ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 510 เขาให้เยอะเกินไปจริงๆ
ตอนที่ 510 เขาให้เยอะเกินไปจริงๆ
ซ่งจางพยักหน้าแสดงความเข้าใจ เมื่อเห็นว่าฉินเหยากำลังจะไปแล้วหวังจิ่นยังคงอ้ำอึ้งไม่ยอมพูด ในที่สุดก็ทน ‘ความนิ่ง’ ของหนุ่มน้อยหวังจิ่นไม่ไหว เอ่ยถามเสียงร้อนรน
“ไม่สู้พาลูกๆ ไปนั่งเล่นที่บ้านข้าสักหน่อยดีหรือไม่ พี่สาวทำขนมอร่อยๆ ไว้ไม่น้อยเลย จะได้ให้เด็กๆ กินแก้ตกใจ”
พูดพลางเดินไปยังประตูใหญ่
เอ้อร์หลางและซื่อเหนียงรีบทำความเคารพ “คารวะท่านนายอำเภอ!”
“ไม่ต้องมากพิธี วันนี้ไม่ได้สวมชุดขุนนาง เรียกข้าว่าท่านลุงซ่งจะดีกว่า” ซ่งจางลูบศีรษะเล็กๆ ของคนทั้งสองพลันเหลือบไปเห็นรอยแดงที่ลำคอของสองพี่น้องก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “นี่ไปโดนอะไรมา”
สองพี่น้องก้มหน้าลงอย่างอึดอัด ซื่อเหนียงจึงพูดเสียงเบาว่า “ไม่ระวังจึงถูกโจรทำร้ายเข้าเจ้าค่ะ…”
เอ้อร์หลางทำท่าทางราวกับผู้ใหญ่เก็บงำความลับอย่างนั้น ทำให้ซ่งจางไม่กล้าซักไซ้ต่อ
ได้แต่ห่วงใยอาการบาดเจ็บของทั้งสองคนว่าได้ไปหาหมอแล้วหรือไม่
“เป็นแค่แผลเล็กน้อยขอรับ อีกสองวันก็หายแล้ว” เอ้อร์หลางเหลือบมองท่านแม่แวบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง
ซ่งจางลูบจมูกของตน ทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่อง ชวนทั้งสองคนไปกินขนมที่บ้านตน
จะว่าชวนก็ไม่เชิง สู้บอกว่าลากไปเสียดีกว่า ยังไม่ทันรอให้สองพี่น้องตอบว่าจะไปหรือไม่ก็จับมือเด็กน้อยคนละข้างแล้วยิ้มพลางเดินไปยังบ้านของตน
กระตือรือร้นถึงเพียงนี้ เด็กน้อยทั้งสองคนย่อมต้านทานไม่ไหว หันกลับไปเห็นท่านแม่กับผู้ใหญ่ที่ไม่คุ้นหน้าอีกคนหนึ่งตามมาแล้วพวกเขาจึงถูกจูงแกมผลักเข้าไปในตระกูลซ่งเพื่อกินขนมหวานแสนอร่อย
เด็กน้อยสองคนกินขนมอยู่ในห้องโถงเล็ก ส่วนผู้ใหญ่สามคนยืนอยู่ด้านนอกโถง ตากแดดร้อนแรง ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน บรรยากาศน่าอึดอัด
ส่วนใหญ่แล้วเป็นซ่งจางที่อึดอัด
เมื่อถูกขนาบอยู่ระหว่างคนสองคน เขาก็อยากจะเป็นลมแดดสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
น่าเสียดายที่ร่างกายแข็งแรงเกินคาดแล้วเขาจะทำอะไรได้อีกเล่าก็ต้องเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนน่ะสิ
“ฉินเหนียงจื่อ สองสามวันนี้พอจะมีเวลาว่างหรือไม่” ซ่งจางยิ้มถามราวกับเป็นการพูดคุยสัพเพเหระทั่วไป
ฉินเหยาเหลือบมองหวังจิ่นที่เบือนหน้าหนีไม่มองนาง เอาแต่จ้องมองใบไม้สีเขียวในลานบ้านแล้วเอ่ยตอบว่า “ไม่มี”
ซ่งจางหายใจสะดุด หวังจิ่นที่กำลังมองหญ้าอยู่ตัวแข็งทื่อเล็กน้อย
ฉินเหยาหัวเราะเยาะออกมา ตามใจจนเสียนิสัย!
