ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 752 เดือนเศษ

ตอนที่ 752 เดือนเศษ

ท่านหมอถูกอาวั่งพาตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว

กงเหลียงเหลียวก็ให้ความร่วมมือในการตรวจรักษา

เพียงแต่ท่านหมอจับชีพจรอยู่นานสองนานก็ไม่พูดอะไรสักคำ

อีกทั้งเพราะหลิวจี้เร่งเร้า ท่านหมอจึงมาตรวจให้ฉินเหยาด้วยรอบหนึ่ง

เห็นนางสีหน้าแดงเปล่งปลั่งก็ส่ายหน้าพูดว่า

“ฮูหยินไม่เป็นอะไรมาก แต่ธาตุไฟในตับค่อนข้างแรง ช่วงไม่กี่วันนี้ก็ให้ลดของคาว เน้นทานอาหารเจเป็นหลักจะดีกว่า”

พอรู้ว่าฉินเหยาไม่เป็นไร หลิวจี้ก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เขากำชับอาวั่งว่าคราวหน้าให้ทำอาหารรสจืดหน่อย

ตรวจเสร็จแล้ว ท่านหมอก็ไม่ได้เขียนใบสั่งยาอะไร ลุกขึ้นแล้วเริ่มเก็บล่วมยา

พร้อมแอบส่งสายตาให้สองสามีภรรยาฉินเหยาและหลิวจี้

นี่คือต้องการให้พวกเขาปลีกตัวไปคุยด้วย

ฉินเหยาส่งสัญญาณให้อาวั่งไปจัดห้องพักแขกให้กงเหลียงเหลียวห้องหนึ่งก่อน บอกให้หลิวจี้อยู่ต่อ ส่วนตนเองเดินไปส่งท่านหมอที่ประตู

เมื่อถึงหน้าประตู แน่ใจว่าคนป่วยไม่ได้ยินเสียง ท่านหมอจึงส่ายหน้าให้ฉินเหยา

ทั้งยังกำชับฉินเหยาว่า “ท่านผู้เฒ่าปกติชอบกินอะไรก็ให้เขากินเถอะ ทำจิตใจให้เบิกบานก็พอ”

ฉินเหยาขมวดคิ้วแล้วลองหยั่งเชิงถาม

“เขายังมีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่หรือ”

ท่านหมอมองเข้าไปในลานบ้านอย่างเสียดาย ทิ้งคำพูดไว้สองคำ

“เดือนเศษ”

อาจจะเป็นหนึ่งเดือน

อย่างไรก็คงไม่เกินสองเดือนนี้

ฉินเหยาส่งท่านหมอกลับไป ในใจก็คิดทบทวนคำว่า ‘เดือนเศษ’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เข้ามาในลานบ้าน เห็นกงเหลียงเหลียวกำลังวิเคราะห์สถานการณ์การลอบสังหารในวันนี้กับหลิวจี้อย่างกระตือรือร้น

ดูอย่างไรก็ไม่เชื่อว่าชีวิตของเขาจะเหลือเพียงเดือนเศษจริงๆ

“ท่านหมอกลับไปแล้วรึ”

สังเกตเห็นว่าฉินเหยากลับมา หลิวจี้ก็รีบหันมายิ้มให้

กงเหลียงเหลียวมองหลิวจี้ที่ใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนก็ส่ายหน้ากลับเป็นฝ่ายเปิดเผยตรงไปตรงมาแล้วถามตรงๆ ว่า

“ท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง ข้าผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไร”

กวาดตามองฉินเหยาที่มือเปล่า แม้แต่ใบสั่งยาก็ไม่ได้ถือกลับมา

ในใจก็กระจ่างแจ้งแล้ว

ไม่รอให้ฉินเหยาเอ่ยปาก เขาก็พูดขึ้นเองว่า “สองเดือนรึ”

หลิวจี้กลอกตา ถลึงตาใส่ท่านอาจารย์ของเขาอย่างเหิมเกริม

“วิชาการคำนวณของท่านนี่ไม่ค่อยดีเลย ดูท่าทางเสียงดังฟังชัดของท่านสิ เมื่อกี้ยังมีแรงด่าข้าอยู่เลย อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสักสองปี…”

“เดือนเศษ”

เสียงของหลิวจี้ยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินฉินเหยาพูดสองคำนี้ออกมา

หลิวจี้ตะลึงงัน “…อะไรนะ”

เห็นฉินเหยาเงียบเขาก็ระเบิดอารมณ์ทันที ก้าวยาวๆ พุ่งออกไปนอกประตูแล้วตะโกนด่าทอเสียงดังลั่น

“หมอเถื่อน! ไอ้หมอเถื่อน!”

เสียงดังเกินไปจนทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าชิวข้างบ้านตื่นตระหนก

“เป็นอะไรไป ที่บ้านมีคนป่วยรึ” ฮูหยินผู้เฒ่าชิวถามด้วยความเป็นห่วง

หลิวจี้โบกมือ มองค้อนฮูหยินผู้เฒ่าไปทีหนึ่ง

ท่านสิป่วย ป่วยกันทั้งบ้าน!

คำพูดนี้วนเวียนอยู่ที่ปากหลิวจี้ แต่สุดท้ายยังเห็นแก่ภาพลักษณ์วิญญูชนของตนเองในหมู่เพื่อนบ้านจึงไม่ได้พูดออกมาจริงๆ

เขาฝืนยิ้ม “ไม่มีใครป่วยหรอกขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าท่านกลับไปเถอะ”

เขาถอยกลับเข้ามาแล้วปิดประตูลง

ฉินเหยาเข็นกงเหลียงเหลียวเข้ามาในโถงแล้ว

วันนี้แดดแรง ยืนในลานบ้านนานๆ จะทำให้คนเวียนหัวได้

กงเหลียงเหลียวทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถือถ้วยชาเย็นไว้ดื่มไปพลางพูดกับฉินเหยาที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนว่า

“ต่อจากนี้คงต้องรบกวนพวกเจ้าแล้ว”

แต่ก็แค่เดือนเศษ

เหยาเหนียงเป็นคนใจกว้าง คงจะไม่ถือสาหรอก

กลับเป็นลูกศิษย์ของเขาคนนั้นต่างหากที่ทำให้คนวางใจไม่ลงจริงๆ

“ซานเอ๋อร์ พาข้าไปห้องหนังสือของเจ้าหน่อย” กงเหลียงเหลียววางถ้วยชาลงแล้วสั่ง

เขาต้องฉวยโอกาสตอนที่ยังมีแรง บันทึกสิ่งที่จำได้เกี่ยวกับเมืองหลวงทั้งหมดเอาไว้

แบบนี้ต่อให้ตัวเขาไม่อยู่แล้ว การเรียนของซานเอ๋อร์และเซียนกวนก็จะไม่หยุดชะงักไปกะทันหัน

เซียนกวนเขากลับไม่ค่อยเป็นห่วง

มีแต่หลิวจี้เจ้าคนเหลวไหลผู้นี้ที่สั่งสอนยากจริงๆ

ดูท่าเวลาหนึ่งเดือนนี้เขาคงต้องลงมือโหดหน่อยแล้ว!

“เหยาเหนียง เรื่องอื่นๆ ฝากเจ้าด้วยนะ”

กงเหลียงเหลียวรู้สึกว่าบางทีตนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าซานเอ๋อร์สักเท่าไหร่

หน้าหนาจริงๆ!

ฉินเหยากลับพยักหน้าอย่างจริงจัง ส่งสัญญาณให้เขาวางใจพักอยู่ที่บ้านของนาง

อยากทำอะไรก็ทำ

ไม่อยากทำอะไรก็ไม่ต้องทำ!

กงเหลียงเหลียวจึงรับน้ำใจนี้ไว้ด้วยความหน้าหนาแล้วลากหลิวจี้ตรงไปยังห้องหนังสือ

หลิวจี้ค่อนข้างดีใจทีเดียว

ท่าทางของตาเฒ่าแบบนี้ดูไม่เหมือนคนที่จะมีชีวิตอยู่ได้แค่เดือนเศษเลย

หมอเถื่อน หมอผู้นั้นต้องเป็นหมอเถื่อนแน่ๆ

หลิวจี้มั่นใจ

นางมองส่งสองศิษย์อาจารย์เดินไปยังสวนหลังบ้าน อาวั่งก็เดินมาที่ห้องโถงหลักแล้วพิงกรอบประตู

เมื่อกี้เขาออกไปเดินเล่นมาแล้วรอบหนึ่ง

เรื่องลอบสังหารที่ตำหนักซ่างหยาง ตอนนี้ลือกันไปทั่วแล้ว

“เรื่องนี้ผิดปกติมาก” อาวั่งกล่าว

ฉินเหยาส่งสัญญาณให้เขาเล่าว่าผิดปกติตรงไหน

อาวั่งพูดว่า “คณะทูตเป่ยหมานยังอยู่ที่เมืองหลวง ถ้าเรื่องการลอบสังหารในตำหนักซ่างหยางแพร่งพรายออกไปจะทำให้เกียรติภูมิของแคว้นเซิ่งเสื่อมเสียอย่างหนัก ตามวิธีการปกติของราชวงศ์ ควรจะต้องพยายามปิดข่าวนี้ให้ถึงที่สุด”

“ดังนั้น ข่าวที่หลุดออกมาคราวนี้จะต้องงมีคนสั่งการ มีคนจงใจให้เป็นเช่นนั้น”

ฉินเหยาพยักหน้า การวิเคราะห์นี้ตรงกับที่นางคิด

“อาวั่ง เจ้าว่าใครช่างกล้าหาญถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าลงมือในตำหนักซ่างหยาง?”

