ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 126 เส้นสาย

บทที่ 126 เส้นสาย

ต้าหวังพูดอย่างหนักแน่น เขาเต็มใจช่วยเหลืออย่างจริงใจ ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นเพื่อนหลี่เจียเฟิ่ง แม้แต่คนแปลกหน้าที่มาที่สถานีตำรวจ พวกเขาก็ต้องช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ พวกเขาคือตำรวจประชาชน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่

อันจิ่วเม่ยรู้สึกซาบซึ้งกับคำพูดง่าย ๆ ของเขา ดูสิ นี่คือตำรวจประชาชนของประเทศจีน ไม่ว่าเรื่องส่วนตัวหรือส่วนรวม ล้วนทุ่มเทรับใช้ประชาชนอย่างเต็มที่ จะไม่ให้เธอรู้สึกประทับใจได้อย่างไร?

“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากค่ะ!”

อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างจริงจัง ในใจเต็มไปด้วยความไว้วางใจต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างสุดหัวใจ

ในขณะนั้น ต้าหวังก็เข้าใจความหมายที่อันจิ่วเม่ยต้องการสื่อ เขาจึงยิ้มตอบกลับเพื่อให้เธอสบายใจ

หลังจากบันทึกคำให้การเสร็จ ต้าหวังก็ส่งพวกเขาทั้งสองออกมา เขายังมีงานที่ต้องทำ ไม่สามารถเสียเวลามากได้ จึงพูดสองสามประโยคแล้วก็กลับไป

ตอนนี้เหลือแค่อันจิ่วเม่ยกับพานซินหรงเท่านั้น

จากแบบร่างการออกแบบที่เห็น หัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าน่าจะเป็นคนของโรงงานเสื้อผ้า แต่เป็นหัวหน้าแผนกไหนเธอก็ไม่รู้

เธอเพิ่งจะคิดทำธุรกิจเสื้อผ้า ก็ได้รู้จักกับหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าเข้าพอดี นี่ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าง่วงนอนก็มีคนส่งหมอนมาให้หรอกหรือ?

แต่เรื่องนี้เธอไม่สามารถพูดขึ้นมาก่อนได้ ไม่เช่นนั้นจะดูไม่สุภาพ

คิดดังนั้นแล้ว เธอจึงยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่สาวคะ ในเมื่อเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะคะ ต่อไปถ้าพี่ออกไปข้างนอกคนเดียว ต้องระวังตัวให้มากหน่อยนะคะ”

พานซินหรงเห็นเธอจะกลับ ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมา จึงดึงเธอไว้แล้วพูดว่า “น้องสาวอย่าเพิ่งรีบกลับสิ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณอย่างจริงจังเลย”

“ฉันชื่อพานซินหรง เรียกฉันว่าซินหรงเฉย ๆ ก็ได้ ฉันเป็นหัวหน้าโรงงานผ้า สิ่งที่น้องสาวช่วยฉันแย่งกลับมาวันนี้คือแบบร่างเสื้อผ้าสำหรับฤดูกาลหน้า มันสำคัญมาก ๆ สำหรับฉัน”

“ตอนนี้ฉันยังมีธุระ ไม่สามารถเลี้ยงข้าวขอบคุณเธอได้ นี่คือน้ำใจเล็กน้อยจากฉัน หวังว่าน้องสาวจะรับไว้!”

พูดจบ พานซินหรงก็ล้วงเงินใหม่เอี่ยมออกมาหนึ่งปึกยัดใส่มืออันจิ่วเม่ย แล้วหยิบกระดาษดินสอออกมาจากกระเป๋าเขียนเบอร์โทรศัพท์ส่งให้ พลางพูดว่า

“นี่คือเบอร์โทรศัพท์ห้องทำงานของฉัน ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอด ถ้าช่วยได้ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”

คนสมัยนี้ล้วนซื่อตรง เมื่อมีคนช่วยเหลือตัวเองก็ต้องตอบแทนแน่นอน

อันจิ่วเม่ยปฏิเสธสองสามคำ แต่เห็นพานซินหรงยืนกรานจึงรับไว้

“พี่ซินหรง ในเมื่อคุณมีน้ำใจขนาดนี้ ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ แต่ต้องตกลงกันนะ ถ้าฉันรับเงินนี้แล้ว เรื่องวันนี้ก็ถือว่าเราเท่ากันแล้ว คราวหน้าเจอกันอย่าเกรงใจ คิดว่ายังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณฉันเลยนะคะ”

