ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 524 ค่าประชาสัมพันธ์

ตอนที่ 524 ค่าประชาสัมพันธ์

………………..

หลิวจี้ก็ส่งจดหมายมาด้วย

อีกฉบับหนึ่งมาจากชิวเยี่ยนแห่งห้างการค้าฟู่หลง

ฉินเหยาไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางกลับเข้าห้องไป นั่งลงริมหน้าต่างแล้วเปิดจดหมายที่ชิวเยี่ยนส่งมาก่อน

หลี่ซื่อนำเค้กไข่ไก่ที่เพิ่งอบเสร็จเมื่อบ่ายวันนี้ใส่จานเล็กๆ มาให้พร้อมด้วยน้ำบ๊วยดำผสมน้ำผึ้งทำเองหนึ่งถ้วย เมื่อวางของลงแล้วนางก็พับแขนเสื้อเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็น

แม้ว่าครอบครัวของซ่งอวี้สามคนจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว แต่ก็ยังคงรักษานิสัยการกินแยกกันเหมือนเมื่อก่อน

เมื่อทำอาหารฝั่งบ้านของนายหญิงเสร็จแล้ว หลี่ซื่อก็จะเลิกงานกลับไปที่ที่พักในสวนหลังบ้านเพื่อเตรียมอาหารสำหรับครอบครัวทั้งสามคนของตนเอง

แต่ในช่วงที่ทำนาอย่างหนักหน่วงนั้น พวกเขาก็กินข้าวด้วยกัน ไม่ได้พิถีพิถันอะไรขนาดนั้น เพราะหลังจากอยู่กับครอบครัวฉินเหยามานาน ซ่งอวี้และหลี่ซื่อก็ได้รับอิทธิพลมาบ้างไม่มากก็น้อยและไม่ได้ดูถูกตนเองมากเท่ากับตอนที่มาถึงใหม่ๆ

ฉินเหยาหยิบเค้กขึ้นมาชิ้นหนึ่ง อ่านจดหมายไปพลางกินไปพลางด้วยความรวดเร็ว

เนื้อหาในจดหมายของชิวเยี่ยนมีมากและเต็มไปด้วยข้อมูลสำคัญ

กล่องเครื่องใช้สตรีชุดแรกได้รับการจัดส่งเรียบร้อยแล้วและถูกส่งขึ้นเรือสินค้าที่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงแล้ว

ทางฝั่งเมืองหลวงได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมสรรพแล้ว รอเพียงสินค้าไปถึงก็จะวางขายได้ทันที

เมื่อรู้ว่าโครงการกล่องเครื่องใช้สตรีกำลังดำเนินไปอย่างมั่นคง ฉินเหยาก็เบาใจไปมาก

หลังจากพูดคุยเรื่องธุรกิจเสร็จ ชิวเยี่ยนยังได้เปิดเผยข่าวใหญ่ที่น่าตกตะลึงให้ฉินเหยาฟังอีกด้วย

แม้จะผ่านไปกว่าครึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่ที่นางคุ้มกันหวังจิ่นไปยังเมืองหลวงของมณฑล แต่ภาพเหตุการณ์นองเลือดอันน่าตื่นตะลึงในครั้งนั้นก็ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำของฉินเหยา

ตอนนั้นแค่เสื้อคลุมมังกรและอาวุธในหีบไม้ก็น่าตกตะลึงพอแล้ว ไม่นึกว่าเรื่องราวหลังจากนั้นจะน่าตกตะลึงยิ่งกว่า

ชิวเยี่ยนเขียนมาเล่าให้ฟังในจดหมายว่า นับตั้งแต่หวังจิ่นกลับไปถึงเมืองหลวง เขาก็ได้จุดชนวนการต่อสู้ทางการเมืองอย่างดุเดือดขึ้นในเมืองหลวง

กระบวนการโดยละเอียดนั้นเขาเองก็ไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในหมู่ขุนนางระดับสูงและฉีอ๋องก็สิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหัน

เพราะกลัวว่าฉินเหยาจะพลาดข่าวสดใหม่ ชิวเยี่ยนจึงใช้พื้นที่ครึ่งหน้ากระดาษเขียนแนะนำประวัติส่วนตัวของฉีอ๋องผู้นี้อย่างละเอียด

