ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 125 เผชิญหน้าครั้งที่สอง

บทที่ 125 เผชิญหน้าครั้งที่สอง

ในขณะนี้ นาฬิกาข้อมือกลายเป็นสินค้าที่ขาดตลาดอย่างหนัก พ่อค้าแม่ค้าที่นำมาวางขายแทบไม่ต้องกังวลเรื่องการขายไม่ออก เพราะความต้องการมีสูงจนสินค้าแทบไม่พอ

อันจิ่วเม่ยเดินสำรวจร้านค้ารอบหนึ่งอย่างใจเย็น แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมาเลย เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปยังทางออกอีกด้าน

เส้นทางในเมืองแถบนี้ยังคงล้าหลังอยู่มาก ความทันสมัยหลายอย่างยังมาไม่ถึง โดยเฉพาะเสื้อผ้าที่วางขาย ส่วนใหญ่เป็นชุดแบบเก่า ๆ ที่ออกแบบให้ทั้งชายและหญิงสวมใส่ได้ แต่ไม่สามารถแสดงความงามของผู้หญิงออกมาได้เลย

อันจิ่วเม่ยได้วางแผนไว้ในใจแล้ว อนาคตเธอจะต้องพัฒนาไปในทิศทางนี้แน่นอน การคว้าโอกาสก่อนเป็นสิ่งสำคัญมาก

แต่ว่าแหล่งสินค้านี่แหละที่เป็นปัญหา…

เธอเคยคิดจะให้ลู่เหอไปรับสินค้า แต่ยุคนี้ยังวุ่นวายอยู่ การเดินทางไกล การลักขโมยเป็นเรื่องเล็ก สิ่งที่น่ากลัวคือการถูกปล้นกลางทาง เบาสุดสินค้าหาย หนักสุดคนก็หายไปด้วย

คุณปู่กุ้ยฉางมีหลานชายเพียงคนเดียว เธอไม่อยากให้ลู่เหอเสี่ยงอันตรายแบบนี้

ในมิติของเธอมีสินค้าอยู่มากมาย แต่ถ้าจะทำธุรกิจจริง ๆ ก็ต้องการแหล่งสินค้าที่ไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง จะขายหมดแล้วไม่ขายอีกได้อย่างไร?

ดังนั้น เธอต้องหาวิธีอื่นเพื่อให้ได้แหล่งสินค้ามา เธอต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว

อันจิ่วเม่ยเดินไปคิดไป ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไหร่

ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงดังมาจากที่ไม่ไกลนัก เนื่องจากความร้อนใจ จึงตะโกนจนเสียงแหบพร่า “จับขโมยที! ช่วยจับขโมยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”

อันจิ่วเม่ยถูกขัดจังหวะความคิด เงยหน้าขึ้นมอง เห็นหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งไล่ตามชายหนุ่มคนหนึ่งมาทางตัวเอง

หญิงวัยกลางคนมีกำลังสู้ขโมยหนุ่มไม่ได้ ไม่นานก็ถูกทิ้งห่าง

อันจิ่วเม่ยมองขโมยหนุ่มที่วิ่งมาทางตัวเอง ด้วยความมีน้ำใจจึงหลบไปด้านข้างเล็กน้อย แล้วยื่นขาออกไปสะดุดขโมยหนุ่มจนล้มคะมำหน้าฟาดพื้น

ขโมยหนุ่มไม่ทันคาดคิดว่าอันจิ่วเม่ยจะยื่นเท้าออกมาขวางทาง เขาจึงเสียหลักล้มลงอย่างไม่ทันระวัง ใบหน้ากระแทกพื้นเต็มแรงจนฟกช้ำและบาดเจ็บอย่างน่าสงสาร

กระเป๋าในมือของเขาหลุดออกไปตามแรงเฉื่อย ข้าวของด้านในกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว แบบร่างเสื้อผ้าจำนวนมากหล่นลงมาบนพื้น เผยให้เห็นลวดลายและรายละเอียดต่าง ๆ ซึ่งดึงดูดสายตาของอันจิ่วเม่ย

อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีเวลามองนาน ไม่ปล่อยโอกาสให้ขโมยหนุ่มตั้งตัว อันจิ่วเม่ยรีบกดเขาลงกับพื้นทันที เธอนั่งคร่อมบนหลังเขา มือข้างหนึ่งล็อกแขนเขาไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้หนี ส่วนอีกมือหนึ่งค่อย ๆ เก็บกระดาษแบบร่างเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ใกล้ ๆ