นางก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องโถงเล็ก ลูบศีรษะของเอ้อร์หลางและซื่อเหนียงแล้วถามอย่างอ่อนโยนว่า “กินอิ่มแล้วหรือยัง ถ้าชอบก็กินเยอะๆ หน่อย”
สองพี่น้องเป็นเด็กมีไหวพริบจึงรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากจนสะอาด ลุกขึ้นบอกว่ากินอิ่มแล้ว “ขอบคุณท่านลุงซ่งขอรับ/เจ้าค่ะ”
ซ่งจางวิ่งเหยาะๆ เข้ามา รีบบอกว่าไม่ต้องเกรงใจแล้วถามว่าจะลองชิมอย่างอื่นอีกหรือไม่
ซื่อเหนียงโบกมือ “ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะท่านลุงซ่ง พวกเรากินอิ่มแล้ว”
นางตบพุงน้อยๆ ป่องๆ ของตน กินไม่ลงแล้วจริงๆ
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ” ฉินเหยาพยักหน้าให้ซ่งจางแล้วยกเท้าจากไป
เอ้อร์หลางและซื่อเหนียงตามไปอย่างว่าง่าย พอเดินผ่านข้างกายหวังจิ่นก็ไม่ลืมที่จะทำความเคารพเขา จากนั้นจึงวิ่งตามฉินเหยาที่เดินนำหน้าไปไกลแล้ว แม่ลูกสามคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานออกจากจวนซ่ง
ซ่งจางโกรธจนถลึงตาใส่หวังจิ่น กำลังจะวิ่งตามไปก็ถูกหวังจิ่นรั้งไว้
ซ่งจางไม่เข้าใจ “ใต้เท้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
หวังจิ่นทำท่าทางเหมือนถูกล่วงเกินพลันตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธว่า “ผู้ใหญ่บ้านตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ข้าว่าเป็นเพราะท่านนายอำเภอตามใจจนเคยตัว นางอยากจะไปก็ปล่อยนางไปสิ!”
ซ่งจางเบิกตากว้าง นี่มันอะไรกัน
ทันใดนั้นก็เหลือบเห็นหวังจิ่นขยิบตา ซ่งจางงุนงงไปหมด แต่ก็ทำได้เพียงระงับใจไว้ก่อน
ตอนกลางคืน ทั้งสองคนยังคงนอนห้องเดียวกัน
ซ่งจางเปลี่ยนเป็นชุดชั้นในที่สบายและบางเบาเตรียมจะนอนแล้วจึงพบว่าคนที่นอนด้วยกันไม่เพียงแต่ไม่ถอดเสื้อผ้า แต่กลับเปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีดำทะมึนสำหรับพรางตัวยามราตรี
“ใต้เท้าจะไปที่ใดหรือขอรับ” ซ่งจางถามอย่างประหลาดใจ
หวังจิ่นทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า “หมู่บ้านตระกูลหลิว” แล้วก็หายไปจากห้อง
ซ่งจางดีดตัวลุกขึ้นนั่ง ที่แท้คนหน้าหนาไร้ยางอายบางคนก็ไม่ใช่ว่าไม่กล้าเอ่ยปากขอร้องผู้อื่น แต่เพื่อสร้างภาพลวงตาให้คนนอกเห็นว่าฉินเหยาปฏิเสธพวกเขาต่างหาก
“เฮือก” ซ่งจางสูดลมหายใจเข้าลึก ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหวังจิ่นยังมีส่วนที่น่าชื่นชมอยู่บ้าง
อย่างน้อยเขาก็รู้จักรักษาสัญญา
เช่นนี้แล้ว ก็จะไม่มีใครรู้ว่าเป็นฉินเหยาที่คอยตามคุ้มกันอยู่อย่างลับๆ
แน่นอนว่า เงื่อนไขคือฉินเหนียงจื่อต้องยอมตกลงด้วย
แต่พอนึกถึงสีหน้าไม่น่าดูของฉินเหยาเมื่อตอนกลางวัน ซ่งจางก็แอบเหงื่อตกแทนหวังจิ่น
เพราะเท่าที่เขารู้ ฉินเหยาไม่ใช่คนที่เงินทองจะหว่านล้อมได้ง่ายๆ
…
ทางด้านนั้น หวังจิ่นเพิ่งจะถึงหมู่บ้านตระกูลหลิว ยังไม่ทันได้เข้าหมู่บ้านก็ถูกฉินเหยาใช้กระบองฟาดตกจากหลังม้า ทันใดนั้นดาบเล่มหนึ่งก็จ่ออยู่ที่ลำคอ!
