ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 124 ไปตลาดมืดอีกครั้ง

บทที่ 124 ไปตลาดมืดอีกครั้ง

เหวินฟู่ยิ้มออกมา พลางหยิบเหล้าขวดโปรดที่เก็บสะสมไว้ออกมาเตรียมจะดื่มกับลูกชายฉลองเล็ก ๆ

แต่ไม่ทันไร ภรรยาก็หันมาจ้องเขาตาขวาง “จะดื่มอะไรตอนเที่ยงวัน! บ่ายนี้ยังมีธุระอยู่นะ!”

เหวินฟู่ชะงักไปเมื่อคิดได้ว่าช่วงบ่ายยังต้องไปจัดการธุระบางอย่าง เขาจึงจำต้องเก็บเหล้ากลับอย่างระมัดระวังไปไว้ดื่มตอนกลางคืนแทน

ทางด้านซื่อหงก็กลับถึงบ้านพอดีกับที่หนิงอวี่หร่านและคนอื่น ๆ เลิกงานและกลับมากินข้าว หลังจากที่หนิงอวี่หร่านเคยลังเลใจ ไม่อยากอยู่บ้านเก่าของอันจิ่วเม่ย จึงตัดสินใจไปหาเช่าบ้านหลังอื่น

แต่เมื่อสำรวจทั้งหมู่บ้านแล้ว บ้านที่พออยู่ได้จริง ๆ นอกจากบ้านผู้นำหมู่บ้านกับบ้านหลังใหม่ของอันจิ่วเม่ยแล้ว ก็มีเพียงบ้านหลังนี้เท่านั้น เธอจึงต้องจำใจแบกหน้ามาขอเช่าห้องอยู่ร่วมกับคนอื่น โดยจ่ายค่าเช่าเท่ากับคนอื่น ๆ ไม่ต่างกัน

เมื่อเห็นซื่อหงกลับมาบ้าน หนิงอวี่หรานก็ถามอย่างดีใจว่า “ป้า ทำธุระสำเร็จไหม?”

ซื่อหงตวาดกลับทันที “สำเร็จบ้าอะไร! เธอเกือบทำให้ฉันลำบากจะตายอยู่แล้ว! ต่อไปนี้ค่าเช่าห้องของเธอ เดือนละแปดหยวน ขาดแม้แต่เฟินเดียว ฉันก็จะไม่ให้เธออยู่แล้ว เข้าใจไหม?”

พูดจบก็หันหลังกลับเข้าห้องตัวเอง หนิงอวี่หรานโดนด่าอย่างงงๆ แถมยังโดนขึ้นค่าเช่า โมโหจนหน้าบิดเบี้ยว

ครอบครัวของเธอก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดา พ่อแม่มีเงินเดือนแค่ไม่กี่สิบหยวน ตอนเธอลงชนบทก็ให้มาร้อยหยวน กำชับนักหนาให้ประหยัด ถ้าหมด บ้านก็ไม่มีทางให้เงินได้มากขนาดนี้อีก แต่ค่าเช่าห้องของเธอก็ต้องจ่ายเท่านี้ ไม่ถึงสองปีก็หมดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการซื้อของอย่างอื่นเลย

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธอจะใช้ชีวิตอย่างไร?

ในช่วงเวลาแบบนี้ จ้าวเฉินซานกลับมาพูดทิ่มแทงหัวใจเธออีก “ฉันบอกเธอแล้วไงว่าอย่าเข้าไปใกล้ชิดกับเขามากเกินไป ทำไมเธอถึงไม่ยอมฟังล่ะ?”

ก่อนที่พวกเขาจะย้ายเข้ามาอยู่ พวกเขาได้สืบทราบมาว่า ซื่อหงไม่ใช่คนดี แต่จำเป็นต้องทำเพราะมีแค่บ้านของเธอเท่านั้นที่มีห้องว่าง ดังนั้นถึงแม้ว่าค่าเช่าจะแพงมาก พวกเขาก็ยังย้ายเข้ามาอยู่

ใครจะรู้ว่าเพียงไม่กี่วันหนิงอวี่หรายก็ไปทำให้คนอื่นโกรธ และถูกขึ้นค่าเช่าทันที ตอนแรกจ้าวเฉินซานชอบหนิงอวี่หราน เธอหน้าตาดี และฐานะทางบ้านก็ไม่เลว

แต่เมื่อได้อยู่ด้วยกัน เขาพบว่าหนิงอวี่หรานมีนิสัยคับแคบและมีความฉลาดแกมโกงบางอย่าง คนแบบนี้ไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ชีวิตที่ดี ดังนั้นช่วงนี้ท่าทีของเขาที่มีต่อเธอจึงไม่กระตือรือร้นเหมือนตอนแรก

