ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 123 คนที่อยู่เบื้องหลั

บทที่ 123 คนที่อยู่เบื้องหลั

“ไม่! แกไม่ใช่ แกไม่ใช่ลูกตระกูลอัน แกเป็นลูกนอกสมรส! ตัวตนที่แท้จริงของแกเป็นลูกสุนัขของตระกูลคนรวยแน่ ๆ แค่ฉันเปิดโปงเธอ เธอก็จะถูกจับที่ปิดบังตัวตน!”

ซื่อหงตะโกนเสียงแหบแห้งราวกับคนบ้า ฟังดูน่ารำคาญมาก

แต่อันจิ่วเม่ยกลับสงบนิ่ง “เชิญไปเลย ดูซิว่าใครจะเชื่อคำพูดของหญิงบ้าคนหนึ่ง ตรงกันข้าม เป็นเธอที่ใส่ร้ายฉันโดยไม่มีหลักฐาน ฉันสามารถถือโอกาสนี้ส่งเธอเข้าไปอยู่กับลูกชายของเธอได้นะ”

เธอทำได้แน่นอน แค่ยุ่งยากนิดหน่อยเท่านั้น

สิ่งสำคัญที่สุดคือ มันจะส่งผลต่อการประเมินผลปลายปีของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้นำหมู่บ้านให้ความสำคัญมากที่สุด

ซื่อหงกลัวจริง ๆ ถ้าเธอมีหลักฐาน เธอคงไปแจ้งความอันจิ่วเมย่ไปนานแล้ว แค่ทำลายอันจิ่วเม่ย ลูกชายของเธอในคุกก็จะไม่มีภัยคุกคามอีกต่อไป

แต่น่าเสียดายที่เธอหาปิ่นหยกนั้นไม่เจอ และไม่มีหลักฐานอื่น ๆ ด้วย ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์

“นังตัวดี! นังชั่ว!” ซื่อหงไม่รู้จะเอาอะไรมาเถียงอีกฝ่าย ได้แต่ด่าสองสามคำเพื่อระบายความอัดอั้นในใจ

อันจิ่วเม่ยไม่สนใจเรื่องนี้ โดนด่าก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหนังหายไปสักหน่อย

รอให้ซื่อหงเอกด่าจบ เธอจึงถามเสียงเย็นชา “บอกมาสิ วันนี้ใครเป็นคนสั่งให้เธอทำแบบนี้?”

ปกติซื่อหงก็มีความฉลาดเล็กน้อย แต่ในใจก็รู้ว่าตัวเองเป็นคนในหมู่บ้านนี้ ถึงจะอยากทำร้ายเธอ ก็คงไม่ทำให้หมู่บ้านเดือดร้อนไปด้วย ไม่อย่างนั้นเธออาจถูกน้ำลายของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านจมตายได้

แต่วันนี้ที่ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้นมา เป็นการไม่สนใจชีวิตความเป็นอยู่ของหมู่บ้านเลย หรือไม่ก็สมองของเธอคิดไม่ถึงขนาดนั้น ดังนั้น ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังคอยช่วยคิดแน่ ๆ

ซื่อหงอึ้งไปชั่วครู่ แล้วด่าออกมา “ฉันด่าแกก็คือด่าแกนั่นแหละ มีใครมาสอนฉันที่ไหนกัน แกอย่ามาพูดเหลวไหล!”

“ถ้าไม่มีใครสอนเธอ แล้วทำไมเธอถึงร้อนตัวแบบนี้ล่ะ? รีบพูดมาเถอะ อย่าเสียเวลาฉัน”

อันจิ่วเม่ยเริ่มหมดความอดทนแล้ว ในใจเป็นห่วงทางผู้นำหมู่บ้าน ถ้าเขาจัดการไม่ดี ความพยายามทั้งหมดวันนี้ก็จะสูญเปล่า

“ไม่พูดก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปแจ้งความ”

เธอยกเท้าเตรียมจะเดินจากไป ซื่อหงก็รีบคว้าตัวเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “แก…แกจะไปแจ้งความอะไร?”

อันจิ่วเม่ยไม่อยากพูดอะไรมาก เธอสะบัดมือออกแล้วเดินต่อไป

“เป็นยุวชนหญิงที่เพิ่งมาใหม่หนิงอวี่หราน! เธอบอกว่าแค่ฉันแกล้งทำบ้า ก็จะไม่มีใครโทษฉัน!”