ฉีอ๋องเป็นพระโอรสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันกับกุ้ยเฟย เป็นองค์ชายลำดับที่สามและเป็นพระอนุชาต่างมารดากับองค์หญิงใหญ่และรัชทายาทองค์ปัจจุบัน

ว่ากันว่าฉีอ๋องผู้นี้ได้ดีเพราะมารดามีบรรดาศักดิ์สูง ตั้งแต่เด็กจึงเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เป็นอย่างยิ่ง เมื่อพระองค์อายุได้สิบสามปี ในช่วงที่ทั้งแผ่นดินเพิ่งถูกยึดกลับคืนมาและยังไม่มั่นคงนักก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอ๋องแล้ว ทั้งยังพระราชทานแคว้นฉีที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดให้เป็นที่ดินศักดินาอีกด้วย

เนื่องจากกุ้ยเฟยไม่ต้องการพรากจากโอรส ฉีอ๋องจึงอาศัยอยู่ในเมืองหลวงจนกระทั่งอายุได้ยี่สิบปี หลังจากอภิเษกสมรสแล้วจึงได้เดินทางไปยังที่ดินศักดินาของตน

บัดนี้กลับสิ้นลงพระชนม์อย่างกะทันหันด้วยวัยเพียงยี่สิบสองพรรษา

บทสรุปของชิวเยี่ยนคือ สาเหตุการตายไม่แน่ชัด แต่ชาวบ้านคาดเดากันว่าสาเหตุที่ฉีอ๋องสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันนั้นเป็นเพราะพระองค์แอบซ่องสุมกำลังทหารโดยมีเจตนาบีบบังคับให้รัชทายาทสละราชสมบัติและก่อการกบฏ เมื่อความลับถูกเปิดโปงจึงถูกฮองเฮาวางยาพิษจนสิ้นพระชนม์ไปเงียบๆ

สรุปก็คือ ตอนนี้เมืองหลวงเพิ่งจะผ่านพ้นพายุฝนฟ้าคะนองครั้งใหญ่มาและเพิ่งจะสงบลง

ชิวเยี่ยนยังบอกข่าวดีแก่ฉินเหยาสองเรื่อง

เรื่องแรกคือหลังจากการสิ้นพระชนม์ของฉีอ๋อง บุคคลสำคัญที่เคยข่มขู่เขาอย่างลับๆ ว่าไม่ให้ร่วมมือกับนางก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย

อีกเรื่องคือกล่องเครื่องใช้สตรีได้ถูกส่งเข้าไปในจวนองค์หญิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว องค์หญิงใหญ่ยังได้นำกล่องเครื่องใช้สตรีทั้งสองใบนั้นเข้าวังไปร่วมประชุมขุนนางด้วย

นอกจากนี้ หน่วยราชองครักษ์ยังได้นำพระดำรัสขององค์หญิงใหญ่มาแจ้งว่า ของไม่เลว

เมื่ออ่านจดหมายมาถึงตรงนี้ หัวใจของฉินเหยาก็พลันเต้นผิดจังหวะ

หากผู้ยิ่งใหญ่ไม่พูดอะไรก็ยังดีอยู่ แต่พอผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยปากขึ้นมา ลักษณะของเรื่องก็จะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ฉินเหยาหยิบลูกคิดออกมาดีดคำนวณอย่างบ้าคลั่งในทันที ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะแบ่งผลกำไรออกมาอีกหนึ่งในสามส่วนเพื่อเป็น ‘ค่าประชาสัมพันธ์’ ให้แก่องค์หญิงใหญ่

ด้วยวิธีนี้ ก็เท่ากับว่ามีองค์หญิงคอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง ต่อไปจะทำอะไรก็ย่อมง่ายดายขึ้นมาก

สำหรับค่าใช้จ่ายที่จำเป็นเช่นนี้ ฉินเหยาไม่เคยรู้สึกเสียดายเลยสักครั้ง นางบันทึกรายจ่ายพิเศษสำหรับค่าประชาสัมพันธ์ลงในบัญชีอย่างง่ายดาย