ถึงแม้ว่าจ้าวเฉินซานจะไม่ชอบจ้าวเฉินซาน แต่เธอก็ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาด้วยความเต็มใจ ตอนนี้เมื่อรู้สึกว่าเขาไม่เต็มใจที่จะช่วยเหลือตัวเอง เธอก็รู้สึกโมโหเล็กน้อย สองวันมานี้ทั้งสองฝ่ายไม่ได้พูดคุยกันเลย

ตอนนี้ตัวเองถูกซื่อหงด่า แล้วเขามาพูดแบบนี้กับเธอ หนิงอวี่หรานก็รู้สึกว่าเขามาเพื่อเยาะเย้ยเธอ

“เฮอะ ดูแลเรื่องของตัวเองให้ดีเถอะ อย่ามายุ่งกับเรื่องของคนอื่น”

หนิงอวี่หรานผลักเขาออกไปอย่างแรง แล้วไปคุยกับเว่ยป๋อหลิน

เว่ยป๋อหลินมีรูปร่างหน้าตาดีกว่าจ้าวเฉินซาน ดูเป็นคนมีความรู้มากกว่า อีกทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าสาว ๆ แม้แต่หนิงอวี่หรานก็แสดงชัดเจนว่าโปรดปรานเขามากกว่า

เว่ยป๋อหลินเป็นคนที่ไม่ค่อยปฏิเสธใครง่าย ๆ วันนี้เป็นคิวของเขาที่จะทำอาหารในบ้าน เมื่อหนิงอวี่หร่านเข้ามาหาและขอช่วยเตรียมอาหาร เขาก็ยินดีให้เธอช่วย ซึ่งเป็นโอกาสให้เธอได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น

จ้าวเฉินซานเห็นภาพนั้นจากมุมหนึ่งของบ้าน เขามองอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ เมื่อเห็นเว่ยป๋อหลินมีคนช่วยเตรียมอาหารอยู่แล้ว เขาจึงเดินกลับห้องไปพักผ่อนต่อเพื่อเก็บแรงสำหรับงานในช่วงบ่าย การได้พักสักหน่อยก่อนมื้อกลางวันก็ถือว่าเป็นการดูแลตัวเองที่ดี

ข่าวเรื่องที่หมู่บ้านร่วมมือกับร้านสหกรณ์อีกหลายแห่งแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว นั่นหมายความว่าจำเป็นต้องขยายโรงงานและรับคนงานเพิ่ม

นอกจากนี้ เพื่อให้หมู่บ้านสามารถหาเงินได้มากขึ้น ผู้นำหมู่บ้านพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วตัดสินใจแบ่งที่ดินส่วนหนึ่งไว้สำหรับปลูกผักโดยเฉพาะ ซึ่งจำเป็นต้องหาคนมารับผิดชอบโดยตรง เพื่อที่หากเกิดปัญหาขึ้นจะได้หาคนมาเผชิญหน้าได้

ดังนั้น ครอบครัวอีกหลายครอบครัวในหมู่บ้านจึงได้รับประโยชน์ แม้แต่ครอบครัวที่ไม่ได้ถูกเลือกให้ไปทำงานในโรงงาน หัวหน้าหมู่บ้านก็อนุญาตให้พวกเขาบุกเบิกที่ดินเพื่อปลูกผักได้ ตราบใดที่ไม่รบกวนงานหลัก

เมื่อปลูกผักแล้วก็จะมีผลผลิต ทุกคนย่อมยินดีที่จะทำเช่นนี้

เหวินฟู่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าการร่วมมือกับร้านสหกรณ์เหล่านั้นเป็นผลงานของอันจิ่วเม่ยทั้งหมด

เขาบอกให้ทุกคนจำไว้ว่าใครเป็นคนพาพวกเขามาหาเงินด้วยกัน อย่าพูดถึงเรื่องอกตัญญู หากเขาพบว่ามีใครทำเช่นนั้น จะถูกยกเลิกสิทธิ์ในการจัดหาผักให้กับร้านสหกรณ์

ผู้นำหมู่บ้านลำเอียงเข้าข้างอันจิ่วเม่ยมาก แม้จะมีคนไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดต่อหน้า ได้แต่บ่นกันลับหลัง

อันจิ่วเม่ยพอใจมากกับเรื่องนี้ หลังจากจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ เธอก็กลับไปพักผ่อนอย่างมีความสุข

เมื่อว่าง ๆ เธอก็ไปสำรวจคลังในมิติของตัวเอง แยกของที่ใช้ได้และใช้ไม่ได้ออกจากกันเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับยามฉุกเฉิน

เมื่อหาของที่สามารถนำออกมาใช้ได้ในตอนนี้ อันจิ่วเม่ยก็ต้องเข้าเมืองสักหน่อย แกล้งทำเป็นว่าซื้อของเหล่านี้มาจากในเมือง เพราะที่บ้านไม่สามารถมีของมากมายขนาดนี้โผล่มาได้

อันจิ่วเม่ยบอกย่าแล้วก็แบกตะกร้าใบใหญ่ขี่จักรยานออกไป ดูเหมือนกำลังจะไปซื้อของเยอะๆ

ย่าอันเห็นแล้วก็ไม่พูดอะไร หลานสาวรู้ดีอยู่แล้ว เธอพูดมากไปก็ไม่ดี

โชคดีที่อันจิ่วเม่ยเจอกับบุรุษไปรษณีย์ระหว่างทาง พวกเขาเคยเจอกันมาก่อน รู้จักกันอยู่แล้ว บุรุษไปรษณีย์เรียกเธอไว้ แล้วมอบจดหมายของหลี่เจียเฟิ่งให้เธอ ก่อนจะไปส่งจดหมายที่หมู่บ้านอื่นต่อ

อันจิ่วเม่ยเห็นจดหมายก็แปลกใจเล็กน้อย รู้สึกว่าจดหมายที่เธอส่งไปก็ยังไม่นานเลย ทำไมจดหมายตอบกลับของหลี่เจียเฟิ่งถึงมาแล้วล่ะ?

หรือว่าผู้ชายคนนั้นตอบจดหมายทันทีที่ได้รับจดหมายของเธอ?

เธอรู้สึกพอใจในใจที่ได้รับความสำคัญ กล่าวขอบคุณบุรุษไปรษณีย์ แล้วเก็บจดหมายไว้ในกระเป๋าให้ดี ก่อนจะเดินทางเข้าเมืองต่อ

วันนี้เธอไม่ได้ไปที่ร้านสหกรณ์โดยเฉพาะ เพราะบางอย่างอาจหาซื้อไม่ได้ที่นั่น เธอจึงไปที่ตลาดมืดแทน

เธอเคยไปมาครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้จึงหาเจอได้อย่างรวดเร็ว

อันจิ่วเม่ยซ่อนจักรยานไว้ในมิติอย่างที่เคยทำ แล้วแบกตะกร้าไปที่ตลาด แน่นอนว่าเธอจ่ายค่าเข้าประตูด้วย

นี่เป็นครั้งที่สองที่อันจิ่วเม่ยมาที่ตลาดมืด ครั้งนี้คึกคักกว่าครั้งก่อนมาก มีสินค้าให้ซื้อขายหลากหลายขึ้น ถึงขนาดมีคนแอบขายนาฬิกาข้อมือด้วย

ยุคนี้ของอย่างนาฬิกาข้อมือล้วนเป็นของหายาก ต้องใช้คูปองพิเศษ และราคาก็แพงเกินจริง คนทั่วไปคิดจะซื้อก็ไม่กล้า

สิ่งเหล่านี้ในสายตาของอันจิ่วเม่ยไม่ได้มีอะไรพิเศษ เพราะตัวเธอเองเป็นคนข้ามมิติมา เคยเห็นของที่ล้ำสมัยกว่านี้มาแล้ว ต่อมาเมื่อมีพื้นที่เก็บของ ในคลังก็ไม่ขาดสิ่งเหล่านี้ จึงไม่เคยคิดจะซื้อ

แต่พอได้เห็นตอนนี้ อันจิ่วเม่ยก็ตระหนักขึ้นมาทันทีว่าเธออาจจะต้องการสวมใส่สักอัน เพราะต่อไปเวลาออกไปเจรจาธุรกิจ การตรงต่อเวลาก็เป็นเรื่องสำคัญ

ดังนั้น เธอจึงเดินเข้าไปสอบถามราคา

หนุ่มน้อยที่ขายนาฬิกามองไปรอบ ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำอย่างลึกลับว่า “85 หยวน เอาไหม? นี่เป็นของดีนำเข้านะ ผมเหลือแค่สองเรือนนี้แล้ว!”

อันจิ่วเม่ยตกใจกับราคานี้ ถ้าข้างนอกขายแพงขนาดนี้ ลองคิดดูว่าในห้างสรรพสินค้าจะแพงขนาดไหน

“แพงจัง ไม่เอาแล้ว”

อันจิ่วเม่ยไม่ได้ตั้งใจจะซื้อตั้งแต่แรก แค่ถามราคาเพื่อรู้เป็นข้อมูลเท่านั้น

หนุ่มน้อยคนนั้นเห็นว่าเธอตกใจกับราคา ก็รู้ว่าเป็นคนที่ซื้อไม่ไหว จึงไม่พูดอะไรมาก หันไปถามคนอื่นว่าต้องการไหม