ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 36 เยี่ยนเอ๋อ

บทที่ 36 เยี่ยนเอ๋อ

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกันอย่างออกรส จู่ ๆ สาวสวยในชุดกระโปรงพลิ้วไหวก็เดินเข้ามา พร้อมร้องทัก “พี่เทียนเฉิง!”

อันจิ่วเม่ยหันไปมองหันไปมองผู้ที่เพิ่งมาใหม่ ถึงกับตะลึงในความงามของหญิงสาว ใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต สวมหมวกปีกกว้างทันสมัย ชุดกระโปรงลายดอกไม้พลิ้วไหวขับเน้นเรือนร่างงดงาม แม้แต่อันจิ่วเม่ยยังอดมองไม่ได้หลายครั้ง

“เยี่ยนเอ๋อ เธอมาทำไมที่นี่?” กู่เทียนเฉิงถามผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“คืนนี้พี่จะกลับบ้านใช่ไหมคะ? ที่บ้านทำกับข้าวไว้เยอะเลย ชวนเพื่อน ๆ ไปทานข้าวด้วยกันสิคะ” สาวน้อยยิ้มหวาน พูดพลางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นหลี่เจียเฟิ่ง

“พี่หลี่เจียเฟิ่ง!” เธออุทาน “พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ คิดถึงพี่จะแย่!”

กู่เทียนเฉิงเห็นท่าไม่ดี รีบดึงเยี่ยนเอ๋อให้ถอยหลัง กระแอมไอก่อนจะแนะนำ

“นี่เยี่ยนเอ๋อ น้องสาวบุญธรรมของฉัน เคยตามแม่ฉันไปเยี่ยมที่กองทัพ เลยรู้จักกับเจียเฟิ่ง”

แล้วหันไปแนะนำอีกฝ่าย “ส่วนนี่อันจิ่วเม่ย ภรรยาของเจียเฟิ่ง”

เยี่ยนเอ๋อได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที…

อันจิ่วเม่ยเลิกคิ้ว ความทรงจำเกี่ยวกับนิยายต้นฉบับแล่นเข้ามาในหัว

ในนิยาย เยี่ยนเอ๋อไปเยี่ยมญาติกับป้าแล้วบังเอิญเจอหลี่เจียเฟิ่งและตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ อันจิ่วเม่ยนึกขำอยู่ในใจ

ในนิยายเยี่ยนเอ๋อเป็นสาวน้อยคลั่งรัก ถึงขั้นที่ว่าหลี่เจียเฟิ่งไม่รับรักเธอ เธอก็จะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต

ในเนื้อหานิยายเดิมทั้งหลี่เจียเฟิ่งและเยี่ยนเอ๋อ ต่างก็ไม่ได้แต่งงานซึ่งก็พอเข้าใจได้ แต่ตอนนี้อันจิ่วเม่ยได้เปลี่ยนเส้นเรื่องของนิยายเรื่องนี้ไปแล้ว จึงไม่รู้ว่าเยี่ยนเอ๋อคนนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป

หลังจากที่ได้ยินกู่เทียนเฉิงแนะนำตัวตนของอันจิ่วเม่ย ใบหน้าของเยี่ยนเอ๋อซีดเผือด ราวกับโลกทั้งใบพังทลาย

หลังจากอึ้งไปครู่ใหญ่ เธอจึงหันไปมอง หลี่เจียเฟิ่งด้วยสายตาไม่อยากเชื่อและถามเสียงสั่น “พี่เจียเฟิ่ง…แต่งงานแล้วหรือคะ?”

หลี่เจียเฟิ่งพยักหน้า “เมื่อไม่กี่วันก่อน”

หลี่เจียเฟิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่สนิทกับเยี่ยนเอ๋อมากพอที่จะเชิญไปร่วมฉลองงานแต่ง เขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดใจเลยที่ตอบคำถามนี้

เยี่ยนเอ๋อทำหน้าเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย พลางมองอันจิ่วเม่ยด้วยสายตาเป็นศัตรูอย่างชัดเจน แม้สีหน้าจะดูแย่ราวกับกินยาขม แต่น้ำเสียงกลับพยายามอ่อนโยนขึ้นอย่างฝืน ๆ

“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ว่าแต่สหายเป็นคนที่ไหนเหรอคะ โชคดีจังที่ได้แต่งงานกับพี่เจียเฟิ่ง”

อันจิ่วเม่ยรู้ทันความหมายแฝง แต่ก็ยิ้มหวาน “ฉันกับหลี่เจียเฟิ่งอยู่หมู่บ้านเดียวกันค่ะ พี่สะใภ้ของเขากับแม่เลี้ยงฉันสนิทกัน เลยจัดการแต่งงานให้”

