ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 136 เอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน

บทที่ 136 เอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน

“แล้วเมื่อกี้ที่หน้าประตูโรงงาน ผมแค่พูดกับเธอไม่กี่คำ เธอก็ตบหน้าผมทันที ไม่มีมารยาทเลยสักนิด หัวหน้าอย่าได้หลงเชื่อเธอเด็ดขาดนะครับ!”

ตอนนี้กงหยางซื่อตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่สนใจว่าอันจิ่วเม่ยจะนั่งอยู่ข้างในเลย พูดถึงเธอในแง่ลบต่อหน้า หวังว่าหัวหน้าของเขาจะไล่อันจิ่วเม่ยออกไปเดี๋ยวนี้

อันจิ่วเม่ยไม่ได้พูดมาก เพียงแค่นั่งเงียบ ๆ เธอเชื่อว่าพานซินหรงจะให้คำอธิบายแก่เธอได้

พานซินหรงหันมามองอันจิ่วเม่ยแวบหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของเด็กสาวยังคงปกติ ตรงกันข้ามกับกงหยางซื่อที่ดูไม่น่าไว้ใจ เธอมองกงหยางซื่ออย่างจริงจังและพูดว่า

“เรื่องก่อนหน้านี้ฉันได้ส่งคนไปตรวจสอบแล้ว นายเป็นผู้ชายตัวโตแท้ ๆ แต่กลับมาหาเรื่องเด็กสาวคนนี้ ทำให้โรงอาหารของโรงงานเราไม่มีผักสดมาระยะหนึ่งแล้ว ฉันยังไม่ทันได้เอาเรื่องนาย นายกลับมาหาเรื่องเองซะงั้น?”

“กงหยางซื่อ นายเป็นถึงรองหัวหน้าควรจะมีเหตุผลมากกว่านี้สิ คนอื่น ๆ ต่างชื่นชมสหายอันจิ่วเม่ย มีแต่นายที่ชี้หน้าด่าเด็กสาวคนนี้ นายคิดว่าสิ่งที่นายทำมันเหมาะสมไหม?”

“ฉันบอกนายเลยนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร วันนี้นายต้องไปเจรจาความร่วมมือกับสหกรณ์ พรุ่งนี้เช้าโรงงานของเราต้องมีผักสดให้ได้ ไม่งั้นฉันจะรายงานพฤติกรรมของนายขึ้นไป ส่วนจะลงโทษอย่างไร ก็แล้วแต่ผู้บังคับบัญชาเหนือขึ้นไปจะตัดสิน”

ในด้านหนึ่ง อันจิ่วเม่ยเองก็เป็นผู้มีพระคุณของพานซินหรง อีกด้านหนึ่ง ทั้งสองเพิ่งตกลงร่วมมือกัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดเธอก็ต้องออกหน้าแทนอันจิ่วเม่ยเพื่อแสดงความจริงใจ

กงหยางซื่อเบิกตาโพลง เขารู้ว่าสองคนนี้รู้จักกัน แต่ไม่คิดว่าพานซินหงจะไม่ให้เกียรติเขาถึงขนาดนี้เพื่อหญิงสาวบ้านนอกอย่างอันจิ่วเม่ย

คน ๆ นั้นไม่ได้บอกหรอกหรือว่าอันจิ่วเม่ยเป็นแค่สาวบ้านนอกที่ไม่มีความสามารถอะไร?

ทำไมถึงได้ทั้งพัฒนาหมู่บ้านและรู้จักกับหัวหน้าเขาด้วย แบบนี้เขาจะทำอย่างไรดี?

“แต่เมื่อกี้เธอยังตบหน้าผมที่หน้าประตูโรงงานเลยนะ! หัวหน้าจะปกป้องเธอเหรอครับ!”

