ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 428 กินให้อิ่มแล้วค่อยออกเดินทาง

ตอนที่ 428 กินให้อิ่มแล้วค่อยออกเดินทาง

อินเยว่ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ พอสายตากลับมาชัดเจนแล้วก็เดินไปที่หัวเตียงคลำอยู่ครู่หนึ่งหยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาราวกับเล่นกล

นางเดินไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ไขกุญแจเหล็กออกแล้วหยิบเอี๊ยมสีแดงตัวที่ถูกเก็บไว้ใต้ก้นหีบและไม่กล้าแตะต้องออกมา

สีแดงนั้นซีดลงไปบ้างแล้ว จากสีแดงสดกลายเป็นสีแดงกุหลาบ แต่ลายปักรูปนกเป็ดน้ำสีเขียวเข้มคู่หนึ่งบนนั้นยังคงคมชัด

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือ บนเอี๊ยมตัวนั้นมีรอยหมึกสีดำเขียนไว้หนึ่งแถว เป็นอักษรจ้วน เขียนไว้ว่า

‘ชาดเอนเมามายเผยกายอ่อน รั้งวสันต์ไว้ไม่จางหาย’

‘จ้าวต๋าเขียน’

เมื่อเห็นฉินเหยาจ้องมองตัวอักษรเล็กๆ แถวนั้นไม่วางตา อินเยว่ก็ถามด้วยความสงสัย “ท่านผู้มีพระคุณ บนนี้คือบทกวีหรือเจ้าคะ”

ฉินเหยาถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าอ่านหนังสือไม่ออกรึ”

อินเยว่พยักหน้า ทั้งยังกล่าวอีกว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านผู้มีพระคุณจะอ่านหนังสือออกด้วย” ในน้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความอิจฉา

จากคำบอกเล่าเรื่องสภาพครอบครัวของอินเยว่ พอจะเดาได้ว่าฐานะทางบ้านของนางค่อนข้างดี ฉินเหยาคาดไม่ถึงว่าบิดามารดาของตระกูลอินจะไม่ให้บุตรสาวเรียนหนังสือ

แต่พอคิดอีกที บุรุษที่อ่านหนังสือออกทั้งอำเภอไคหยางก็นับว่าน้อยจนน่าสงสารอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับสตรีที่ถูกปิดกั้นอยู่แต่ในเรือนหลัง

เมื่อคิดเช่นนี้ ติงเซียงที่ได้รับการศึกษาเบื้องต้นจากครอบครัว มีความรู้ไม่ตื้นเขินก็นับว่าโชคดีกว่าหญิงสาวในห้องหอส่วนใหญ่แล้ว

ฉินเหยาอธิบายให้อินเยว่ฟังว่า “นี่เป็นบทกวีที่พรรณนาถึงดอกเสาเย่า กล่าวถึงกลีบดอกสีแดงสดที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำค้าง เอนเอียงราวกับเมามาย งามสง่าราวกับได้มอบท่วงท่าที่งดงามที่สุดไว้ให้แก่ฤดูวสันต์ที่กำลังจะลาลับ เป็นการใช้โวหารแบบอุปมาอุปไมยผ่านดอกไม้ เพื่อเปรียบแทนมนุษย์นั่นเอง”

“คนที่สามารถทิ้งบทกวีเช่นนี้ไว้ได้ น่าจะชื่นชอบในท่วงท่าอันงดงามของแม่นางที่เจ้าพูดถึงมาก”

อินเยว่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านางคิดไปถึงเรื่องใด จู่ๆ ก็หยิบเอี๊ยมตัวนี้ขึ้นมาทำท่าจะโยนทิ้งลงบนพื้นพร้อมกับด่าเสียงดังว่า “ต่ำช้า!”

ฉินเหยาตาไวใจเร็ว ฉวยเอี๊ยมสีแดงตัวนั้นกลับมาได้ทันท่วงที พลางชี้ไปที่บทกวีบนนั้นแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“นี่เป็นหลักฐานสำคัญนะ หากเจ้าทำลายมันไป โศกนาฏกรรมอย่างเช่นแม่นางเสาเย่าก็จะเกิดขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน!”