เมื่อหญิงวัยกลางคนเจ้าของกระเป๋าวิ่งมาถึง อันจิ่วเม่ยจึงส่งของคืนให้พร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่ขโมยหนุ่มยังคงนอนดิ้นพล่านอยู่ใต้การควบคุมของเธอ

หญิงวัยกลางคนวิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้พูดอะไร รีบหยิบแบบร่างมาดูซ้ำแล้วซ้ำอีก เมื่อแน่ใจว่าไม่ขาดหายจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ก่อนจะหันไปพูดกับอันจิ่วเม่ย “ขอบคุณสหายมากนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะสหายช่วยจับคนไว้ ฉันแย่แน่ ๆ !”

หญิงวัยกลางคนยังหวาดผวา ขณะพูดก็เก็บเอกสารที่ตกไปด้วย

อันจิ่วเม่ยยิ้มอย่างจริงใจและอบอุ่น พูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะพี่สาว เป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว!”

ขโมยหนุ่มที่ถูกกดลงกับพื้นเจ็บจนต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่ เห็นผู้หญิงสองคนยังคุยกันต่อไป จึงอดไม่ไหวต้องเอ่ยปากขึ้นมา “ในเมื่อของก็เอากลับไปแล้ว ตอนนี้จะปล่อยผมได้หรือยัง?”

อันจิ่วเม่ยเกือบจะหัวเราะออกมากับความโง่ของคนคนนี้ เธอพูดว่า “ฝันอยู่หรอ? นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นายเจอฉัน วันนี้ฉันจะต้องส่งนายไปนั่งในคุกสักหน่อย!”

ขโมยกนุ่มงุนงง ครั้งที่สอง?

ครั้งที่สองอะไรกัน ทำไมเขาถึงไม่มีความทรงจำเลยสักนิด?

ดังนั้น เขาจึงพยายามหันหน้ามามองหน้าของอันจิ่วเม่ยและก็ต้องตะลึงงันทันที

นี่ไม่ใช่พี่สาวของอันตงหยางเหรอ!

ครั้งที่แล้วพวกเขาไล่ตามมาตลอดทาง จนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านหนานเทียนถึงได้ดักจับตัวได้ แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันซัดเอา

ตอนนี้อันตงหยางก็ถูกจับเข้าคุกไปแล้ว ลั่วเฟิงกลัวว่าอันตงหยางจะแฉพวกเขาออกมา จึงแยกย้ายกันไปชั่วคราว ช่วงนี้เขาก็เที่ยวไปคนเดียว หลายวันแล้วที่ไม่ได้ลงมือ ในที่สุดก็ได้ลงมือกับคนหนึ่ง แต่กลับถูกอันจิ่วเม่ยจับได้ซะได้

“พี่สาวครับ ผมไม่เกี่ยวนะ! ทั้งหมดนี้ ไอ้อันตงหยางมันสั่งให้พวกผมทำทั้งนั้น!”

โจรน้อยพยายามอธิบาย แต่อันจิ่วเม่ยไม่สนใจฟังเลยสักนิด เธอบิดแขนเขาไพล่หลังให้แน่นกว่าเดิมแล้วลากตัวขึ้นมา พูดกับหญิงวัยกลางคนว่า

“พี่สาวคะ พวกเราช่วยกันพาเขาไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจกันเถอะ”

หญิงวัยกลางคนพยักหน้าหงึก ๆ พวกคนเลวแบบนี้ควรจะเข้าคุกไปให้หมด!

แต่เธอรู้สึกไม่ค่อยวางใจอันจิ่วเม่ย คิดว่าเด็กสาวคนหนึ่งคงควบคุมผู้ชายโต ๆ ไม่อยู่ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นอันจิ่วเม่ยลากตัวโจรน้อยเดินไปข้างหน้าอย่างสบาย ๆ

หญิงวัยกลางคนอุทานชื่นชมความสามารถของอันจิ่วเม่ย แล้วหิ้วกระเป๋าเดินตามไป

ระหว่างทาง ด้วยความกังวลว่าโจรน้อยจะหาโอกาสหนี หญิงสาวทั้งสองคนจึงค่อนข้างเคร่งขรึม ไม่ได้พูดอะไรมากนัก พอมาถึงสถานีตำรวจ ก็เป็นต้าหวังที่ออกมาต้อนรับ

ต้าหวังเห็นอันจิ่วเม่ยก็แปลกใจมาก เดินเข้ามาทักทาย “พี่สะใภ้ครับ ทำไมคุณมีเวลามาที่นี่ล่ะ? นี่คือ?”

