ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 547 บรรยากาศในบ้านไม่สู้ดี

ตอนที่ 547 บรรยากาศในบ้านไม่สู้ดี

หลิวจี้กล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “เมียจ๋า เจ้าชอบพูดเสมอว่าข้าไม่มีความสามารถ เป็นคนไร้ประโยชน์ ข้าก็แค่อยากจะหาเงินมาให้เจ้าใช้ ให้เจ้ามีความสุขเท่านั้นเอง นี่ก็ผิดด้วยหรือ”

“อีกอย่าง เจ้าเองก็รับเงินของหวังจิ่นมา ช่วยเขาทำธุระมิใช่หรือ เหตุใดถึงได้ ‘อนุญาตให้ขุนนางวางเพลิง แต่ไม่อนุญาตให้ชาวบ้านจุดตะเกียง’ เล่า”

ฉินเหยาหัวเราะเยาะ หากไม่ใช่นางที่คบหากับหลิวจี้มาหลายปี ลองเปลี่ยนเป็นคนอื่นมา เกรงว่าคงจะถูกท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจของเขาในตอนนี้หลอกล่อจนมองข้ามแก่นแท้ของเรื่องไปแล้ว

“ข้ารับเงินมาแล้วทำงานให้สำเร็จได้ เจ้าทำได้หรือไม่”

“ทำไม่ได้ขอรับ”

หลิวจี้ยอมรับอย่างไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย พอเห็นว่าแววตาของนางไม่ดุดันเหมือนเมื่อครู่แล้ว ความกล้าก็เพิ่มขึ้น เขาพูดพลางยิ้มแหะๆ ว่า “ดังนั้นข้าถึงได้เอาเงินทั้งหมดมาให้เมียจ๋าเจ้าแล้วอย่างไรเล่า ด้วยความสัมพันธ์ของเจ้ากับนายอำเภอซ่ง การจะจัดการเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ให้เรียบร้อยก็ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือมิใช่หรือ…”

ยังไม่ทันจะสิ้นเสียง ก็เห็นแววตาของนางมืดลงในทันที เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

หลิวจี้รีบหุบปากทันทีและถอยหลังไปอย่างระแวดระวัง

เขาลอบกลืนน้ำลาย แก้ตัวเสียงอ่อน “งะ…งั้นถ้าเจ้าไม่เต็มใจ ข้าจะเอาเงินไปคืนพวกเขาแล้วเอาภาพวาดกลับมาดีหรือไม่”

ฉินเหยาไม่พูดอะไร

หลิวจี้รออยู่ครู่หนึ่ง เห็นนางไม่พูดอะไรก็นึกว่านางเองก็เสียดาย ในใจจึงดีใจขึ้นมา

ทว่าความดีใจในใจเพิ่งจะเผยออกมา พอเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีนิลของนางก็ได้ยินเสียงตะคอกดังราวกับฟ้าร้อง

“เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ?!”

“อ๊า~~” หลิวจี้ถูกเสียงตะคอกกะทันหันนี้ทำเอาใจสั่นสะท้านไปหมด เสียงก็เพี้ยนไป เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง ถึงจะหาเสียงของตัวเองเจอแล้วรีบตอบรับว่า

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้เลย! เมียจ๋าเจ้าต้องระงับโทสะไว้ อย่าโมโหจนร่างกายย่ำแย่ไปเล่า!”

แล้วตะโกนเรียกคนที่อยู่ในลานบ้านด้วยความตกใจกลัวว่า “อาวั่ง รีบจูงม้ามาเร็วเข้า!”

เขาพลิกผ้าปูโต๊ะขึ้น ห่อก้อนเงินทั้งหมดบนโต๊ะไว้แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตาเดียว นอกลานบ้านก็มีเสียงกีบเท้าม้าห้อตะบึงดังขึ้น

ในห้องหนังสือ เงียบสงัดไปเป็นเวลานาน

อาวั่งแอบชะโงกหน้าเข้าไปมองข้างในก็สบเข้ากับดวงตาที่เย็นชาของฉินเหยาพอดี ในทันใดนั้นลมหายใจของเขาก็สะดุด

นางหรี่ตาลงอย่างอันตรายแล้วถามว่า “เจ้าไม่ตามไปแล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าหลิวจี้เอาเงินไปคืนจริงๆ หรือแค่แกล้งทำ”

อาวั่งกลั้นหายใจจนใกล้จะตายแล้ว แต่เขาก็ชื่นชมสมองของตัวเองมากที่ในสถานการณ์เช่นนี้ยังคิดได้ว่า ‘ฮูหยินท่านคิดมากไปแล้ว ข้าขอพนันด้วยสวนผักสิบหมู่ ต่อให้นายท่านใหญ่มีความกล้ามากกว่านี้ร้อยเท่า วันนี้เขาก็ไม่กล้าใช้ลูกเล่นใดๆ ทั้งสิ้น!’