ตอนนี้โรงงานเครื่องเขียนทั้งหมดเป็นของฉินเหยา นางจึงเป็นผู้ตัดสินใจ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปปรึกษาใครเป็นพิเศษ นางจัดการได้ด้วยตนเอง

เมื่อจัดการเรื่องการค้าเสร็จเรียบร้อย ทางฝั่งหลี่ซื่อก็ทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว

อินเยว่และเด็กๆ คลุมข้าวเปลือกเสร็จก็ล้างหน้าล้างมือเรียบร้อยและกำลังนั่งรอนางอยู่ในห้องโถง

ฉินเหยาวางจดหมายอีกฉบับที่ยังไม่ได้เปิดลงชั่วคราวแล้วออกจากห้องไปล้างมือเพื่อกินข้าว

สำนักศึกษาให้นักเรียนหยุดสิบวัน เมื่อคิดว่ายังเหลืออีกสี่วัน หลังอาหารเย็น ฉินเหยาจึงกำชับอินเยว่และเด็กๆ ว่า

“พรุ่งนี้พวกเจ้าไปเก็บค่าเช่ากันเองได้หรือไม่”

เพราะกลัวว่าเด็กๆ จะไม่มีแรงจูงใจ ฉินเหยาจึงเสริมขึ้นอีกประโยคว่า “ข้าจะให้ค่าเหนื่อยคนละสามร้อยเหวิน”

“จริงหรือ” สี่พี่น้องซึ่งเดิมทียังไม่ค่อยกล้าลงมือทำ ถามขึ้นพร้อมกันอย่างตื่นเต้น

ฉินเหยาพยักหน้า “จริงสิ แต่มีเงื่อนไขว่าพวกเจ้าต้องเก็บค่าเช่าให้ครบและต้องคำนวณบัญชีไม่ผิด”

เอ้อร์หลางรีบตบอกอย่างมั่นใจ “ไม่มีทางคำนวณบัญชีผิดแน่นอนขอรับ!”

ต้าหลางก็ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นแล้วกล่าวว่า “ข้าขับเกวียนวัวเป็นแล้ว”

ซานหลางและซื่อเหนียงแม้จะตื่นเต้น แต่เมื่อคิดว่าท่านพ่อท่านแม่และท่านอาอาวั่งไม่อยู่ก็ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง

ซื่อเหนียงดึงแขนเสื้อของฉินเหยาแล้วถามว่า “ท่านแม่ไม่ไปด้วยหรือเจ้าคะ”

“แม่ต้องยุ่งกับเรื่องการเก็บภาษี ไม่มีเวลาไปกับพวกเจ้าแล้ว” ฉินเหยากล่าวอย่างจนใจ

แน่นอนว่าหากจัดสรรเวลาดีๆ ก็พอจะมีเวลาอยู่บ้าง แต่นางรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะฝึกฝนให้เด็กๆ จัดการเรื่องต่างๆ ได้ด้วยตนเองจึงเป็นธรรมดาที่จะต้องให้กำลังใจพวกเขาให้กล้าหาญมากขึ้น

ฉินเหยามองเด็กทั้งสี่ที่อยู่ตรงหน้าแล้วถามอย่างคาดหวัง “เมื่อฤดูใบไม้ผลิพวกเจ้าก็เคยเก็บค่าเช่ามาแล้วครั้งหนึ่ง เพียงแค่ครั้งนี้เปลี่ยนจากข้าวสาลีเป็นข้าวเปลือก นอกนั้นก็ไม่มีอะไรต่างจากครั้งก่อนเลย ดังนั้นพวกเจ้าทำได้ใช่หรือไม่”

สี่พี่น้องมองหน้ากัน ต้าหลางและเอ้อร์หลางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ส่วนซานหลางและซื่อเหนียงลังเลเล็กน้อยแล้วหันไปมองอินเยว่ที่กำลังยิ้มร่าอยู่อย่างไม่รู้ตัว

“แล้วศิษย์พี่เยว่เล่าเจ้าคะ” ฝาแฝดเอียงคอถาม

พวกนางอยากรู้ว่าศิษย์พี่เยว่จะรับผิดชอบส่วนไหน

อินเยว่ยกมือทั้งสองข้างขึ้น อวดกล้ามเนื้อจางๆ ที่แขนซึ่งได้มาจากการฝึกฝนแล้วตบไปที่ผ้าคาดเอวที่เต็มไปด้วยอาวุธลับของตนเอง เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ศิษย์พี่จะเป็นนักเลงคอยคุมให้พวกเจ้าเอง พวกชาวบ้านหัวดื้อทั้งหมดจงหมอบลงให้ข้า!”

