ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 137 ข้อตกลงที่ลงตัว

บทที่ 137 ข้อตกลงที่ลงตัว

แน่นอนว่าไม่มีใครที่ไม่ชอบฟังคำชม อันจิ่วเม่ยก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อได้ยินคำชมก็รู้สึกดีใจ จึงยิ้มและอธิบายว่า “ชุดนี้ไม่ได้ซื้อมา แต่เป็นชุดที่คุณย่าตัดให้ฉันค่ะ”

ทุกคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ โดยปกติแล้วคนแก่ไม่น่าจะตัดชุดแบบนี้ได้ ไม่ใช่ว่าฝีมือไม่ดี แต่เพราะไม่น่าจะตัดแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

แม้แต่พวกเธอที่เป็นคนงานในโรงงานเสื้อผ้า ก็ต้องเห็นตัวอย่างก่อนถึงจะทำสินค้าใหม่ได้ ไม่สามารถคิดแบบใหม่ขึ้นมาเองได้

“งั้นคุณย่าของสหายเคยเห็นแบบนี้จากที่ไหนมาก่อนเหรอคะ?” หลันฮวาถามต่อ ช่วยไม่ได้เธออยากรู้จริง ๆ

อันจิ่วเม่ยก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางตอบว่า “แบบนี้เป็นแบบที่ฉันคิดและวาดขึ้นมาเองค่ะ ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า แต่ไม่คิดว่าคุณย่าจะตัดออกมาได้สวยขนาดนี้ ก็เลยใส่มาค่ะ”

คนที่อยู่ตรงหน้าต่างตาเป็นประกายแล้ว ใครจะคิดล่ะว่าเด็กสาวสวย ๆ แบบนี้จะออกแบบเสื้อผ้าเป็นด้วย

ไม่แปลกใจเลยที่หัวหน้าโรงงานให้ความสำคัญกับเธอขนาดนี้! ช่วงนี้หัวหน้าโรงงานกำลังปวดหัวกับแบบฤดูร้อนไม่ใช่เหรอ บางทีอาจจะเป็นเรื่องนี้ก็ได้

พูดไปพูดมา พวกเธอก็เดาถูกจริง ๆ

“เธอเก่งมากเลยนะ! ฉันชื่อหลันฮวา เป็นคนงานที่นี่ ถ้าต่อไปเธอวาดแบบเสื้อผ้าสวย ๆ อะไร เอามาให้ฉันตัดให้ได้เลยนะ ไม่คิดเงินด้วย! แค่ขอให้ฉันตัดแบบเดียวกันสักชุดก็พอ!”

คนอื่น ๆ อีกไม่กี่คนได้ยินแล้วรีบพูดขึ้นว่า “พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน!”

อันจิ่วเม่ยย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เธอพยักหน้าตกลงทันที นับว่าได้ผูกมิตรกับพวกเธอไปแล้ว

เมื่อพานซินหรงกลับมา คนงานหญิงหลายคนก็กลับไปทำงานที่ตำแหน่งของตนแล้ว ในมือของเธอถือเงินปึกหนามาด้วย

อันจิ่วเม่ยเพียงแค่มองดูแวบเดียวก็หันสายตากลับไป พานซินหรงยิ่งมองเธอด้วยสายตาชื่นชม คิดว่าแม้เธอจะยังเด็ก แต่มีนิสัยมั่นคง หากฝึกฝนให้ดีในอนาคตอาจมีการพัฒนาที่ดีมาก

“นี่คือค่าต้นฉบับของเธอ รวมทั้งหมด 240 หยวน เธอนับดูสิ”

พานซินหรงส่งเงินให้เธอ เห็นเธอนับเงินอย่างตั้งใจก็ไม่เร่งรีบ แล้วพูดต่อว่า “พอชุดเสื้อผ้ารอบนี้ทำเสร็จ ฉันจะให้เธอหนึ่งชิ้นต่อหนึ่งแบบสำหรับชุดผู้หญิง เธอจะเก็บไว้ใส่เองหรือจะให้คนอื่นก็ได้ แล้วแต่เธอจะจัดการ”

นี่เป็นสวัสดิการพิเศษสำหรับนักออกแบบ เป็นเรื่องที่เปิดเผย จึงไม่มีผลกระทบอะไร

เมื่ออันจิ่วเม่ยได้ยินเรื่องนี้ ใบหน้าของเธอฉายชัดถึงความยินดี เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะโค้งคำนับหัวหน้าโรงงานผ้าอย่างนอบน้อม จากนั้นกล่าวคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า

“ขอบคุณมากค่ะ พี่ซินหรง การได้รู้จักพี่ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งในชีวิตของฉัน!”