ซื่อหงชัดเจนว่ากำลังร้อนใจ เธอจึงเผลอเปิดปากออกมาทันที

“ฮึ” อันจิ่วเม่ยยิ้มเยาะที่มุมปาก เธอรู้อยู่แล้วว่าหนิงอวี่หรานคนนั้นไม่ใช่คนดี

ในเมื่อหนิงอวี่หรานว่างมากขนาดนี้ ถ้าเธอจะหางานให้ทำสักหน่อยก็คงไม่เกินไปใช่ไหม?

อันจิ่วเม่ยไม่ได้กลับบ้าน แต่ตรงไปที่บ้านของผู้นำหมู่บ้านแทน

เหวินฟู่ที่เพิ่งกลับมา ที่บ้านกำลังเตรียมอาหารกลางวัน เมื่อเห็นอันจิ่วเม่ยมา เขาก็เชิญเธอนั่งกินข้าวด้วยกันอย่างกระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรค่ะลุงเหวิน ที่บ้านคุณย่าของฉันทำอาหารไว้แล้ว ฉันมาที่นี่แค่อยากจะถามว่า….”

คำพูดต่อจากนั้นเธอไม่ได้พูดออกมา แต่เธอรู้ว่าผู้นำหมู่บ้านเข้าใจ

“วางใจได้ หัวหน้าพรรคและผู้นำคนอื่น ๆ รู้ดีอยู่แล้ว จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก แต่รองหัวหน้าโรงงานผ้ายังอยู่ในหมู่บ้านของเรา คาดว่าเขาจะสอบถามสถานการณ์ของครอบครัวเธอไปทั่ว”

“ไม่รู้ว่าคนนี้เป็นอะไร ตั้งแต่เช้ามาก็หาเรื่องเธอตลอด ก่อนหน้านี้เธอไปทำอะไรให้ใครเขาโกรธหรือเปล่า?”

ผู้นำหมู่บ้านรู้สึกสงสัยมาก คิดไม่ออกว่าทำไมคนนั้นถึงได้จ้องจับผิดอันจิ่วเม่ยอยู่ตลอด

ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ไม่ให้หมู่บ้านหนานเทียนโดดเด่น แต่เป็นการจงใจเล่นงานอันจิ่วเม่ยโดยเฉพาะ

อันจิ่วเม่ยส่ายหัว คนที่เธอทำให้โกรธก็มีแค่ลี่เฟย เพ่ยอิงและซื่อหง แต่ชัดเจนว่าคนพวกนี้ไม่มีอำนาจพอที่จะให้รองหัวหน้าโรงงานผ้าออกหน้าได้

แต่เธอก็ไม่สนใจ บางทีอาจเป็นเพราะเห็นเธอเด่นดังขึ้นมาช่วงนี้เลยอยากกดดันสักหน่อย บางคนก็แค่ใจแคบ ทนเห็นคนอื่นดีไม่ได้

“ไม่เป็นไรหรอกคุณลุง ขอแค่เรื่องหมู่บ้านไม่ได้รับผลกระทบก็พอ งั้นฉันขอกลับบ้านก่อนนะคะ”

เธอโบกมือแล้วหันหลังวิ่งไป ไม่ให้โอกาสป้าไป๋ได้ชวนเธอกินข้าวด้วยเลย

เหวินฟู่มองดูท่าทางรู้ความของเธอแล้วถอนหายใจพูดว่า “เรื่องดี ๆ มักมีอุปสรรคเสมอ!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านพูดว่า “คุณบอกว่ารองหัวหน้าคนนั้นยังอยู่ในหมู่บ้าน ใครจะรู้ว่าชาวบ้านจะพูดอะไร ส่งคนไปดูแลหน่อยดีกว่า อย่าให้พวกนั้นทำเรื่องพังลงไป”

คำพูดนี้เป็นการเตือนเหวินฟู่ เขาคิดว่ามีเหตุผล รีบเรียกหลานชายคนโตมาสั่งว่า “รีบกินข้าวให้เสร็จแล้วออกไปจับตาดูรองหัวหน้าโรงงานผ้านั่น เขาไปไหนทำอะไรบ้างกลับมาบอกฉันทั้งหมด”

หลานชายคนโตอายุราวสิบขวบเข้าใจเรื่องแล้ว พยักหน้าจะออกไป ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเสริมอีกประโยค “ตั้งใจหน่อยนะ กลับมาฉันจะชงนมข้าวบาร์เลย์ให้ดื่ม”

“ได้เลยครับ!”