อันจิ่วเม่ยกำลังเตือนพานซินหรงว่า จ่ายเงินตอบแทนบุญคุณแล้ว ไม่ต้องเกรงใจมากนัก

พานซินหรงจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของอันจิ่วเม่ยได้อย่างไร แต่ถ้าเธอเป็นคนธรรมดา การจ่ายเงินตอบแทนก็คงเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แต่เธอกลับเป็นญาติทหาร และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับต้าหวังนั่นก็หมายความว่าเป็นคนที่คุ้มค่าแก่การคบหา

พานซินหรงพูดว่า “น้องสาว เธอพูดอะไรอย่างนั้น ที่ฉันให้เงินเป็นของขวัญขอบคุณ เพราะตอนนี้ฉันไม่มีทางไปซื้อของขวัญหรือเลี้ยงข้าวเธอได้จริง ๆ แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง ถ้าเธอมีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย ฉันก็จะไม่ปฏิเสธเช่นกัน”

“อ้อใช่ คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้เลยว่าน้องสาวชื่ออะไร?”

อันจิ่วเม่ยพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า “ฉันชื่ออันจิ่วเม่ยค่ะ บ้านอยู่ที่หมู่บ้านหนานเทียน พี่สาวถ้าคุณว่างก็มาเที่ยวหาฉันได้นะคะ”

พานซินหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย หมู่บ้านหนานเทียน… อันจิ่วเม่ย…

ทำไมถึงได้คุ้นหูอย่างนี้?

จำได้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ ร้านสหกรณ์แห่งหนึ่งดูเหมือนจะมีความร่วมมือกับหมู่บ้านหนึ่ง ซึ่งเป็นประโยชน์กับคนจำนวนมาก โรงงานหลายแห่งนัดกันไปดูงานเพื่อตรวจสอบคุณภาพของหมู่บ้านนั้นจะได้วางใจซื้อผักที่สหกรณ์ร้านค้าจัดหามา

ตอนนั้นเธอกำลังยุ่งกับเรื่องการออกแบบ กงหยางซื่อที่เป็นรองหัวหน้าโรงงานผ้าก็สนใจมาก จึงให้เขาไปแทน ทว่าพอกลับมาเขากลับไม่พอใจหมู่บ้านนั้นและสาวน้อยที่เป็นตัวแทนเจรจาความร่วมมือของหมู่บ้านมาก เขาบ่นให้เธอฟังอยู่หลายวัน

สาวน้อยคนนั้นชื่ออะไรนะ?

ดูเหมือนจะชื่ออัน… อันจิ่วเม่ย!

หลังจากที่พานซินหรงนึกออก เธอก็พิจารณาสาวน้อยข้างกายตนเองใหม่

หน้าตาดี กิริยามารยาทดี ยังเป็นคนชอบช่วยเหลือผู้อื่น ที่สำคัญที่สุดคือเป็นญาติทหาร และยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าหน้าที่ต้าหวัง

เมื่อพิจารณาทั้งหมดนี้แล้ว พานซินหรงรู้สึกว่าอันจิ่วเม่ยเป็นหญิงสาวที่ดีที่หายากในยุคนี้

ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอยังสามารถช่วยให้คนในหมู่บ้านหาเงินและพัฒนาหมู่บ้านได้ตลอด คนที่มีความสามารถแบบนี้ ทำไมกงหยางซื่อถึงไม่พอใจเธอล่ะ?

เนื่องจากกงหยางซื่อไม่ชอบใจ โรงงานผ้าของพวกเธอจึงหยุดซื้อผักและแป้งถั่วจากหมู่บ้านหนานเทียนที่สหกรณ์ร้านค้าจัดหาให้จนถึงตอนนี้ ส่วนโรงงานอื่น ๆ เธอเองก็แทบไม่ทราบรายละเอียดมากนัก

เดิมที เธอคิดว่าเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย กงหยางซื่อเพียงกล่าวว่าหมู่บ้านหนานเทียนมีปัญหาในหลายด้าน เธอจึงรับฟังโดยไม่ได้ซักถามเพิ่มเติม ทว่าตอนนี้ เรื่องกลับดูเหมือนซับซ้อนเกินกว่าที่คิด เธอจึงจำเป็นต้องไปสอบถามหัวหน้าคนอื่น ๆ ที่ไปด้วยกันในวันนั้น เพื่อให้ได้คำตอบที่แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“ฉันรู้จักเธอ! สหายอันจิ่วเม่ยจากหมู่บ้านหนานเทียน! ไม่คิดว่าจะได้รู้จักเธอด้วยวิธีนี้!”

