ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 753 มารดามันเถอะ เกลียดพวกเจ้าที่เป็นแบบนี้ที่สุด

ตอนที่ 753 มารดามันเถอะ เกลียดพวกเจ้าที่เป็นแบบนี้ที่สุด

ฉินเหยาไม่เข้าใจแล้ว

“ฮองเฮาทำเช่นนี้แล้วพระนางจะได้ประโยชน์อะไร”

อาวั่งส่ายหน้า

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ฮองเฮาผู้นี้ เขาไม่เคยมองออกเลยสักครั้ง

เหมือนกับตอนที่นางปล่อยให้เขาจากมานั่นแหละ

ไม่เข้าใจ ไม่รู้เรื่องและไม่อาจเห็นพ้องได้

ฉินเหยาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ตอนนี้ข้างนอกลือกันไปทั่วว่าเป็นองค์หญิงใหญ่ที่ต้องการสังหารท่านอาจารย์ รัชทายาทต้องไม่ยอมจบเรื่องแค่นี้แน่”

ไม่ว่าการลอบสังหารนี้ใครจะเป็นคนจัดฉาก แต่องค์หญิงใหญ่และรัชทายาท พี่น้องคู่นี้ เกรงว่าคราวนี้คงต้องแตกหักกันแล้ว

ต่อหน้าทูตเป่ยหมานและขุนนางน้อยใหญ่กลับต้องการเอาชีวิตกงเหลียงเหลียว

บอกว่าไม่ใช่การท้าทายก็คงไม่มีใครเชื่อ

ครั้งนี้หากรัชทายาททนได้ก็คงต้องยกบัลลังก์ให้คนอื่นนั่งแล้ว

แต่ล้วนเป็นบุตรที่ตนเองคลอดออกมา ฮองเฮาจะทนดูพี่น้องสองคนต่อสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งได้จริงๆ หรือ

ยังมีท่าทีของฮ่องเต้ที่ชวนให้สับสนยิ่งนัก

ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าองค์หญิงใหญ่มีความทะเยอทะยาน แต่กลับไม่เห็นพระองค์จะปกป้องรัชทายาทอย่างไร

นี่มิใช่การอนุญาตกลายๆ ให้พี่น้องแก่งแย่งกันเองหรอกหรือ

“บิดามารดาคู่นี้ ตกลงกำลังเลี้ยงบุตรหรือเลี้ยงหนอนกู่อยู่กันแน่?”

ฉินเหยาถามคำถามนี้ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

อาวั่งกล่าวว่า “บางทีความสัมพันธ์ฉันเครือญาติของราชวงศ์อาจจะไม่เหมือนกับที่เราคิดก็ได้กระมังขอรับ”

ทั้งสองสบตากันแล้วยักไหล่พร้อมกัน

ไม่เข้าใจพวกราชวงศ์เลยจริงๆ

“พวกเด็กๆ ใกล้จะกลับบ้านแล้ว ทำกับข้าวเถอะ” ฉินเหยาสั่ง

อาวั่งจึงถอยออกไป อย่างไรเสียการทำอาหารก็ทำให้คนรู้สึกมีความสุขมากกว่า

อาจเป็นเพราะข่าวการลอบสังหารแพร่ไปถึงตลาดทิศใต้

อินเยว่และหลิวเฝยที่ปกติจะปิดร้านกลับบ้านตอนเกือบมืดจึงกลับมาก่อนเวลาถึงหนึ่งชั่วยาม

พอเห็นสองสามีภรรยาฉินเหยายังอยู่ดีมีสุขอยู่ในบ้าน ทั้งสองคนที่ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ก็โล่งอกได้ในที่สุด

พอผ่อนคลายลง ถึงได้สังเกตเห็นว่าตัวเอกเหตุการณ์ลอบสังหารมาพักอยู่ที่บ้านด้วย

ฉินเหยาเห็นอินเยว่และเด็กๆ ทั้งสี่ในบ้านทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้ เหมือนอยากจะถามอะไรสักอย่างนางจึงชิงยกมือห้ามก่อน

“ไม่ต้องถาม ไม่ต้องห่วง ไม่มีเรื่องอะไร ก็แค่ท่านอาจารย์จะกลับมาอยู่กับพวกเราอีกครั้ง เหมือนตอนที่อยู่หมู่บ้านเมื่อก่อนนั่นแหละ”

พูดจบก็หยิบตะเกียบขึ้นมา “เอาล่ะ กินข้าวกันเถอะ!”

นางคีบปูตัวใหญ่ที่สุดใส่ชามตัวเองก่อนเป็นคนแรกแล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

กลิ่นหอมลอยโชยมา ทุกคนก็มองหน้ากันไปมา

เรื่องกินคือเรื่องใหญ่ที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดทั้งปวง!

