก็เห็นซื่อเหนียงนั่งอยู่บนเตียง มองมาที่นางอย่างประหลาดใจ

ฉินเหยารีบทำมือเป็นสัญญาณให้เงียบ ซื่อเหนียงพยักหน้าอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าท่านแม่มาปรากฏตัวในห้องได้อย่างไร

ทว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ เด็กหญิงตัวน้อยผล็อยหลับไปอีกครั้งในไม่ช้า

วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นมา นางยังนึกว่าเป็นความฝัน พอเล่าให้เหล่าพี่ชายฟัง ก็เห็นพี่ใหญ่พี่รองมุดเข้าไปใต้เตียงลากหีบเงินออกมาทันที

ต้าหลางรีบเปิดออกดู เงินสองพวงที่คุ้นเคยกลับมาแล้ว

เอ้อร์หลางยินดีเป็นล้นพ้น “ต้องเป็นท่านแม่ที่ส่งคืนมาแน่ๆ พี่ใหญ่ เมื่อวานข้าก็บอกแล้วว่าท่านเกรงใจเกินไป”

“เจ้าพูดด้วยหรือ” ต้าหลางถามอย่างสงสัย เขาจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินคำพูดนี้

เอ้อร์หลางเกาศีรษะ หัวเราะแหะๆ กลบเกลื่อนแล้วถามพี่ใหญ่ว่าจะนำเงินกลับไปให้ท่านแม่อีกครั้งหรือไม่

ต้าหลางส่ายหน้าอย่างจนใจเล็กน้อย “เป็นข้าที่เกรงใจเกินไปเอง”

หากส่งกลับไปอีก เขาต้องถูกมารดาเลี้ยงตีเป็นครั้งแรกแน่

“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะช่วยพวกท่านเก็บไว้ต่อเอง” เอ้อร์หลางรีบปิดฝาหีบเงินทันที ช่างเป็นคนที่เห็นเงินแล้วตาโตเสียจริง อย่างไรเสียเมื่อคืนเขาก็แอบเสียดายอยู่ตั้งนาน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำตัวรู้ความเช่นพี่ใหญ่ ตรงกันข้าม เขามองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าพี่ใหญ่เสียอีก

ท่านแม่ไม่เห็นค่าของพวกนี้เลยสักนิด หากอยากให้นางมีความสุขอย่างแท้จริงก็ต้องตั้งใจศึกษาเล่าเรียนสอบเข้ารับราชการให้ได้ตำแหน่งสูงๆ แล้วนำเกียรติยศกลับมาให้นาง!

เรื่องนี้ เอ้อร์หลางไม่กล้าคาดหวังจากบิดาของเขาแล้ว คงต้องลำบากตัวเอง อ่านตำราให้ตั้งใจมากขึ้นในภายภาคหน้า

ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า แผนการของหนึ่งวันนั้นอยู่ที่ยามเช้า เช่นนั้นแล้วต่อไปเขาจะเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ นอนให้ครบสามชั่วยามครึ่งก็จะตื่น

แต่ก่อนเคยตื่นเช้าขึ้นครึ่งชั่วยามเห็นทีจะไม่พอเสียแล้ว เช่นนั้นก็เพิ่มเป็นหนึ่งชั่วยามเถิด

ต้าหลางไม่รู้ว่าเอ้อร์หลางคิดอะไรอยู่ในใจ หากรู้ความคิดนี้ของเขา คงอยากจะมัดมือมัดเท้าเขาไว้ ให้เรียนน้อยลงสักหน่อย!

ไม่ใช่ทุกคนที่จะชอบทุ่มอ่านตำรา ถึงขั้น ‘เอาชีวิตเข้าแลก’ ดั่งเช่นเขา!

เสียงเด็กๆ พูดคุยกันในห้อง ฉินเหยาเพียงทำเป็นลมพัดผ่านหู ไม่ได้ตั้งใจฟัง หลังจากเตรียมอาหารเช้าอย่างลวกๆ เสร็จแล้วก็มาถึงหน้าประตูห้องเด็ก ตะโกนด้วยเสียงอันดังฟังชัดว่า

“อีกหนึ่งเค่อจะออกบ้าน รีบจัดการธุระให้ไว!”

