ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 120 ตรวจโรงงาน

บทที่ 120 ตรวจโรงงาน

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนหันไปมองอย่างสนใจ อันจิ่วเม่ยไม่คาดคิดว่าจะมีใครออกมาวิจารณ์ตนเช่นนี้ โดยเฉพาะในขณะที่เธอกำลังทำหน้าที่แทนผู้นำหมู่บ้านตามที่ได้รับมอบหมาย แม้จะรู้สึกอึดอัดใจ แต่เธอก็พยายามรักษาความสงบและยิ้มรับอย่างเป็นมืออาชีพ

ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ชัดเจนว่ากำลังจงใจเล่นงานเธอ ทั้ง ๆ ที่เธอไม่เคยมีเรื่องอะไรกับเขามาก่อน ทำไมเขาถึงทำแบบนี้?

แต่อันจิ่วเม่ยก็ไม่กลัวเขา เธอยิ้มแล้วโต้กลับไปว่า “รองหัวหน้าโรงงานผ้าพูดถูกค่ะ แต่ผู้นำหมู่บ้านของเรามักจะบอกฉันเสมอว่า เด็กชนบทอย่างพวกเรายากที่จะได้โอกาส ต้องรู้จักคว้าโอกาสเอาไว้”

“วันนี้มีผู้นำมากมายมาที่นี่ ฉันก็อยากจะแสดงความสามารถอย่างเต็มที่ เพื่อให้ท่านผู้นำทั้งหลายจดจำฉัน จดจำหมู่บ้านหนานเทียนของเราได้ มีแบบนี้เท่านั้นที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ล้าหลังของเราถึงจะมีโอกาสได้พัฒนา”

“วันนี้ไม่ใช่แค่ฉัน แม้แต่ใครก็ตามในหมู่บ้านของพวกเรา ก็คงจะคิดและทำแบบเดียวกัน”

อันจิ่วเม่ยพูดอย่างสุภาพและมั่นใจ ไม่รู้สึกอับอายแม้จะถูกรองหัวหน้าโรงงานผ้าตำหนิต่อหน้าผู้คน กลับเปลี่ยนประเด็นไปพูดถึงการพัฒนาหมู่บ้าน จนทำให้ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นพากันพยักหน้าเห็นด้วย

เหวินฟู่ยิ้มแหย ๆ พลางกล่าวว่า “ผมต้องขออภัยในการเสียมารยาทนี้ เป็นความผิดของผมเอง ผมอยากให้หมู่บ้านพัฒนาขึ้นมากเกินไป จึงเข้มงวดกับเด็กคนนี้มากไป”

เมื่อผู้นำหมู่บ้านพูดเช่นนี้ เจตนาปกป้องก็ชัดเจน หัวหน้าผู้นำพรรคมองรองหัวหน้าโรงงานผ้าแวบหนึ่ง รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง จึงกล่าวขึ้นว่า “คนหนุ่มสาวมีความกระตือรือร้นเป็นเรื่องดี ผมค่อนข้างมองแง่ดีกับเด็กคนนี้นะ”

คนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย รองหัวหน้าโรงงานผ้าสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไม่คิดว่าคนพวกนี้จะไม่ช่วยเหลือตน หลังจากนั้นทุกคนจอดรถไว้ที่ทางเข้าหมู่บ้าน แล้วเดินเข้าไปในหมู่บ้านด้วยกัน ไม่มีใครพูดถึงเรื่องไม่สบายใจเมื่อครู่อีก

ตลอดทางเข้าหมู่บ้านแทบไม่เห็นผู้คน เพราะชาวบ้านมีความกลัวผู้นำเหล่านี้อยู่ในสายเลือด พวกเขาจึงตั้งหน้าตั้งตาทำงานในทุ่งนา ส่วนคนที่ไม่ได้ไปทำงานในทุ่งก็พยายามหลบอยู่ในบ้านไม่ออกมา ไม่อยากมาร่วมวงเอาเรื่อง

ถึงเวลาที่อันจิ่วเม่ยต้องแสดงฝีมือแล้ว

ตลอดทางที่เดินมา เธอพูดไม่หยุดปาก แนะนำบ้านของชาวบ้าน หรือบอกว่าผักที่ส่งให้สหกรณ์นั้นปลูกที่ไหน ปกติชาวบ้านดูแลรักษาอย่างไร พูดอย่างละเอียด ทุกคนฟังแล้วก็พอใจมาก

ยกเว้นรองหัวหน้าโรงงานผ้า

รองหัวหน้าโรงงานผ้าคอยขัดคอตลอดทาง ไม่ว่าอันจิ่วเม่ยจะพูดอะไร เขาก็หาเรื่องตั้งข้อสงสัยได้ทั้งนั้น แต่อันจิ่วเม่ยก็รับมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เช่น รองหัวหน้าโรงงานผ้าพูดว่า “ผักพวกนี้ปลูกที่บ้านชาวบ้าน แต่ละบ้านปลูกไม่เท่ากัน ชนิดก็ต่างกัน คงไม่สามารถรับประกันการส่งให้สหกรณ์อย่างสม่ำเสมอได้หรอก แถมยังใช้ปุ๋ยคอก ถ้าล้างไม่สะอาดจะทำให้คนงานในเมืองท้องเสียนะ แล้วใครจะทำงานในโรงงานล่ะ?”