คิดอย่างนั้นแล้ว พานซินหรงก็ยื่นมือขวาไปหาอันจิ่วเม่ยด้วยความเป็นมิตร พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า

อันจิ่วเม่ยไม่คิดว่าเธอจะจำตัวเองได้จากชื่อ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงพูดอย่างเขินอายว่า “ฮ่า ๆ นี่ก็บังเอิญจริง ๆ ”

พานซินหรงอธิบายด้วยความกระตือรือร้น “เช้าวันนั้นฉันมีธุระ เลยไม่ได้ไปเยี่ยมชมหมู่บ้านของพวกเธอ ตอนนี้คิดแล้วก็รู้สึกเสียดายจริง ๆ ”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ซินหรง ถ้ามีเวลาก็มาเที่ยวหมู่บ้านของพวกเราบ่อย ๆ นะ ตอนนี้หมู่บ้านของเราร่วมมือกับร้านสหกรณ์อีกหลายแห่งแล้ว โรงงานก็ขยายใหญ่ขึ้นไม่น้อย ตอนนั้นฉันจะพาพี่เดินดูรอบ ๆ เอง”

อันจิ่วเม่ยเรียกว่าพี่ตลอดเพื่อแสดงความสนิทสนม พานซินหรงก็รู้สึกพอใจ ไม่ได้รังเกียจแต่อย่างใด

“ดีเลย แต่ช่วงนี้คงไม่ได้หรอก ไตรมาสหน้าโรงงานของเราวางแผนจะผลิตสินค้ารุ่นใหม่ออกมา แต่เลือกไปเลือกมาก็ยังหาแบบที่เหมาะสมไม่ได้ ช่วงนี้ฉันกำลังปวดหัวกับเรื่องพวกนี้อยู่ คงต้องรอให้ผ่านช่วงยุ่ง ๆ นี้ไปก่อน”

ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินไปด้วย หัวหน้าโรงงานเสื้อผ้ารู้สึกว่าคุยกับอันจิ่วเม่ยได้ถูกคอ จึงเล่าถึงปัญหาที่ตัวเองกำลังเผชิญอยู่ และแน่นอน ก็พูดถึงเรื่องแบบร่างด้วย

“แบบร่างพวกนี้ฉันจ่ายเงินก้อนใหญ่จ้างคนข้างนอกมาวาดให้ พนักงานในโรงงานของเราวาดออกมาแล้วไม่มีอะไรใหม่ ๆ เลย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้เธอช่วยเอากลับมาให้ ฉันคงต้องจ่ายเงินอีกรอบ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ”

อันจิ่วเม่ยได้ยินดังนั้น ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที จึงถามว่า “พี่ซินหรงคะ แล้วในแบบร่างใหม่ ๆ พวกนี้ พี่หาแบบที่พอใจได้หรือยังคะ?”

คำพูดนี้เหมือนแทงเข้าไปในใจของหัวหน้าโรงงานเสื้อผ้า สีหน้าของเธอแสดงความเจ็บปวดทันที เธอพูดอย่างยากลำบากว่า “จะพูดยังไงดีล่ะ มันดีกว่าที่คนในโรงงานของเราวาดออกมาหน่อย แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่ฉันคาดหวังไว้ ฉันจะดูอีกทีนะ ถ้าแก้ไขได้ก็จะแก้ แต่ถ้าแก้ไม่ได้ก็คงต้องปล่อยไว้แบบนี้”

พูดจบ หัวหน้าโรงงานเสื้อผ้าก็ถอนหายใจ ทุกไตรมาสที่มีการออกแบบใหม่เป็นช่วงที่เธอปวดหัวที่สุด

หลายปีมานี้ พานซินหรงทำงานอย่างทุ่มเทในตำแหน่งของเธอ อีกไม่กี่ปีก็จะเกษียณแล้ว เธออยากสร้างผลงานดี ๆ ก่อนเกษียณ เพื่อว่าเมื่อเธอส่งต่อตำแหน่งให้ลูกของเธอ ทุกคนในโรงงานจะปฏิบัติต่อลูกของเธออย่างดีเพื่อเห็นแก่เธอ

อันจิ่วเม่ยไม่รู้ว่าพานซินหรงกำลังกังวลอะไรอยู่ในใจ เธอรู้แค่ว่านี่คือโอกาสของเธอ

อันจิ่วเม่ยไม่รอช้ารีบเอ่ยอาสาทันที “พี่ซินหรงคะ หนูมีความสนใจด้านการออกแบบเสื้อผ้าอยู่บ้าง ปกติก็จะวาดแบบให้ย่าตัดเสื้อผ้าให้หนู ถ้าพี่ไม่รังเกียจ หนูขอลองวาดสักสองสามแบบให้พี่ดูได้ไหมคะ”