ส่วนร่างกายนั้นกลับรักชีวิตอย่างยิ่ง เขาประสานหมัดรับคำสั่ง จากนั้นก็ใช้พละกำลังทั้งหมดบังคับร่างกายที่แข็งทื่อของตนให้หันหลัง ทะยานข้ามหลังคาแล้วไล่ตามนายท่านใหญ่ของตนที่ขี่ม้าหายไปอย่างรวดเร็ว

……

บรรยากาศในบ้านไม่สู้ดีนัก

พวกต้าหลางสี่พี่น้องพอกลับจากสำนักศึกษามาถึงบ้าน เห็นลานบ้านที่เงียบสงบและท่านแม่ที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องโถงพลางมองไปทางทิศตะวันออกก็รู้สึกเช่นนี้

“ชู่ว์~” หลี่ซื่อโผล่ออกมาจากห้องครัว ทำท่าจุ๊ปากใส่อินเยว่และสี่พี่น้องแล้วโบกมือเป็นสัญญาณให้พวกเขากลับเข้าห้องของตนไป

หนึ่งผู้ใหญ่กับเด็กอีกสี่คนจึงมองดูหลี่ซื่อแล้วก็มองดูสตรีที่นั่งหน้าดำคล้ำเป็นหมึกอยู่ในห้องโถง ต่างก็ยกมือขึ้นปิดปากของตนเองแล้วเดินย่องเบาๆ กลับเข้าห้องของตนไป

มื้อเย็นหลี่ซื่อเป็นคนแบ่งอาหารแล้วนำไปส่งให้พวกเขาถึงในห้อง

ตอนนี้เองที่ต้าหลางสี่พี่น้องถึงได้มีโอกาสรู้จากปากของท่านน้าหลี่ว่าตอนกลางวันที่บ้านเกิดอะไรขึ้น

พอรู้เรื่องที่ท่านพ่อขายภาพลูกไก่จิกข้าว ในใจของสี่พี่น้องพลันก็กระตุกวูบ

“ท่านพ่อคิดวิธีการรับสินบนเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรกัน” เอ้อร์หลางตกใจอย่างยิ่งและยังแอบชื่นชมสมองของพ่อตัวเองอยู่หน่อยๆ

แต่ในใจของต้าหลางกลับคิดว่าแย่แล้ว ท่านพ่อกล้าทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน!

ฝาแฝดสบตากันแล้วพึมพำอย่างเป็นกังวลว่า “ท่านพ่อจะรอดชีวิตจากคืนนี้ไปได้หรือไม่”

หลี่ซื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ รอดจากคืนนี้หรือ?

นางมาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหลิวได้ไม่นาน ช่วงเวลานี้ที่ได้เจอหลิวจี้รวมๆ กันแล้วก็ไม่นานนัก ดังนั้นจึงไม่ค่อยเข้าใจวิธีการใช้ชีวิตคู่ของสามีภรรยาคู่นี้เท่าไรนัก

แต่ก็พอจะรู้คร่าวๆ ว่านายท่านของตนนับถือยำเกรงฮูหยินเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนเหตุผลที่นับถือยำเกรงถึงเพียงนี้ คิดว่าคงเป็นเพราะฮูหยินมีวรยุทธ์ที่เหนือกว่า

แต่เมื่อกี้ฟังจากน้ำเสียงของเหล่านายน้อยและคุณหนูแล้ว ถึงกับต้องเอาชีวิตกันเลยหรือ

เมื่อเห็นท่าทางตกใจของหลี่ซื่อ สี่พี่น้องก็ตบข้อมือของนางเบาๆ เพื่อปลอบใจ

ต้าหลางปลอบไปอย่างจริงจังว่า “ไม่เป็นไรขอรับท่านน้าหลี่ ท่านไม่ต้องกังวลเกินไป เมื่อดูจากประโยชน์ที่สถานะปัจจุบันของท่านพ่อจะนำมาให้ได้แล้ว ท่านแม่คงยังไม่เอาชีวิตเขาในตอนนี้หรอกขอรับ”

“แต่ว่า…” เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง คิ้วขมวดขึ้น “ถ้าท่านพ่อรนหาที่ตายเองก็พูดยากเหมือนกันขอรับ”

“แต่น้าหลี่อย่ากังวลไปเลย กลับห้องไปพักผ่อนเถอะขอรับ เสี่ยวไหลฝูยังรอท่านทำมื้อเย็นให้อยู่นะขอรับ” ต้าหลางกล่าวพลางยิ้ม