อันจิ่วเม่ยยิ้มตาหยีตอบว่า “รองหัวหน้าโรงงานผ้าคิดรอบคอบจริง ๆ ถ้ารองหัวหน้าโรงงานผ้ายินดีออกเงินช่วยชาวบ้านของเราซื้อเมล็ดพันธุ์ผักที่เหมือนกันก็คงจะดี ส่วนเรื่องปุ๋ย…”

“ถ้ารองหัวหน้าโรงงานผ้าไม่ชอบ ก็อาจจะบริจาคปุ๋ยเคมีให้เราเพิ่มก็ได้นะคะ เพราะชาวบ้านของเราไม่ค่อยรู้ข่าวสาร ไม่มีทางทำเงินเหมือนรองหัวหน้าโรงงานผ้าที่ฟุ่มเฟือยขนาดนี้”

ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอันจิ่วเม่ยกำลังเสียดสีความคิดแบบ ‘ทำไมไม่กินเนื้อ’ของรองหัวหน้าโรงงานผ้า

ไม่ทันที่รองหัวหน้าโรงงานผ้าจะเอ่ยปาก ก็มีคนพูดแทรกขึ้นมาว่า “รองหัวหน้าโรงงานผ้า นี่คุณพูดอะไรของคุณ ชาวนาปลูกผัก ไม่ใช้ปุ๋ยคอกแล้วจะใช้อะไร? ก่อนที่จะมีปุ๋ยเคมีพวกนั้น ใครบ้างไม่ได้กินผักที่ปลูกด้วยปุ๋ยคอก? อีกอย่าง เมื่อเทียบกับปุ๋ยคอกแล้ว ปุ๋ยเคมีพวกนั้นต่างหากที่ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ ฉันว่าคุณแก่แล้วนะ พูดอะไรก็ไม่คิดก่อน”

“ใช่ไหมล่ะ? พูดแบบนี้ก็แค่พวกเราได้ยินเท่านั้นแหละ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ตำแหน่งรองหัวหน้าของคุณจะรักษาไว้ได้หรือเปล่า?”

พูดแบบนี้ แต่ว่าทุกคนคิดยังไงกันแน่ก็ไม่รู้ได้ เพราะรองหัวหน้าโรงงานผ้าคนนี้ปากไม่ดี ทำให้ขัดเคืองคนไปไม่น้อย วันนี้ความผิดพลาดนี้ถ้าพูดเบา ๆ ก็ไม่ถือว่าเป็นอะไร แต่ถ้าพูดให้หนักก็สามารถบอกได้ว่าเขาดูถูกชาวนา สร้างความแตกแยก เรื่องก็จะบานปลายใหญ่โตขึ้นมาทันที

รองหัวหน้าโรงงานผ้าก็รู้ตัวว่าตัวเองพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด กลายเป็นจุดอ่อนให้คนพวกนี้ จึงรีบพูดกลบเกลื่อนว่า “โธ่ ผมก็แค่เป็นห่วงสุขภาพของคนงานในเมืองน่ะ พูดไปตามอารมณ์ไปหน่อย ทุกคนอย่าได้ถือสาเลยนะ!”

คนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่อันจิ่วเม่ยกลับสูดจมูกเบา ๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

“ก็เพราะมีคนที่มีมาตรฐานสูงอย่างรองหัวหน้าโรงงานผ้า พวกเราชาวนาถึงได้ยากที่จะก้าวหน้า ผักที่ส่งให้สหกรณ์ล้วนเป็นผักที่ดีที่สุดที่หมู่บ้านเรามี ส่วนที่คุณภาพไม่ดีเราก็เก็บไว้กินเอง ทั้ง ๆ ที่เป็นคนเหมือนกัน ทำไมพวกเรากินของไม่ดีก็ไม่เป็นไร แต่ของที่ส่งให้คนในเมืองล้วนเป็นของดีที่สุด แต่กลับถูกรองหัวหน้าโรงงานผ้าสงสัยแบบนี้…”