อาวั่งวิเคราะห์โดยใช้วิธีตัดตัวเลือก

เริ่มแรกตัดพวกรัชทายาททิ้ง

เพราะหากกงเหลียงเหลียวตาย รัชทายาทจะไม่ได้รับผลประโยชน์อะไรกลับมีแต่ผลเสีย

ต่อมาก็ตัดฮ่องเต้ออก

หากฮ่องเต้อยากสังหารกงเหลียงเหลียวก็ไม่จำเป็นต้องตอบรับคำขอของทูตเป่ยหมานที่อยากพบมหาบัณฑิต

อย่างมากก็แค่ใช้ลูกไม้เล็กน้อยยั่วยุกงเหลียงเหลียวทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลก็เท่านั้น

สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์

ฮองเฮา องค์หญิงใหญ่ เลือกหนึ่งในสองคนนี้

“แต่ถ้าเป็นองค์หญิงใหญ่ล่ะก็…”

อาวั่งส่ายหน้า พูดช้าๆ “นั่นก็ชัดเจนเกินไป”

ให้คนเดาก็เดาถูกเป๊ะ

รัชทายาทกับพี่สาวที่แข็งแกร่งของเขาผู้นี้ เกรงว่าแม้แต่ความสงบสุขซึ่งเป็นฉากหน้าก็คงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

แน่นอนว่า สถานการณ์ภายนอกตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้

ทุกคนต่างรู้สึกว่าเป็นฝีมือขององค์หญิงใหญ่

เพราะในสนามแข่ง ฮองเฮาเกือบจะตอบตกลงคำขอของรัชทายาทที่จะรั้งตัวกงเหลียงเหลียวไว้อยู่แล้ว

ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องสร้างสถานการณ์ลอบสังหารแบบนี้

อีกทั้งองค์หญิงใหญ่ยังมีเงื่อนไขครบถ้วนในการสร้างสถานการณ์ลอบสังหารนี้

องครักษ์ทั้งสนามแข่งแทบจะเป็นคนขององค์หญิงใหญ่ทั้งหมด

อีกทั้งนางยังมีความแค้นกับกงเหลียงเหลียวที่คัดค้านการที่นางจะเป็นรัชทายาทหญิงอีกด้วย

ถ้าเป็นองค์หญิงใหญ่อยากจะฆ่ากงเหลียงเหลียวต่อหน้าธารกำนัลเพื่อสร้างบารมีและเป็นการประกาศให้โลกรู้ว่า คนที่ขวางนางจะมีจุดจบอย่างไรล่ะก็

ทั้งหมดนี้ก็ฟังขึ้นทันที

แต่ไม่รู้ทำไม สัญชาตญาณของอาวั่งบอกเขาว่า

เรื่องไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น

“เจ้าสงสัยว่าเป็นฮองเฮาที่ลงมือหรือ” ฉินเหยาถามด้วยความประหลาดใจ

อาวั่งพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ฮองเฮาก็มีเงื่อนไขในการสร้างสถานการณ์ลอบสังหารนี้เช่นเดียวกัน”

“ยิ่งไปกว่านั้น ฮูหยินท่านบอกว่าคนในวังที่ถือป้ายเป็นคนที่ฮองเฮาสั่งการมา นี่ไม่เท่ากับเห็นได้ชัดแล้วหรอกหรือ”

ฉินเหยาตกใจเล็กน้อย

ตามปกติแล้ว เพราะคนในวังเป็นคนที่ฮองเฮาสั่งการมา ดังนั้นนางจึงน่าสงสัยที่สุด นี่ไม่ผิด!

แต่ว่า…ก็เพราะว่ามันชัดเจนขนาดนี้อย่างไรเล่ากลับทำให้คนรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นฮองเฮา

ถึงอย่างไรคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งปานนั้นจะใช้วิธีการหยาบถึงเพียงนี้เชียวหรือ

อาวั่งเตือนว่า “องค์หญิงใหญ่มีวิธีการที่ร้ายกาจก็จริง แต่การลอบสังหารเพิ่งผ่านไปนานแค่ไหน ตามตรอกซอกซอยในเมืองหลวงล้วนแพร่ข่าวที่ว่าองค์หญิงใหญ่แอบส่งมือสังหารไปสังหารท่านอาจารย์กันทั่วแล้ว”

“นี่แสดงว่าการลอบสังหารเพิ่งจะเริ่ม หรือกระทั่งก่อนจะเริ่มก็ได้มีข่าวการลอบสังหารดักรอไว้ตามย่านต่างๆ ในเมืองหลวงแล้ว รอเพียงเกิดเรื่องก็จะเปิดฉากกระแสสังคมนี้ทันที”