อินเยว่เพิ่งจะนึกขึ้นได้และถามฉินเหยาว่าเหตุใดจึงมาที่หมู่บ้านซิ่งฮวาได้

ฉินเหยาไม่รู้ว่าจ้าวต๋าผู้นี้เป็นใคร แต่เอี๊ยมตัวนี้ นางขอยึดไว้ก่อน

นางพับเอี๊ยมเก็บใส่ห่อผ้าที่พกติดตัวมาอย่างดีแล้วจึงนั่งลงอธิบายให้อินเยว่ฟัง “ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเยว่เหนียง”

เยว่เหนียงเป็นชื่อในวงการของอินเยว่สมัยอยู่ที่หอคณิกาและเป็นชื่อที่นางเกลียดที่สุด ทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อนี้ก็มักจะทำให้นางนึกถึงชีวิตอันมืดมนในช่วงนั้นเสมอ

ทว่านางกลัวว่าตนเองจะเจ็บแล้วไม่จำ ประกอบกับกังวลว่าจะเปิดเผยชื่อจริงของตน เมื่ออยู่ข้างนอกจึงใช้ชื่อเยว่เหนียงมาโดยตลอด

นางต้องจดจำช่วงเวลานั้นไว้ ต้องใช้มันเฆี่ยนตีตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

ทั้งเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองก้าวลงไปในเหวลึกเช่นเดิมอีกครั้งและก็เพื่อต้องการใช้การกระตุ้นซ้ำๆ นี้ เพื่อให้บรรลุถึงจุดประสงค์ที่ทำให้ตนเองด้านชากลายเป็นคนที่ไม่แยแสอีกต่อไป

นางไม่อนุญาตให้เมื่อครั้งต่อไปเมื่อมีคนเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาอีก ตนเองยังคงทนทุกข์ทรมานทางจิตใจจากชีวิตในขุมนรกนั้น

ดังนั้น ตอนนี้นางจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น รับคำว่า “ข้าก็คือเยว่เหนียง”

ฉินเหยาลอบเลิกคิ้วขึ้น ในใจคิดว่าแม่นางผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมกับตนเองจริงๆ

แต่เมื่อดูจากปฏิกิริยาของนางแล้ว นางน่าจะยังไม่รู้ว่าตอนนี้ในเมืองเกิดอะไรขึ้น

ฉินเหยาบอกกับอินเยว่ว่า “หอคณิกาถูกใต้เท้านายอำเภอนำคนไปสั่งปิดแล้ว แต่มีคนปล่อยข่าวรั่วไหล ทำให้พานเหม่ยเหรินหนีไปได้”

“ตอนนี้เจ้าหน้าที่ของทางการทั่วทั้งอำเภอกำลังตามจับนางอยู่ สถานการณ์ของนางอันตรายมาก เพื่อรักษาชีวิตไว้ นางน่าจะไปขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่เบื้องหลังนาง ดังนั้นการที่จะจับกุมนางและตัดสินโทษประหารให้ได้ในคราวเดียวจึงไม่ใช่เรื่องง่าย”

หลังจากฟังฉินเหยาพูดจบ อินเยว่ก็ตะลึงงันไปนานถึงสี่ห้าวินาที กว่าขนตาจะกะพริบได้สองครั้ง นางเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านผู้มีพระคุณ ท่านหมายความว่า…ในที่สุดคนชั่วอย่างแม่เล้าพานก็ถูกทางการจับแล้วหรือเจ้าคะ”

ฉินเหยาตอบ “จับแล้ว แต่ยังจับไม่ได้ทั้งหมด”

ฉินเหยากล่าวถึงเอี๊ยมปักลายรูปนกเป็ดน้ำสีชาดตัวนั้นอีกครั้ง “ของสิ่งนี้แม่นางเสาเย่าเป็นคนให้เจ้ามา เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนเขียนบทกวีให้แม่นางเสาเย่า พวกเขามีความสัมพันธ์กันอย่างไร”

อินเยว่กำลังย่อยข่าวที่พานเหม่ยเหรินถูกจับ ในใจนางทั้งตกใจและดีใจ เมื่อเผชิญกับคำถามของฉินเหยา นางจึงมีท่าทีทำอะไรไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด สมองค้างไปชั่วขณะ อ้าปากอยู่นานก็พูดออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ไม่ได้

ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ฉินเหยาเห็นว่าสภาพของนางไม่ค่อยดีนัก ไม่คิดรีบร้อนในชั่วขณะนี้จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“ดูท่าทางเจ้าในตอนนี้คงไม่มีสมาธิไปนึกถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น เอาไว้พรุ่งนี้ฟ้าสางค่อยว่ากัน”

ฉินเหยาถามติดตลกว่า “เตียงของเจ้าใหญ่พอหรือไม่”

สีหน้าที่ตึงเครียดของอินเยว่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย รีบไปหยิบผ้าห่มผืนบางเก่าๆ ออกมาอีกผืนหนึ่งแล้วกล่าวอย่างเขินอายว่า

“ที่นี่อัตคัดไปหน่อย คงต้องลำบากผู้มีพระคุณแล้ว”

“เจ้าเลิกเรียกข้าว่าท่านผู้มีพระคุณได้แล้ว เรียกชื่อข้าว่าฉินเหยาก็พอ”

ฉินเหยาถอดรองเท้าและเสื้อนอกออกอย่างคล่องแคล่ว วางดาบไว้ที่ปลายเตียง แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงดินเผาฝั่งด้านนอก

อินเยว่ยิ้มแล้วร้องเรียก “พี่ฉิน”