ทุกคนต่างพร้อมใจกันยกตะเกียบ พุ่งเป้าไปที่ปูม้าตัวใหญ่ในกะละมังนั้น

หลิวจี้แย่งตัวใหญ่มาได้สองตัวจึงแกว่งโชว์ต่อหน้าพวกเด็กๆ อย่างลำพองใจ

ต้าหลางยื่นตะเกียบออกไปทันควัน คีบหมับ ดึงขวับ แย่งมาใส่ชามของตัวเองได้สำเร็จ

หลิวจี้โกรธจนแทบจะตบโต๊ะ

ผลคืออีกตัวก็รักษาไว้ไม่ได้ ถูกอาวั่งคีบไปอย่างง่ายดาย

“พวกเจ้า พวกเจ้า!”

ลูกแย่งพ่อ ลูกน้องแย่งเจ้านาย!

“มันจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!” หลิวจี้คำรามขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

ประจวบเหมาะ เวลานี้มีคนมาเคาะประตูพอดี

หลิวจี้ที่อัดอั้นตันใจไม่มีที่ระบายจึงหันขวับไปตะคอกใส่ประตูใหญ่ว่า

“เคาะหาอะไร ไสหัวไปซะ!”

บนโต๊ะอาหารเงียบกริบไปวินาทีหนึ่ง

หลิวจี้ “…”

ได้ๆๆ เขาเป็นวัวเป็นม้าของบ้านนี้เองแหละ

ว่าแล้วก็วางตะเกียบลง ลุกขึ้นเดินปึงปังไปเปิดประตูอย่างเกรี้ยวโกรธ

ผลคือพอประตูถูกเปิดออกก็พบกับใบหน้าอันมืดครึ้มของซือคงเจี้ยน

“หลิวจี้ เจ้าบอกให้ใครไสหัวไป”

ซือคงเจี้ยนกัดฟันกรอด “เจ้าลองพูดอีกทีซิ”

หลิวจี้โกรธจนแทบจะหัวเราะออกมา

อาจารย์ทั้งคนยังปกป้องไว้ไม่ได้ ยังมีหน้ามาวางมาดราชครูที่นี่อีกหรือ

เรื่องวันนี้เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับอีกฝ่ายเลยนะ

ตัวเองกลับเสนอหน้ามาเองซะนี่!

แต่สายตาเพื่อนบ้านแถวนี้จับจ้องอยู่เยอะเกินไป

หลิวจี้จึงอดกลั้นไว้ก่อน ปล่อยให้คณะของซือคงเจี้ยนเข้ามาด้านใน

คนมาไม่เยอะ มีแค่ซือคงเจี้ยนกับซุนเจียงแล้วก็รถม้าหนึ่งคันกับทหารองครักษ์อีกหนึ่งกอง

รถม้าถูกจอดไว้ข้างนอก ส่วนคนก็เข้ามาในลานบ้านทั้งหมด

พอแน่ใจว่าคนเข้ามาในลานบ้านหมดแล้ว

หลิวจี้ก็ปิดประตูดังปังทันที

ซือคงเจี้ยนนึกค่อนขอดในใจ เจ้าหมอนี่อารมณ์รุนแรงเสียจริง

แต่คิดไม่ถึงว่า หลิวจี้หันกลับมาก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของเขาที่กำลังเตรียมจะเดินไปหากงเหลียงเหลียว

“จะไปไหน กลับมานี่ซะ! บัญชีระหว่างเราสองคนยังไม่ได้คิดเลยนะ!”

ปากก็พูดไป มือก็ยกขึ้นโบกให้คนในบ้าน “เมียจ๋า พวกเจ้ากินของพวกเจ้าไปเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า”

เขาจะ ‘คุย’ กับใครบางคนหน่อย!

ซือคงเจี้ยนที่ถูกคว้าคอเสื้อทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “หลิวจี้เจ้าจะทำอะไร”

แต่เพราะสายตาของฉินเหยาที่กวาดมองมาอย่างคลุมเครือ ซุนเจียงจึงไม่กล้าเข้าไปช่วยท่านราชครูของตน

ซุนเจียงไม่ขยับ พวกทหารองครักษ์เองก็ไม่กล้าผลีผลาม

ตราบใดที่พวกเขานิ่ง ฉินเหยาก็จะไม่ขยับ

ไม่นาน ด้านในก็มีเสียงเหมือนคนตะลุมบอนกันดังออกมา

ตามมาด้วยเสียงชนกระแทกกลิ้งล้มดังตึงตังโครมคราม

สักพัก ด้านในก็มีเสียงคำรามอย่างลำพองใจของซือคงเจี้ยนดังขึ้น

“คิดไม่ถึงล่ะสิ ข้าเองก็เชี่ยวชาญหมัดมวยเหมือนกัน อัดชาวบ้านอย่างเจ้ามันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ!”

“หลบได้ด้วยรึ”

“เดี๋ยว! เจ้าหลบได้อย่างไร!”

“ซี๊ด~”

เสียงสูดปากด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น

ท่านราชครูที่เมื่อกี้ยังลำพองใจ ดูเหมือนจะถูกคนกดลงกับพื้นเสียแล้ว

ได้ยินแต่เสียงหลิวจี้ปล่อยหมัดออกไป หอบหายใจพลางตะคอกว่า

“เจ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามีคนซุ่มโจมตี?”