พอได้ยินว่ามีรางวัล ใบหน้าของหลานชายคนโตก็ยิ้มแย้มทันที หลาน ๆ คนอื่นได้ยินว่ามีนมข้าวบาร์เลย์ดื่ม ก็วิ่งกรูออกไปพร้อมกัน สัญญาว่าจะดูแลรองหัวหน้าโรงงานผ้าให้ดี กลับมาก็อยากดื่มนมข้าวบาร์เลย์เหมือนกัน

ผู้นำหมู่บ้านถึงกับขำกับพวกเด็ก ๆ พลางมองภรรยาอย่างไม่พอใจ พูดว่า “เธอก็ตามใจพวกเขาจริง ๆ ”

เมื่ออันจิ่วเม่ยกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำคือเล่าเรื่องการตรวจเยี่ยมของคณะผู้นำที่มาในเช้าวันนี้ให้คุณย่าฟัง แน่นอนว่าเธอตัดสินใจเลี่ยงไม่เล่าเรื่องของรองหัวหน้าโรงงานผ้าหรือซื่อหง เพื่อไม่ให้คนแก่ต้องกังวล

คุณย่าอันยิ้มแย้มแจ่มใส พลางชมหลานสาวว่าเก่งและมีความสามารถไม่หยุด อันจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ ด้วยความปลื้มใจ ก่อนจะตักข้าวเพิ่มอีกครึ่งชาม

ในวันนี้ หัวหน้าโรงงานอาหารก็มาร่วมงานด้วย อันจิ่วเม่ยถือโอกาสถามเขาถึงปัญหาต่าง ๆ อย่างถ่อมตัว และบอกเล่าถึงแผนการผลิตสินค้าใหม่ที่เธอกำลังพัฒนา เธออธิบายว่าหากได้ร่วมมือกับโรงงานอาหาร ก็จะสามารถเพิ่มยอดขายให้โรงงานได้ โดยที่ต้นทุนไม่เพิ่มขึ้นมากนัก

น่าแปลกใจที่โรงงานอาหารเองก็กำลังประสบปัญหา ขาดผลิตภัณฑ์ใหม่ที่จะช่วยกระตุ้นยอดขาย หัวหน้าโรงงานสนใจแนวคิดของอันจิ่วเม่ยเป็นอย่างมาก ยิ่งเมื่อได้ลองชิมซอสปรุงสำเร็จที่เธอพัฒนาก็ยิ่งชื่นชอบ เขาเอ่ยด้วยความประทับใจว่า หวังว่าจะได้ร่วมงานกับเธอในอนาคต

สำหรับอันจิ่วเม่ยแล้ว นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างไม่คาดฝัน เธอไม่คิดว่าหัวหน้าของโรงงานอาหารจะพูดจาดีขนาดนี้

แน่นอนว่า ก็ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่เขาอาจจะพูดแบบนี้เพราะไม่อยากปฏิเสธต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ อาจจะเป็นแค่คำพูดสุภาพเท่านั้น

แต่อันจิ่วเม่ก็ยังมั่นใจในตัวเองมาก เธอไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

การได้ปรากฏตัวต่อหน้าหัวหน้าโรงอาหารก็ช่วยแก้ปัญหาให้เธอได้มากแล้ว

ส่วนรองหัวหน้าโรงงานผ้านั้น ด้วยความไม่พอใจจึงไปสอบถามคนมากมาย คำตอบที่ได้รับล้วนแต่เป็นคำชมอันจิ่วเม่ย มีบางส่วนที่อิจฉาว่าเธอโชคดีแต่งงานได้ดี แต่ไม่มีใครพูดถึงข้อเสียอะไรเป็นพิเศษ

ดังนั้น รองหัวหน้าโรงงานผ้าจึงถามถึงซื่อหงแล้วชาวบ้านก็มีประเด็นให้บ่นได้

เพราะทุกครั้งที่อันจิ่วเม่ยและซื่อหงมีความขัดแย้งกัน มักจะเกิดขึ้นต่อหน้าธารกำนัล ทุกคนรู้ดีว่าซื่อหงทำอะไรไปบ้าง

นี่คือจุดที่อันจิ่วเม่ยฉลาดแล้ว

“รองหัวหน้าโรงงานผ้าเดินวนรอบหมู่บ้าน ไม่ได้ข้อมูลอะไรก็กลับไปครับ”

หลานชายคนโตของเหวินฟู่กลับมาพูดแบบนี้ พร้อมทั้งเล่าเรื่องที่ชาวบ้านพูดถึงซื่อหงและอันจิ่วเม่ยอีกรอบ

“ดีมาก พวกเราชาวบ้านควรเป็นแบบนี้ แยกแยะถูกผิดและสามัคคีกันต่อสู้กับคนนอก ไม่เลว พรุ่งนี้ฉันจะชมพวกเขาให้ดี แล้วก็จะบอกเรื่องที่ตกลงกันวันนี้ให้พวกเขาฟังด้วย!”