กงหยางซื่อโกรธมาก จ้องมองอันจิ่วเม่ยราวกับอยากจะแทงทะลุตัวเธอไปเลย

เรื่องการทำร้ายร่างกายนี้ พานซินหรงไม่ทราบรายละเอียด เธอมองไปที่อันจิ่วเม่ย หวังว่าหญิงสาวจะให้คำอธิบายแก่เธอ

อันจิ่วเม่ยก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง เมื่อเห็นสายตาของพานซินหรงมองมา เธอจึงอธิบายว่า “เมื่อสักครู่ที่หน้าประตู รองหัวหน้ามาจับมือฉัน ฉันสลัดไม่หลุด จึงต้องลงมือ พี่ซินหรงก็รู้ว่าฉันแต่งงานแล้ว การกระทำของรองหัวหน้าแบบนี้ไม่เหมาะสมเลย”

พูดจบ อันจิ่วเม่ยก็ก้มหน้าลง ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก สายตาของพานซินหรงที่มองกงหยางซื่อก็เปลี่ยนไปแล้ว

กงหยางซื่ออธิบายอย่างจนใจ “ผมแค่อยากคุยกับเธอ เธอไม่ฟัง ผมก็เลยต้องจับตัวเธอไว้…”

กงหยางซื่อกัดฟันกรอด เขาไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลย แต่ยายเด็กบ้านั่นกลับใส่ร้ายเขา ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำก็ล้างไม่สะอาด

พานซินหรงขมวดคิ้วแน่นขึ้น “เธอไม่อยากคุยกับนายแล้ว นายยังจะดึงตัวเธออีก? กงหยางซื่อ นี่มันต่างอะไรกับการบังคับผู้หญิง! นายเป็นกงหยางซื่อของเรา ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างทุกเรื่อง นายทำแบบนี้ได้ยังไง! ฉันผิดหวังในตัวนายมาก! หลังจากแก้ไขเรื่องของสหกรณ์แล้ว ให้นายเขียนรายงานการตรวจสอบตัวเองมาส่งฉันด้วย หักเงินเดือนครึ่งเดือน”

กงหยางซื่อเกือบจะเป็นลม เขียนรายงานก็แล้วไป ยังจะหักเงินเดือนอีก!

“หัวหน้าครับ คุณอย่าเข้าข้างคนนอกสิ! อย่างน้อยเราก็ทำงานด้วยกันมาหลายปีแล้ว…”

กงหยางซื่อยังอยากจะพูดแก้ตัวอีกสักหน่อย แต่ถูกพานซินหรงผลักออกไป

ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสองเป็นคู่แข่งกันมาตลอด กงหยางซื่อหมายปองตำแหน่งของเธอมาหลายปีแล้ว เธอก็กังวลว่าตัวเองจะถูกเบียดออกไป กำลังกลุ้มใจว่าจะใช้วิธีไหนกดดันเขาสักหน่อย อันจิ่วเม่ยก็ปรากฏตัวขึ้นมาพอดี ดังนั้นการที่เธอช่วยเหลืออันจิ่วเม่ยเช่นนี้ จึงถือเป็นการเอื้อประโยชน์ซึ่งกันและกัน

หลังจากผลักคนออกไปแล้ว พานซินหรงก็พูดกับอันจิ่วเม่ยว่า “เธอวางใจได้ เรื่องนี้ฉันจะต้องรายงานขึ้นไปแน่นอน แล้วจะให้คำอธิบายกับเธอในภายหลัง”

“ขอบคุณพี่ซินหรงมาก ๆ ค่ะ รองหัวหน้าอาจจะเข้าใจฉันผิดไปบ้าง ถึงได้จงใจกลั่นแกล้งฉันแบบนี้ โชคดีที่มีพี่คอยสนับสนุนฉัน ไม่งั้นฉันคงพูดอะไรไม่ออกแม้จะมีเหตุผลก็ตาม”

คำพูดนั้นทำให้พานซินหรงรู้สึกถูกใจจนใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความเมตตา เธอก้าวเข้ามาใกล้อันจิ่วเม่ย ยกมือขึ้นตบไหล่เบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ

“น้องสาว เธอวางใจได้เลย ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ ไม่มีใครในโรงงานนี้ทำอะไรเธอได้หรอก ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร ฉันจะจัดการให้เธอเอง”

“ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ!”