เขาแย่งกระเป๋าของพี่สาวคนนี้กลางถนน ฉันช่วยจับตัวมาส่งให้พอดี”

อันจิ่วเม่ยยิ้มพลางพูดกับเขา ชี้ไปที่หญิงวัยกลางคนข้าง ๆ

ต้าหวังมองไปที่คนนั้น แล้วก็ประหลาดใจอีกครั้ง “หัวหน้าโรงงานผ้า เป็นคุณนี่เอง!”

หัวหน้าโรงงานผ้าพยักหน้าอย่างละอายใจเล็กน้อย “ใช่แล้ว ต้าหวังวันนี้ต้องขอบคุณสหายหญิงคนนี้มาก ไม่งั้นแย่แน่ ๆ !”

“ฉันเห็นพวกคุณทักทายกัน รู้จักกันเหรอ?”

ต้าหวังพยักหน้า “ใช่ครับ สหายหญิงคนนี้เป็นภรรยาของเพื่อนทหารผมครับ ผมไปร่วมงานแต่งงานเลยได้รู้จักกันครับ”

“ช่างเป็นโชคชะตาจริง ๆ สมกับเป็นครอบครัวทหาร วันนี้ต้องขอบคุณน้องสาวมากจริง ๆ ”

หัวหน้าโรงงานผ้ามองอันจิ่วเม่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณและชื่นชม รวมถึงความเคารพต่อเพื่อนทหาร

ทุกคนพูดคุยทักทายกันสองสามประโยค แล้วหัวข้อสนทนาก็กลับมาที่โจรตัวน้อยคนนี้

ต้าหวังให้คนพาโจรตัวน้อยไปก่อน จากนั้นเขาก็บันทึกคำให้การของอันจิ่วเม่ยและหัวหน้าโรงงานผ้าด้วยตัวเอง

การบันทึกคำให้การนั้นแยกทำเป็นรายบุคคล อันจิ่วเม่ยจึงเล่าเรื่องที่พวกเขาไล่ตามเธอเพื่อรังแกก่อนหน้านี้

“ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว ฉันไม่ได้ให้หลี่เจียเฟิ่งตามไป แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะมาเจอกัน ต้าหวังคะ ฉันสงสัยว่าพวกเขาทำไม่ใช่แค่เรื่องลักเล็กขโมยน้อย หวังว่าพวกคุณจะสืบสวนอย่างละเอียดด้วย”

โอกาสมาถึงแล้ว เธอจะไม่ใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างไร?

โจรตัวน้อยนี่จะต้องซัดทอดอันตงหยาง แล้วเขาก็จะต้องถูกเพิ่มโทษแน่นอน

ส่วนซื่อหง เธอควรจะสงบเสงี่ยมหน่อย ถ้ายังกล้ามาอวดดีต่อหน้าเธออีก เธอจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แล้ว

“ไม่นึกว่าจะมีเรื่องแบบนี้ด้วย พวกนี้โอหังเกินไปแล้ว! พี่สะใภ้วางใจได้ คดีนี้ผมจะรับผิดชอบเอง จะต้องจับปลาที่หลุดตาข่ายทั้งหมดมาให้ได้!”

อันจิ่วเม่ยแน่นอนว่าเชื่อใจต้าหวัง เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “คุณพูดแบบนี้ฉันก็วางใจแล้ว ถ้าจับคนพวกนี้เข้าคุกไปได้ เวลาไปไหนมาไหนฉันก็คงสบายใจขึ้น”

“พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลนะครับ ต่อไปนี้ถ้าเจอเรื่องยุ่งยากอะไรอีกก็มาหาผมได้ตลอด แม้ผมไม่อยู่ เพื่อนร่วมงานของผมก็สามารถช่วยจัดการเรื่องให้คุณได้เป็นอย่างดี พวกเราอยู่เพื่อรับใช้ประชาชน ไม่ต้องเกรงใจพวกเราเลยครับ”