ม้าร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ หวังจิ่นรีบผิวปากปลอบใจ ม้าจึงไม่ได้ทิ้งเขาไป
“ฉินเหนียงจื่อ เจ้าอย่าเข้าใจผิด ข้าเอง!” หวังจิ่นรีบเปิดหมวกบนศีรษะของตนออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงแล้วรีบอธิบาย
ฉินเหยาแค่นเสียง “มิเช่นนั้นใต้เท้าคิดว่าคนที่ข้าดักรออยู่คือผู้ใดเล่า”
หวังจิ่นชะงักไป นางเดาได้ว่าเขาจะมาจริงๆ
ดังนั้น นี่คือคิดจะซ้อนแผน สังหารเขาในถิ่นของตนเองอย่างนั้นหรือ
เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้วมองไปยังดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารของฉินเหยา หวังจิ่นก็หายใจสะดุด รีบอธิบาย
“ฉินเหนียงจื่อโปรดระงับโทสะ ข้าเองก็ถูกบีบบังคับจึงต้องใช้วิธีการเช่นนี้ เพราะไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อนให้ฮูหยิน หวังจิ่นขออภัยฮูหยิน ณ ที่นี้ หวังว่าฮูหยินผู้มีใจกว้างขวางจะไม่ถือสาคนต่ำต้อย ยกโทษให้ข้าในครั้งนี้ด้วย”
พูดจบก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ เลื่อนดาบยาวหนึ่งเมตรที่จ่ออยู่บนคอของตนเองออก
พอดาบถูกวางลง หวังจิ่นก็รีบถอยห่างออกไปไกลห้าเมตรทันที ก่อนที่ฉินเหยาจะยกดาบขึ้นมาสังหารอีกครั้ง เขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประสาน ค้อมกายลง คารวะเต็มพิธี
เสียง “ตึง” ดังขึ้น ดาบยาวถูกปักลงบนพื้นอย่างแรง ทำให้พื้นใต้เท้าสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ
หวังจิ่นถอยหลังไปอีกสองก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นฉินเหยาถือดาบนิ่งอยู่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เขาเล่าเรื่องที่ตนเองต้องนำหลักฐานหนึ่งหีบใหญ่มุ่งหน้าไปยังท่าเรือของจังหวัดจื่อจิงเพื่อสมทบกับกองกำลังเสริมออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม
“นายอำเภอซ่งบอกว่า ฉินเหนียงจื่อเป็นวีรสตรีผู้มีคุณธรรมสูงส่ง เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของราษฎรนับหมื่นนับแสน ฉินเหนียงจื่อย่อมไม่นิ่งดูดายอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่”
ฉินเหยาเลิกคิ้วขึ้น ไม่คล้อยตามเขา ยกดาบยาวในมือขึ้นแล้วถามต่อว่า “คนที่พวกท่านกำลังสืบสวนอยู่เป็นใครกันแน่”
หวังจิ่นลอบรวบรวมลมปราณ เตรียมพร้อมที่จะถอยทุกเมื่อแล้วจึงกล่าวว่า “รู้มากไปไม่ดีต่อเจ้า”
“ข้าอยากรู้!” น้ำเสียงของฉินเหยาแข็งกร้าวขึ้น “หากไม่พูดก็ไม่ต้องพูดอีกเลยตลอดกาล ข้าย่อมมีวิธีรู้ได้เอง”
หวังจิ่น “วิธีอะไร”
มุมปากของฉินเหยาโค้งขึ้น ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปที่ศีรษะของเขา
หวังจิ่นเกลียดปากช่างซักของตัวเองนัก ไม่รู้จะถามนางมากขนาดนี้ไปทำไม!
แววตามืดลง ดูแล้วเหมือนจะสงบนิ่ง แต่จริงๆ แล้วในใจร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีทางลืมความน่าสะพรึงกลัวของศีรษะสามสิบศีรษะที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบในห้องเก็บศพของจวนที่ว่าการอำเภอ
ดังนั้น ยอมเป็นศัตรูกับคนทั้งใต้หล้า ยังดีกว่าเป็นศัตรูกับนาง
ดูท่าแล้ว คงต้องใช้ไม้ตาย
หวังจิ่นสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเจ็บปวดใจ ท่ามกลางสายตาอันตรายของฉินเหยา เขาหยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
แล้วยื่นออกไปหนึ่งใบอย่างลองเชิง
ไอสังหารในดวงตาของฉินเหยาเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม “เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?!”
หวังจิ่นเพิ่มให้อีกสองใบ
ฉินเหยานิ่งไม่ไหวติง
หวังจิ่นเพิ่มอีกสามใบ
ดวงตาฉินเหยาเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อย ไอสังหารลดลงเล็กน้อย
หวังจิ่นกัดฟัน ยื่นปึกที่อยู่ในมือทั้งหมดออกไป “ห้าร้อยตำลึง!”
ฉินเหยารับตั๋วเงินมาอย่างสงสัย ตรวจสอบทั้งหมดกับแสงจันทร์อีกครั้ง
ถูกต้องครบถ้วน
นางเก็บเข้าอกเสื้อ
นางเองก็อยากจะปฏิเสธอยู่หรอก แต่ว่า…
เขาให้เยอะเกินไปจริงๆ!
YOU MAY ALSO LIKE
Peanut
เงินซื้อแม่ไม่ได้ถ้า…….