นี่นับว่าเป็นการเปิดทางใหม่ให้เธอ ได้สร้างเครือข่ายความสัมพันธ์มีช่องทาง ง่ายกว่าที่เธอคิดไว้มาก

พานซินหรงรีบเข้าไปประคองเธอ แล้วพูดว่า “น้องสาว เธอพูดแบบนี้ก็เกรงใจเกินไปแล้ว ตามหลักการแล้วเธอต่างหากที่ช่วยพี่มาก พี่ควรจะขอบคุณเธอด้วยซ้ำ ต่อไปถ้าเธอวาดแบบอะไรก็เอามาให้พี่ พี่จะให้ราคาดี ๆ เทียบเท่ากับเธอไปทำงานในไร่ทั้งปีเลยนะ!”

ปีนี้ชาวนาหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งครอบครัวทำงานหนักในทุ่งนาตลอดทั้งปี ก็ไม่แน่ว่าจะได้เงินมากขนาดนี้ พานซินหรงยังบอกว่าน้อยไปด้วยซ้ำ

อันจิ่วเม่ยพยักหน้าติด ๆ กัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพรัก มองพานซินหรงด้วยสายตาชื่นชมและเคารพอย่างยิ่ง ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก

ด้วยความใจร้อน พานซินหรงก็พูดออกมาตรง ๆ ว่า “พี่ไม่มีอะไรดี ๆ ให้หรอก แต่มีเศษผ้าที่เหลือจากการตัดเสื้อผ้า หรือผ้าที่ย้อมสีไม่สม่ำเสมอเยอะ เดี๋ยวพี่จะพาเธอไปเลือกกลับบ้านไปทำเสื้อผ้า สาวน้อยอายุเท่าเธอ ควรแต่งตัวให้สวยงามจะดูดีกว่า”

อันจิ่วเม่ยรู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง เธอคว้าแขนพานซินหรงไว้แน่น แล้วพูดว่า “พี่ซินหรงใจดี เหมือนเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉันเลย! ของพวกนี้หลายคนอยากซื้อแต่ซื้อไม่ได้ แต่พี่ยอมขายให้ฉัน ฉันไม่รู้จะขอบคุณพี่อย่างไงแล้ว!”

อันจิ่วเม่ยพูดว่า ‘ขาย’ ไม่ใช่ ‘ให้’ ซึ่งเธอต้องการส่งข้อความสองอย่างให้พานซินหรงรับรู้

หนึ่ง เธอไม่เพียงต้องการตอนนี้ แต่ยังต้องการในอนาคตด้วย และต้องการจำนวนมาก สอง เธอไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ เธอจ่ายเงินก็สามารถชี้แจงได้ ไม่ต้องกลัวถูกจับผิด

พานซินหรงที่ได้เป็นหัวหน้าย่อมไม่ใช่คนโง่ เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ จึงตอบอย่างตรงไปตรงมา “ได้ พี่จะคิดราคาถูก ๆ ให้ ยังไงก็เป็นสินค้าตกค้าง พี่ไม่อยากเอาเปรียบเธอ”

สินค้าตกค้างพวกนี้ไม่ตรงตามความต้องการซื้อ โดยทั่วไปจะให้พนักงานภายในซื้อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครก็ซื้อได้ ยังมีการกำหนดจำนวนด้วย คนระดับหัวหน้าโรงงานผ้าแน่นอนว่าซื้อได้เยอะ แต่ปกติเธอก็ไม่ได้ใช้ผ้ามากขนาดนั้น และเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าย้อมสีผิดพลาดก็ไม่สวย ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ เธอก็จะไม่ซื้อ

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงสามารถยกโควต้าของตัวเองให้อันจิ่วเม่ยได้ ทำน้ำใจแถมยังได้เงินพิเศษ ทั้งสองคนต่างพอใจ

สุดท้าย อันจิ่วเม่ยได้นำเศษผ้าและผ้าที่ย้อมเสียห้าพับติดตัวไปด้วย พานซินหรงเป็นคนส่งเธอถึงประตูและมองดูเธอเดินจากไปไกลก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ

แม้ว่าอันจิ่วเม่ยจะแต่งตัวประณีตเป็นพิเศษ แต่เธอก็สามารถขนของมากมายเหล่านี้ไปได้เพียงลำพังโดยไม่ดูลำบากแต่อย่างใด เธอแบกของไว้บนบ่าและเดินอย่างองอาจ