น้ำเสียงของหญิงสาวนุ่มนวลอ่อนหวาน เสียงเรียก ‘พี่’ คำหนึ่งหวานลึกเข้าไปในใจ

ฉินเหยาขนลุกซู่ขึ้นมาตั้งแต่แผ่นหลัง กอดอกหนาวสะท้านขึ้นมาทีหนึ่ง กำลังจะแก้คำเรียกของนาง อินเยว่ก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า

“พี่สาว ข้านอนก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้เช้าตื่นมาแล้ว ข้าจะนึกเรื่องที่ท่านอยากรู้ให้ออกให้ได้”

พูดจบก็ล้มตัวลงนอนที่ฝั่งด้านในของหัวเตียง หลับตาลงก็เริ่มกรนเบาๆ เห็นได้ชัดว่านางง่วงจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ฉินเหยาถอนหายใจอย่างจนใจ หลับตาลง ขจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วก็ตามเข้าสู่ห้วงนิทราไป

หมู่บ้านซิ่งฮวาที่ห่างไกลนั้นเงียบสงบมาก รอบด้านมีแต่เสียงแมลงและเสียงนกร้อง ฉินเหยานอนหลับในครั้งนี้ รู้สึกสบายตัวไม่น้อย

รุ่งเช้า แสงสว่างรำไรก็ส่องลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่ผุพัง หญิงสาวสองคนบนเตียงหาวพร้อมกันแล้วตื่นขึ้นมา

เมื่อทั้งสองเห็นอีกฝ่ายก็ชะงักไปชั่วครู่ ความทรงจำก่อนนอนหวนกลับคืนมา อินเยว่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริงก่อนว่า “พี่ฉิน~”

ฉินเหยาถูหลังมือที่ขนลุกจนรู้สึกชาพลางบ่นพึมพำเบาๆ “เสียงแบบนี้น่าจะไปเป็นราชินีเพลงหวานได้เลยนะ”

อินเยว่ได้ยินไม่ชัด ขณะลุกจากเตียงแต่งตัวก็ถามว่า “พี่ฉิน ท่านพูดว่าอะไรนะเจ้าคะ”

ฉินเหยารีบส่ายหน้าบอกว่าไม่มีอะไร ลุกจากเตียงแต่งตัวแล้วมองดูดาบของตนเอง หยิบมันขึ้นมาวางบนห่อผ้าที่โต๊ะ ในใจก็ตัดสินใจได้แล้ว

“อินเยว่ ข้าจะพาเจ้าไปพบนายอำเภอซ่ง” ฉินเหยากล่าวขณะหยิบซาลาเปาที่เหลือออกมา

น้ำเสียงของนางไม่ใช่การปรึกษา แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ

อินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเชื่อมั่นในตัวท่านผู้มีพระคุณอย่างไม่ลืมหูลืมตาหรือเพราะอะไร นางพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไปกับท่าน ข้าจะนำตัวพานเหม่ยเหรินมารับโทษตามกฎหมายให้ได้!”

เมื่อครู่นี้นางเพิ่งนึกเรื่องราวต่างๆ ออกมากมาย น่าจะเป็นประโยชน์ต่อท่านผู้มีพระคุณอย่างยิ่ง

ทว่า อินเยว่เข้าใจผิดไปอย่างเห็นได้ชัด นางคิดว่าตอนนี้ฉินเหยากำลังทำงานรับใช้ทางการอยู่

และนางก็รู้ชื่อของท่านผู้มีพระคุณมานานแล้วด้วย

เพราะหลังจากเหตุการณ์กวาดล้างโจรภูเขาในปีนั้น ฉินเหยาวีรสตรีผู้ไปรับรางวัลนำจับก็โด่งดังอย่างมากในอำเภอไคหยาง

ต่อให้ไม่เคยเห็นหน้าก็ต้องเคยได้ยินชื่อ

ชื่อของฉินเหยานั้น โด่งดังไปทั่วทั้งอำเภอไคหยาง

ดังนั้น วีรสตรีเช่นนี้ ต่อให้เป็นสตรี ทางการก็ย่อมต้องชักชวนนางเข้ามาร่วมงานเพื่อรับใช้ราชสำนัก นำตัวคนชั่วช้าที่สมควรตายเหล่านั้นมารับโทษตามกฎหมาย!

ฉินเหยาลอบสังเกตได้ว่าน้องสาวผู้ใจเด็ดตรงหน้าตนน่าจะเข้าใจอะไรผิดไป แต่ก็ไม่มีแก่ใจจะอธิบาย

นางยื่นซาลาเปาให้ “รีบกินเถอะ กินให้อิ่มแล้วค่อยออกเดินทาง”

อินเยว่ขมวดคิ้ว คำพูดของพี่ฉินประโยคนี้ฟังดูแปลกๆ อย่างไรไม่รู้…