ในไม่ช้า ประตูห้องก็เปิดกว้าง สี่พี่น้องวิ่งกรูออกมา ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จสิ้นในคราเดียว จากนั้นก็หยิบหมั่นโถวแห้งที่นึ่งอย่างลวกๆ บนโต๊ะขึ้นมาคนละก้อน

ต้าหลางกับเอ้อร์หลางมวยผมเองได้ ส่วนซานหลางกับซื่อเหนียงกัดหมั่นโถวไปคำหนึ่ง ก็ดื่มน้ำอุ่นไปอึกหนึ่ง กินไป ยืนอยู่ตรงหน้าฉินเหยาให้นางช่วยมวยผมให้ไปพลาง

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ทันเวลาหนึ่งเค่อพอดี ลงกลอนประตู ขึ้นเกวียนแล้วออกเดินทาง

ครั้นมาถึงเรือนเก่า รับจินเป่าขึ้นเกวียน ต้าหลางรู้สึกว่าเวลาชักจะไม่ทันการแล้วจึงเริ่มร้อนรน ฉินเหยาจึงชะลอความเร็วของเกวียนวัว ดึงตัวจินเป่าขึ้นเกวียนในทีเดียว จากนั้นก็เตะก้นวัวทีหนึ่ง ตัวเกวียนก็ควบตะบึงไปยังเมืองจินสืออย่างรวดเร็วปานลมพัด

ยามเช้าของต้นฤดูใบไม้ร่วงอากาศค่อนข้างเย็น เมื่อถึงหน้าประตูสำนักศึกษาตระกูลติง เด็กทั้งห้าคนบนเกวียนต่างก็ถูกลมที่เกิดจากความเร็วของเกวียนวัวพัดจนจมูกแดงก่ำ

แต่ก็ช่วยไม่ได้ บทลงโทษของการมาสายนั้นหนักหนามาก ความน่าเกรงขามของท่านอาจารย์ แม้แต่ฉินเหยาผู้ฆ่าคนไม่กะพริบตาก็ยังไม่กล้าท้าทายโดยง่าย

โชคดีที่เด็กๆ ที่บ้านคุ้นเคยกันดีแล้ว วันนี้ที่จมูกแดงก่ำล้วนเป็นเพราะพวกเขาเตรียมตัวไม่พร้อม ลืมไปว่าอากาศเย็นลงต้องสวมใส่เสื้อผ้าให้มากขึ้น

มีบทเรียนวันนี้แล้ว คราวหน้าก็จะไม่เป็นอีก จินเป่ามือหนึ่งลากหีบหนังสือพลังเซียน อีกมือก็เช็ดน้ำมูก เตือนตัวเองในใจว่าพรุ่งนี้ต้องจำไว้ว่าจะต้องสวมใส่เสื้อผ้าเพิ่มอีกสักหลายผืน!

ไม่เช่นนั้นด้วยความเร็วเกวียนของท่านอาสะใภ้สาม เขาคงทนไม่ไหว!

“ท่านแม่ ลาก่อนขอรับ/เจ้าค่ะ” ซานหลางและซื่อเหนียงสูดน้ำมูกพลางโบกมือให้ฉินเหยา วิ่งเข้าไปในสำนักศึกษา

พอได้วิ่ง ร่างกายก็อบอุ่นขึ้น น้ำมูกจึงไม่ไหลแล้ว

ฉินเหยามองเจ้าตัวเล็กทั้งห้าด้วยแววตาลุแก่โทษเต็มเปี่ยม นางหันไปขับเกวียนอย่างคล่องแคล่ว มุ่งไปยังถนนในตัวเมือง ซื้อขนมกุ้ยฮวาหนึ่งห่อ องุ่นป่าสองจินและซี่โครงหมูอย่างดีสามจิน เตรียมนำกลับบ้านไปบำรุงตนเอง ตื่นเช้ามาส่งเด็กๆ ไปสำนักศึกษา นางเหนื่อยมากเหลือเกิน ต้องบำรุงเสียหน่อย

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านกำลังจ่ายภาษีข้าว ฉินเหยาขับเกวียนกลับบ้าน ไม่ได้ขนของลงจากเกวียน แต่ถือโอกาสนำข้าวที่บ้านจะต้องจ่ายภาษีบรรทุกมาด้วยเลย

หลิวกงกำลังช่วยชั่งน้ำหนักและคำนวณ พอถึงตาบ้านฉินเหยา เห็นนางนำภาษีมาเพียงสำหรับที่ดินแปดหมู่ก็เอ่ยเตือนว่า

“พี่สะใภ้ ที่นาบ้านท่านมีที่ดินสิบหมู่ ต้องเสียภาษีตามค่าเฉลี่ยของผลผลิตปีนี้ ยังต้องจ่ายข้าวเพิ่มอีกห้าสิบเก้าจินขอรับ”

ฉินเหยาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ที่ดินปลูกแตงสองหมู่นั้นก็ต้องเสียภาษีเช่นกันจึงรีบกลับบ้านไปนำข้าวสารมาจ่ายเพิ่ม

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วก็ไปตรวจดูความเรียบร้อยที่โรงงานตามปกติ จัดการเรื่องที่ต้องจัดการให้เสร็จสิ้น หนึ่งวันก็ผ่านพ้นไป

พลบค่ำขับเกวียนไปรับเด็กๆ กลับมา เมื่อเข้าหมู่บ้านก็เห็นควันไฟลอยออกมาจากบ้านของตน

ซื่อเหนียงดีใจขึ้นมาทันที “ต้องเป็นอาวั่งที่กลับมาแล้วแน่ๆ!”