บ่อยครั้งที่คนงานพาญาติและเพื่อนมาซื้อเสื้อผ้าและผ้าที่โรงงาน ซึ่งเป็นส่วนแบ่งที่คนงานหญิงสละให้ ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน ทุกคนจึงไม่พูดอะไร เป็นสถานการณ์ที่ยอมรับกันโดยปริยาย

ลุงยามเห็นแล้วก็แค่ชมว่าหญิงสาวคนนี้แข็งแรงจริง ๆ นอกนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

อันจิ่วเม่ยที่เดินจากไปไกลแล้วไม่รู้เลยว่าตอนนี้ในโรงงานเกิดความวุ่นวายเพราะเธอ ถึงขนาดมีคนงานหญิงลงมือทำร้ายคนอื่นด้วย

เรื่องราวต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนที่พนักงานโรงงานเสื้อผ้าและคนอื่นๆ กลับมา

พวกที่ออกไปซุบซิบนินทากันมาตั้งแต่แรกก็เป็นที่คาดหวังของทุกคนอยู่แล้ว พอกลับมาก็ถูกทุกคนไล่ถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่

พวกเธอเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองออกไปซุบซิบเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้า แต่พวกเธอไม่ได้ถามเรื่องนั้นเลย ความคิดทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่เสื้อผ้าสวย ๆ ของอันจิ่วเม่ย ตอนนี้ถูกคนถามก็พูดอะไรไม่ออก

แต่ตอนนี้พวกเธอก็ได้เป็นเพื่อนกับอันจิ่วเมล่ยแล้ว แน่นอนว่าไม่มีทางพูดไม่ดีเกี่ยวกับอันจิ่วเม่ย ดังนั้นพนักงานโรงงานเสื้อผ้าจึงบอกกับคนอื่น ๆ ว่า

“สหายหญิงคนนั้นหน้าตาดี ทั้งยังอ่อนโยนมาก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่คนที่จะลงมือกับรองหัวหน้าโรงงานผ้าแน่ ๆ ต้องเป็นความเข้าใจผิดของพวกเราแน่!”

คนอื่น ๆ อีกสองคนก็พยักหน้าตาม พูดว่า “สหายหญิงคนนั้นเก่งมาก ใส่เสื้อเชิ้ตกับกระโปรงสั้นแบบตะวันตก ทันสมัยมาก และเสื้อผ้าพวกนั้นยังเป็นแบบที่เธอออกแบบเองด้วย!”

“ใช่ไหมล่ะ มือฝีมือดีจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่หัวหน้าโรงงานให้ความสำคัญกับเธอขนาดนี้!”

พวกเธอชมอันจ่วเม่ยกันคนละประโยค พูดไปพูดมาทุกคนก็รู้ว่าหัวหน้าโรงงานเห็นความสามารถของอันจิ่วเม่ยถึงได้มองเธอด้วยสายตาที่แตกต่าง

ส่วนรองหัวหน้าโรงงานกับหัวหน้าโรงงานเป็นคู่แข่งกัน แน่นอนว่าเขาคงทนเห็นอันจิ่วเม่ยได้ดีไม่ได้ ดังนั้นการที่จงใจปล่อยข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับอันจิ่วเม่ยก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เยี่ยนเอ๋อที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ พวกเธอ แต่เดิมไม่อยากคุยกับคนพวกนี้ เพราะถึงอย่างไรเธอก็ชอบฟังพวกเธอพูดไม่ดีเกี่ยวกับอันจิ่วเม่ย ไม่คิดว่าพวกเธอกลับมาก็พูดดีเกี่ยวกับอันจิ่วเม่ยแทน แถมยังแอบพูดถึงรองหัวหน้าโรงงานผ้าในแง่ลบ เธอรู้สึกไม่พอใจในใจอย่างมาก

ยายบ้านนอกคนนั้นมีอะไรดีถึงได้มีคนพูดดีให้?

เธอคู่ควรตรงไหนกัน?

อันจิ่วเม่ยแต่งตัวสวยงามโดดเด่นได้ขนาดนี้ ก็เพราะได้แต่งงานกับพี่เจียเฟิ่งไม่ใช่หรือ? เงินที่เธอใช้จ่ายฟุ่มเฟือยก็ล้วนเป็นของพี่เจียเฟิ่งทั้งนั้น

ภรรยาที่ใช้จ่ายเงินของสามีอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้ มีอะไรให้อวดนักหนา?