อันจิ่วเม่ยพูดพลางยกมือเช็ดน้ำตาที่หัวตา ทำท่าเหมือนถูกรังแกอย่างหนัก

หัวหน้าผู้นำพรรคประจำเมืองเข้าอกเข้าใจชาวนาเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรองหัวหน้าโรงงานผ้าคอยกลั่นแกล้งเด็กสาวคนหนึ่งมาตั้งแต่เช้า ในใจก็รู้สึกโมโหอยู่แล้ว

เขาพูดขึ้นทันทีว่า “ในเมื่อรองหัวหน้าโรงงานผ้าดูถูกพวกเราชาวชนบทขนาดนี้ ก็กลับไปก่อนดีกว่า แต่เดิมเชิญทุกท่านมาตรวจสอบด้วยกัน จะได้มีโอกาสร่วมมือกันมากขึ้น ถือว่าเป็นการช่วยเหลือคนงานในเมืองด้วย แต่รองหัวหน้าโรงงานผ้าแสดงท่าทีไม่เต็มใจมาตั้งแต่เช้า พวกเราก็ไม่อยากบังคับ”

คนอื่น ๆ ก็ไม่รู้ว่าวันนี้รองหัวหน้าโรงงานผ้าเป็นบ้าอะไร ที่จริงมาตรวจสอบอย่างเป็นมิตร แต่กลับจ้องจับผิดเด็กสาวคนหนึ่ง นี่มันไม่ใช่การตบหน้าผู้นำหมู่บ้านและชุมชนหรอกเหรอ?

ที่ไม่ได้ว่ากล่าวตักเตือนไปสักคำสองคำก็ถือว่าพวกเขามีมารยาทแล้ว ยังเหลือหน้าให้เขาอยู่

แต่รองหัวหน้าโรงงานผ้าจะยอมกลับไปได้อย่างไร ตอนนี้ยังไม่ได้ไปถึงโรงงานเลย เขาต้องไปดูให้ได้ว่าโรงงานดำเนินการอย่างไร

โดยทั่วไปแล้ว โรงงานเล็ก ๆ พวกนี้สุขอนามัยแย่มาก โดยเฉพาะช่วงอากาศร้อนแบบนี้ แมลงวันเยอะที่สุด สถานที่เล็ก ๆ แบบนี้ไม่มีทางมียาฆ่าแมลงวันหรอก เขาอยากดูว่าเด็กบ้านี่จะแก้ตัวยังไง

ดังนั้น เขาจึงยิ้มแล้วพูดว่า “เข้าใจผิดกันแล้ว ผมแค่เคยชินกับการเข้มงวดกับคนงานในโรงงาน คิดว่าไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องทำให้ดีที่สุด ไม่ได้มีเจตนาอื่น หัวหน้าพรรค คุณดูสิ ทำไมถึงจริงจังขนาดนี้?”

อันจิ่วเม่ยแอบกลอกตา ในที่สุดก็ได้เจอคนที่หน้าด้านกว่าเธอ โดนทุกคนพูดแบบนี้แล้วยังยิ้มออก แถมยังแก้ตัวได้อีก ช่างเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ

ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หัวหน้าพรรคก็ไม่กล้าพูดอะไร ไม่ได้บังคับให้รองหัวหน้าโรงงานผ้ากลับไป แค่หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยพูดคุยกับเขาเท่านั้นเอง

พวกเขาเดินทางมาถึงโรงงานในที่สุด

โรงงานตั้งอยู่ในบ้านของครอบครัวที่เสียชีวิตและไร้ทายาทสืบสกุลไปแล้ว ในหมู่บ้าน มองจากภายนอกดูทรุดโทรมมาก โดยเฉพาะในสายตาของรองหัวหน้าโรงงานผ้าที่เห็นว่ามันสกปรกเป็นพิเศษ

สภาพแวดล้อมแบบนี้ คงจะแย่กว่าคอกหมูเสียอีก!

เขากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวขณะเดินเข้าไป กลัวว่าจะได้กลิ่นเหม็นที่จะส่งผลต่อความอยากอาหารมื้อเย็น

อย่างไรก็ตาม เมื่อเข้าไปข้างในกลับพบว่าบ้านหลังนี้มีความพิเศษ ภายนอกดูทรุดโทรม แต่ภายในกลับดูใหม่เอี่ยม

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างถูกซื้อใหม่ แต่สิ่งของต่าง ๆ ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ถูกทำความสะอาดจนสะอาดสะอ้าน ไม่ต่างจากของใหม่เท่าไหร่

ในลานบ้าน ผู้ชายหลายคนกำลังบดถั่วให้เป็นผง มีหินบดสองอันกำลังทำงานพร้อมกัน ทุกคนประสานงานกันอย่างลงตัว

รองหัวหน้าโรงงานผ้าเบิกตากว้าง ที่นี่ไม่มีแม้แต่แมลงวัน!

ทำไมกัน!

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็เข้าใจทันที!