“ไอ้วิญญูชนจอมปลอมอย่างเจ้านี่ก็ดีแต่วางมาด วันนี้ถ้าข้าหลิวจี้ไม่ได้ซ้อมเจ้าสักยก เจ้าคงนึกว่าข้ากับท่านอาจารย์จะยอมให้เจ้าจะบีบอย่างไรก็ได้งั้นสิ!”

ต่อยหนึ่งหมัดก็ด่าไปหนึ่งคำ “นี่แน่ะ ไอ้คนเจ้าแผนการ!”

“นี่แน่ะ ไอ้คนเชี่ยวชาญในการวางกลยุทธ์!”

“นี่แน่ะ เจ้าคนชั่ว กล้าวางแผนเล่นงานข้ากับเมียจ๋า บิดามันเถอะ เกือบทำท่านอาจารย์ตายแล้ว! ข้าขอสาปแช่งให้ชาติหน้าเจ้าไปเกิดเป็นเป็ดตัวผู้ มีลูกชายแต่ไม่มีรูทวาร!”

ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น หลิวจี้ขุดคำหยาบคายออกมาด่าสารพัด

“…”

“ผู้ที่ทำการใหญ่ ไม่ควรถือสาเรื่องเล็กน้อย!” ซือคงเจี้ยนตะโกนเสียงแหบแห้ง

แม้จะมีประตูกั้น คนข้างนอกก็ยังสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นและความเจ็บใจของเขา

สติสัมปชัญญะมลายหายไปจนสิ้น

ดูท่าต่อให้เป็นคนใจเย็นแค่ไหนก็ยังทนรับการโจมตีด้วยคำพูดหยาบช้าของหนุ่มบ้านนอกคอกนาเช่นนี้ไม่ไหว

หลิวจี้ตบฉาดใหญ่เข้าให้อย่างแรงอีกที “ไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยมารดาเจ้าสิ! ก็เพราะไอ้ความไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยของเจ้า ถึงได้เกือบเอาท่านอาจารย์ไปสังเวยแล้ว!”

“ซือคงเจี้ยน ตกลงเจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ ต่อให้ข้าสารเลวแค่ไหนก็ยังไม่เคยสารเลวเท่าเจ้า! มิน่าเล่าถึงมีแค่เจ้าคนเดียวที่ถูกขับออกจากสำนัก!”

แม่เจ้าโว้ย คำพูดนี้เหยียบโดนจุดเดือดของซือคงเจี้ยนเข้าอย่างจัง

สถานการณ์ในห้องข้างพลิกผันไปในชั่วพริบตา มีเสียงร้องโหยหวนประหนึ่งหมูถูกเชือดของหลิวจี้ดังออกมาจากในห้อง

ซือคงเจี้ยนตะโกนจนเสียงแหบแห้งว่า “เจ้าคนบ้านนอกอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร!”

“ชั่วชีวิตของข้า ต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวน ดุจย่ำบนแผ่นน้ำแข็งบาง เจ้ารู้หรือไม่ว่าความรู้สึกที่ต้องแบกรับความคาดหวังของคนทั้งตระกูลเอาไว้ที่ตัวคนเดียวนั้นมันเป็นเช่นไร!”

“…เจ้าคิดว่าข้าไร้หัวใจหรือ หากข้าไม่สนใจไยดีจริงๆ เจ้ากับฉินเหยาจะเข้ามาถึงตำหนักซ่างหยางได้หรือ”

“หากข้าก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว คนทั้งตระกูลจะต้องย่อยยับ ความลำบากใจของข้า คนบ้านนอกอย่างเจ้าล่วงรู้หรือไม่”

หลิวจี้ถ่มน้ำลายดังถุย “มารดามันเถอะ บิดาล่ะเกลียดพวกเจ้าที่เป็นแบบนี้ที่สุด!”

“อ่านนิยายมากเกินไปจนสมองเลอะเลือนไปแล้วกระมัง เอะอะก็มีความในใจที่บอกใครไม่ได้ ลำบากใจนักเจ้าก็อย่าอยู่เรือนหลังใหญ่โตขนาดนั้น อย่ากินอาหารเลิศรส อย่าสะสมของล้ำค่าหายากสิวะ”

“ขมขื่นปานนั้น ทำไมไม่เห็นเจ้าไปกระโดดแม่น้ำให้ตายๆ ไปเสีย!”

“เจ้ามีความลำบากใจก็เลยส่งท่านอาจารย์ไปให้คนเขาฆ่างั้นหรือ!”

“เจ้ามีความลำบากใจก็เลยทำให้ข้ากับเมียจ๋าของข้าต้องตกอยู่ในอันตรายงั้นหรือ!”

“มารดามันเถอะ มีแต่เจ้าที่สูงส่งที่สุด มีความลำบากใจที่สุด คนอื่นสมควรตายกันหมดใช่หรือไม่!”

คำด่ากราดถึงบรรพบุรุษระลอกนี้ ทำเอาสติเส้นสุดท้ายของซือคงเจี้ยนขาดผึง

“หลิวจี้ ข้าจะฆ่าเจ้า!”