อันจิ่วเม่ยกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอสูดจมูกเบา ๆ พลางแสร้งยกมือขึ้นปราดน้ำตาอย่างแนบเนียน

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค พานซินหรงลุกขึ้นไปจัดการเรื่องตัวอย่างงานและขออนุมัติเงินทุน ก่อนออกจากห้องเธอเปิดประตูทิ้งไว้ พลางบอกอันจิ่วเม่ยอย่างเป็นกันเองว่า “เดินดูรอบ ๆ ได้เลยตามสบาย”

อันจิ่วเม่ยพยักหน้าตอบรับ แต่แทนที่จะลุกขึ้นไปเดินสำรวจตามคำเชิญ เธอกลับนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง

ที่พานซินหรงพูดแบบนั้นเป็นเพียงคำพูดตามมารยาทเท่านั้น ถ้าเธอออกไปเดินเที่ยวจริง ๆ ก็จะเป็นการทำตัวเหมาะสม

อย่างไรก็ตาม การที่เธอไม่ออกไปข้างนอกไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่เข้ามา

เรื่องที่เกิดขึ้นกับอันจิ่วเม่ยและคนอื่น ๆ ที่หน้าประตูโรงงานแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันลับ ๆ ว่าอันจิ่วเม่ยอาจเป็นคนที่หัวหน้าหามาเพื่อต่อกรกับกงหยางซื่อ เพราะหลายปีมานี้ทั้งสองคนก็แข่งขันชิงดีชิงเด่นกันไม่น้อย

การซุบซิบนินทาลับหลังก็แล้วไปเถอะ แต่ถึงขนาดมีคนกล้าวิ่งมาแอบดูที่หน้าห้องทำงานของหัวหน้าโรงงานเลยทีเดียว

ผลปรากฏว่าพวกเขาเห็นสาวสวยแต่งตัวทันสมัยนั่งอยู่ในห้องทำงานของหัวหน้าโรงงาน สายตาของทุกคนถูกดึงดูดด้วยการแต่งกายอันสวยงามของเธอ จนลืมไปว่าตัวเองมาที่นี่เพื่ออะไร

คนที่มาล้วนเป็นสาวน้อยวัยรุ่น และทำงานในโรงงานเสื้อผ้า พวกเธอจึงสนใจในสิ่งเหล่านี้เป็นธรรมชาติ พวกเธอกำลังพูดคุยกันอยู่ข้างนอกว่าชุดที่อันจิ่วเม่ยสวมใส่นั้นซื้อมาจากที่ไหน

อันจิ่วเม่ยได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านนอก เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูหันไปมองเห็นสาว ๆ หลายคนในชุดทำงานกำลังแอบมองเธอ เธอจึงส่งยิ้มหวานให้และทักทายว่า “สวัสดีค่ะ สหายมีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”

เพิ่งมาถึงและได้ทำให้กงหยางซื่อไม่พอใจแล้ว เธอจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นๆ

พนักงานหญิงรู้สึกอึดอัดมากที่ถูกจับได้ว่าแอบมองคนอื่น แต่โชคดีที่อันจิ่วเม่ยไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่ยังยิ้มทักทายพวกเธอ

พนักงานหญิงรู้สึกโล่งอกในขณะเดียวกันก็นึกขึ้นได้ว่าพวกเธอมาที่นี่เพราะข่าวลือเรื่องอันจิ่วเม่ยทำร้ายคน พวกเธอจึงรู้สึกทันทีว่าข่าวลือนั้นไม่น่าเชื่อถือ

สาวที่อ่อนโยนขนาดนี้ จะทำร้ายรองหัวหน้าโรงงานได้อย่างไร?

เธอดูไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลังเลยสักนิด

“สวัสดีค่ะ สหาย พวกเราไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นนะคะ แค่รู้สึกว่าเสื้อกับกระโปรงที่คุณสวมใส่สวยมาก เลยอยากถามว่าคุณซื้อจากที่ไหนคะ?”

หลังจากบรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวออกมาพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

เธอชื่อหลันฮวา เป็นคนที่มักกล้าแสดงออกและร่าเริงอยู่เสมอ แม้ในสถานการณ์นี้เธอก็ยังคงความมั่นใจ พูดคุยกับอันจิ่วเม่ยอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่เผยให้รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงคือการอยากซุบซิบนินทา เธอเลือกที่จะชวนคุยเกี่ยวกับเสื้อผ้าของอันจิ่วเม่ยแทนอย่างตรงไปตรงมา

ส่วนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างยกนิ้วโป้งให้หลันฮวาเงียบ ๆ ในใจต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันว่า ต้องยกให้เธอจริง ๆ ที่พูดเก่งและรู้จักเลือกคำพูด เพราะถ้าเป็นพวกเธอเอง คงหลุดปากบอกตรง ๆ ว่ามาเพราะอยากรู้เรื่องที่ข่าวลือและนั่นคงทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจทันทีโดยไม่ต้องสงสัย