เด็กหนุ่มตัวน้อย ดูช่างเข้มแข็งเสียนี่กระไร

หลี่ซื่อ “…”

“น้าหลี่ พรุ่งนี้เช้าเจอกันใหม่นะเจ้าคะ” ฝาแฝดโบกมืออย่างว่าง่าย

เอ้อร์หลางเดินไปส่งนางด้วยตนเอง จากนั้นก็ปิดประตูเสียงดังปังเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายโดนลูกหลงไปด้วย

หลี่ซื่องุนงงและตัวสั่นเทาไปหมด เมื่อกลับไปยังสวนหลังบ้านก็พอดีกับที่ซ่งอวี้เลิกงานกลับมาจึงอยากจะเล่าข่าวร้ายที่เพิ่งได้ยินมาจากพวกต้าหลางสี่พี่น้องให้เขาฟัง

แต่ยังไม่ทันจะได้พูดก็ถูกซ่งอวี้ใช้มือปิดปากไว้

“พ่อบ้านอาวั่งกับนายท่านกลับมาแล้ว” ซ่งอวี้ส่งสัญญาณให้ภรรยาอย่าพูดอะไรออกมา เพราะเขารู้ดีกว่านางว่าฮูหยินร้ายกาจเพียงใด

อย่างไรเสียนั่นก็คือคนที่โหดเหี้ยมถึงขนาดที่สามารถตัดศีรษะคนสามสิบคนได้ด้วยตัวคนเดียว

ทั้งสามคนในครอบครัวขลุกตัวอยู่ในห้อง ปิดประตูหน้าต่างอย่างดี เอาสำลีอุดหู รีบกินข้าวไปไม่กี่คำแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

เสี่ยวไหลฝูไม่รู้ว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกเพียงว่าท่าทีของท่านพ่อท่านแม่ช่างแปลกประหลาด แต่การเอาสำลีอุดหูก็สนุกดีเหมือนกัน

ในคืนนั้น หลิวเหล่าฮั่นและหลิวเฝยสองพ่อลูกที่เรือนเก่าพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันเพราะเสียงกรีดร้อง แต่พอตั้งใจฟังอีกทีกลับไม่ได้ยินอะไรเลย

แต่พอจะนอนต่อก็รู้สึกใจคอไม่ดี ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ

ส่วนที่เรือนปทุม สือโถวกลับได้ยินเสียงกรีดร้องที่คุ้นเคยดังมาจากเนินเขาทางทิศเหนืออย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน

สองศิษย์อาจารย์ที่กำลังเล่นหมากล้อมอยู่ในห้องขมวดคิ้วพร้อมกัน ฉีเซียนกวนถามสือโถวว่าเป็นเสียงกรีดร้องของใคร

สือโถวตอบ “เป็นของคุณชายจี้ขอรับ”

ฉีเซียนกวนแทบไม่ได้คิดอะไร ในใจก็มีลางสังหรณ์บอกเขาว่า ต้องเป็นหลิวจี้ที่นำเรื่องเล่าเกี่ยวกับภาพลูกไก่จิกข้าวที่ตนบอกเขาไปปฏิบัติจริงแล้วอย่างแน่นอน

ในใจรู้สึกไม่สงบ เขาลุกขึ้นเตรียมจะไปดู

แต่กลับถูกกงเหลียงเหลียวห้ามไว้

ชายชรากล่าวอย่างสมน้ำหน้าว่า “เจ้าเด็กนี่โอหังมาตลอดทาง แม้แต่กับอาจารย์ก็เริ่มจะปล่อยตัวปล่อยใจ ให้เหยาเหนียงสั่งสอนเขาเสียบ้าง จะได้ไม่เหลิงจนไม่รู้ว่าตัวเองมีดีแค่ไหน”

“แต่ทำแบบนี้จะไม่ถึงกับตายหรือขอรับ” ฉีเซียนกวนกังวลอย่างยิ่ง มองไปยังทิศทางของเนินเขาทางทิศเหนืออยู่บ่อยครั้ง

“ไม่หรอก” กงเหลียงเหลียวกล่าวอย่างมั่นใจ

เขาเพิ่งจะพูดจบ เสียงกรีดร้องนั้นก็พลันเงียบหายไป ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัดลง ได้ยินเพียงเสียงแมลงและนกร้องมาจากในภูเขา

ฉีเซียนกวนลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แค่กรีดร้องไปสองสามครั้ง ศิษย์น้องคงจะไม่เป็นอะไรมากหรอก…ใช่หรือไม่