ต้าหลาง เอ้อร์หลาง ซานหลาง และจินเป่าต่างก็สบตากัน รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่ต้องนั่งเกวียนวัวเร็วระห่ำอีกแล้ว!

ฉินเหยามีหรือจะดูความคิดของเจ้าตัวเล็กเหล่านี้ไม่ออก?

นางยิ้มเจ้าเล่ห์พลางถาม “ทำไม ข้ามารับส่งพวกเจ้าไปกลับสำนักศึกษาไม่ดีใจรึ”

เด็กทั้งห้าส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน ตอบอย่างปากไม่ตรงกับใจว่า “ดีใจขอรับ/เจ้าค่ะ”

ฉินเหยายิ้มอย่างพึงพอใจ เกวียนหยุดลงที่หน้าประตูเรือนเก่า จินเป่าก็รีบกระโดดลงจากเกวียน วิ่งหนีเข้าไปในลานบ้านราวกับหนีอะไรมา ราวกับว่าหากช้าไปนิดก็จะถูกฉินเหยากินเสียอย่างนั้น ทำให้พวกต้าหลางสี่พี่น้องหัวเราะเสียงดังลั่น

เมื่อถึงหน้าประตูบ้านตน พอเห็นเหล่าหวงยืนกินหญ้าอยู่ที่ตีนเขา ฉินเหยาก็มั่นใจว่าอาวั่งกลับมาแล้วจริงๆ

“กลับมาเมื่อใด เมื่อครู่ข้าเข้าไปในเมือง เหตุใดพวกเราจึงไม่เจอกัน” ฉินเหยาถามพลางเดินเข้าไปในลานบ้าน ส่งสัญญาณให้เด็กๆ ลงจากเกวียนและรีบกลับไปทำการบ้านให้เสร็จ จะได้ทานข้าวเย็น

เมื่อรู้สึกได้ว่าฉินเหยามองมา เขาก็กระซิบ “จดหมายส่งถึงแล้วขอรับ”

ฉินเหยาพลันวางใจ ตบไหล่อาวั่งเบาๆ “ลำบากเจ้าแล้ว คืนนี้ให้พวกต้าหลางช่วยล้างชาม เจ้ากินข้าวเสร็จก็กลับไปพักผ่อนในห้องไวหน่อยเถิด”

จากอำเภอหลินถึงหมู่บ้านตระกูลหลิว ไปกลับใช้เวลาเพียงวันเดียว แถมยังต้องทำภารกิจส่งจดหมายอีก ฉินเหยาสงสัยว่าอาวั่งคงไม่ได้นอนเลยกระมัง

อาวั่งไม่ได้นอนจริงๆ เวลาทั้งหมดล้วนใช้ไปกับการเดินทางและทำภารกิจให้ลุล่วง

แต่เขาไม่ง่วง เมื่อก่อนเคยไม่นอนติดต่อกันหลายวันก็มี นี่แค่วันเดียวจึงไม่นับว่าเป็นอะไร

อาวั่งส่ายหน้าปฏิเสธการจัดการของฉินเหยา จัดการวัวและเกวียนให้เรียบร้อยแล้วก็กลับมาทำงานต่อ

เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ ฉินเหยาตรวจการบ้านของเด็กๆ เสร็จเรียบร้อย ในที่สุดก็ว่างเสียที อาวั่งจึงมีโอกาสเข้ามาแจ้งรายละเอียดเรื่องการส่งจดหมาย

“กงเหลียงเหลียวพอได้รับจดหมายก็เปิดอ่านทันที แต่หลังจากอ่านจบแล้วก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ไม่ยินดี ไม่โกรธ ไม่เศร้า”

พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองฉินเหยาอีกครั้ง

ฉินเหยาดูออกว่าเขามีเรื่องจะพูดจึงหยั่งเชิงถาม “เจ้ารู้จักคนผู้นี้หรือ”

อาวั่งตอบ “รู้ขอรับ แต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว”

“ฮูหยินคิดจะผูกมิตรกับคนผู้นี้หรือขอรับ” อาวั่งก็ลองหยั่งเชิงถามกลับไปเช่นกัน

เมื่อเห็นฉินเหยาพยักหน้า สีหน้าของเขาพลันก็เคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด

………………..