ทว่า นอกจากฉินเหยาแล้ว สี่พี่น้องต่างก็สงสัยในเรื่องนี้อย่างสุดซึ้ง

“ศิษย์พี่เยว่ ท่านจะไหวหรือ” ต้าหลางเหลือบมองผ้าคาดเอวหนังวัวอันหนาของนางอย่างสงสัย เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นศิษย์พี่เยว่ใช้อาวุธลับมาก่อน

อินเยว่ใช้นิ้วเคาะหน้าผากของเจ้าตัวเล็กทั้งสี่เบาๆ อย่างขุ่นเคือง แต่ก็ไม่ได้หยิบอาวุธลับออกมาเพื่อพิสูจน์ฝีมือในทันที

แต่กลับหันไปมองฉินเหยาเป็นเชิงถาม

อาจารย์เคยกำชับไว้อย่างจริงจังว่าเส้นทางของนางคือวิถีของผู้ซ่อนเร้น แตกต่างจากผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ต้องซุ่มพัฒนาฝีมืออย่างเงียบๆ ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือต้องสังหารในดาบเดียว!

ฉินเหยามองเห็นความสงสัยที่เด็กๆ มีต่ออินเยว่ อินเยว่คือศิษย์ของนาง การสงสัยในตัวอินเยว่ก็เท่ากับสงสัยในตัวนางเอง

ดังนั้น ถึงเวลาแล้วที่จะต้องให้เจ้าเด็กพวกนี้ได้เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง

ฉินเหยาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพยักหน้าให้อินเยว่เบาๆ

อินเยว่เผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมาทันที เพราะเก็บกดมานานเกินไป รอยยิ้มของนางจึงดูดุร้ายไปบ้าง

เมื่อรอยยิ้มอันดุร้ายนั้นมุ่งตรงมายังสี่พี่น้อง หัวใจของพวกต้าหลางก็พลันกระตุกวูบ เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาทันใด

“เก็บถ้วยชามตะเกียบไปเถอะ” อินเยว่สั่งด้วยรอยยิ้มหวาน

สี่พี่น้องไม่เข้าใจเจตนาของนาง แต่เมื่อกินอาหารเย็นเสร็จแล้วก็ควรจะเก็บถ้วยชามและตะเกียบจริงๆ

วันนี้เป็นเวรของต้าหลางและซื่อเหนียง ทั้งสองคนซ้อนถ้วยชามและตะเกียบทั้งหมดขึ้น ถือเดินไปยังห้องครัวพลางหันกลับมามองเป็นระยะ

ทันใดนั้น เอ้อร์หลางและซานหลางที่ยังอยู่ในห้องโถงก็รู้สึกถึงลมวูบหนึ่งพัดผ่านข้างกายไป พวกเขาหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ อินเยว่ที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้างๆ กลับหายตัวไปแล้ว

สองพี่น้องรีบหันกลับมาอีกครั้ง ในสายตาของพวกเขาไม่มีเงาร่างของอินเยว่แล้ว แต่พวกเขากลับรู้สึกได้ว่านางยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งในลานบ้าน

ทางฝั่งต้าหลางพลันสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เขาคว้าตัวซื่อเหนียงแล้วเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว

การโจมตีครั้งที่สองตามมาติดๆ ในมุมที่รับมือได้ยากอย่างยิ่ง

ต้าหลางใช้มือข้างหนึ่งประคองชามที่ซ้อนกันอยู่ ทั้งยังต้องดึงน้องสาวไปด้วย การเคลื่อนไหวจึงถูกจำกัด

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องก็ได้ยินเสียง “เพล้ง” ดังขึ้นสองครั้งติดกัน รีบเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นชามดินเผาใบเล็กที่วางอยู่บนสุดในกองชามของสองพี่น้องปรากฏรอยร้าวอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะแตกละเอียดแล้วร่วงหล่นลงพื้น