อันจิ่วเม่ยบอกเล่าเรื่องราวการแต่งงานที่หวานชื่นของตนเองอย่างไม่ปิดบัง ส่วนหลี่เจียเฟิ่งยังคงนิ่งเฉยไม่คิดจะแก้ตัวอะไร เพราะสำหรับเขา เยี่ยนเอ๋อก็เป็นแค่น้องสาวของเพื่อน

ยิ่งอันจิ่วเม่ยพูด สีหน้าของเยี่ยนเอ๋อก็ยิ่งบูดบึ้ง ก่อนหน้านี้เธอเคยส่งสัญญาณให้พี่ชายรู้ว่าเธอชอบหลี่เจียเฟิ่ง แต่พี่ชายบอกว่าหลี่เจียเฟิ่งไม่คิดจะแต่งงาน

เธอจึงจำต้องล้มเลิกความคิดนั้นไป คิดว่าจะรอให้หลี่เจียเฟิ่ง

อยากแต่งงานก่อน แล้วค่อยวางแผนใหม่ แต่สุดท้ายเขากลับแต่งงานกับคนอื่น!

แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร! พอได้เจอกันอีกที เขาก็แต่งงานไปซะแล้ว! แล้วเธอล่ะ?

น้ำตาเกือบจะไหลพราก เยี่ยนเอ๋อสูดหายใจลึก ๆ มองพี่ชายด้วยสายตาตำหนิ รู้สึกว่าพี่ชายทำให้เธอพลาดโอกาสทองไป

กู่เทียนเฉิงก็อึดอัดใจ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอน้องสาวบุญธรรมพอดี

เขารู้จักนิสัยของน้องสาวบุญธรรมดี กลัวว่าเธอจะทำเรื่องน่าอับอายต่อหน้าเพื่อนรักตัวเอง

กู่เทียนเฉิงรีบดึงเยี่ยนเอ๋อไปอยู่ข้างหลังตัวเอง แล้วพูดกับหลี่เจียเฟิ่งว่า

“เจียเฟิ่ง ถ้ามีธุระก็ไปเถอะ ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวฉันจัดการให้ ไม่ต้องห่วง”

ทั้งสองไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น จึงขอตัวลา เยี่ยนเอ๋อทนไม่ไหว น้ำตาไหลพราก จ้องมองกู่เทียนเฉิงด้วยความเจ็บปวด

“พี่! ทำไมบอกฉันว่าพี่เจียเฟิ่งไม่สนใจเรื่องแต่งงาน? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาซีดเซียว ผอมแห้ง ดูก็รู้ว่าเป็นสาวบ้านนอก เธอมีดีอะไรถึงคู่ควรกับพี่เจียเฟิ่ง!”

กู่เทียนเฉิงได้แต่มองน้องสาวอย่างจนใจ “มันเกิดขึ้นกะทันหัน หลี่เจียเฟิ่งถูกส่งตัวกลับมาแต่งงานโดยเฉพาะ ถึงยังไงก็ต้องหาคู่หมั้น พี่ตั้งใจจะแนะนำเธอให้เขารู้จัก แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะจดทะเบียนกับอันจิ่วเม่ยเร็วขนาดนี้… พี่เลยไม่กล้าบอกเธอ”

กู่เทียนเฉิงรู้สึกจนมุมเหมือนกัน แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ก็ต้องยอมรับความจริงอันขมขื่นนี้

กู่เทียนเฉิงมองน้องสาวบุญธรรมที่ร้องไห้หน้าตาเละเทะ แล้วปลอบ

“ในกองทัพมีหทารหนุ่มหล่อ ๆ ตั้งเยอะ เดี๋ยวพี่จะแนะนำให้ อย่าร้องไห้สิ นี่หน้าประตูโรงงานนะ เดี๋ยวคนเห็นจะอาย”

แต่เยี่ยนเอ๋อไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ถ้าเธอสนใจคนอื่น คงไม่ยึดติดกับหลี่เจียเฟิ่งมาหลายปีขนาดนี้ เธอปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไปอย่างสิ้นหวัง

อันจิ่วเม่ยกับหลี่เจียเฟิ่งขี่จักรยานไปยังตรอกแห่งหนึ่งซึ่งเป็นฐานที่มั่นของอันตงหยางโดยไม่รู้เลยว่าได้ทิ้งหัวใจที่แตกสลายไว้เบื้องหลัง

อันจิ่วเม่ยเล่าให้หลี่เจียเฟิ่งฟังราวกับนักสืบตัวน้อยว่าเธอเห็นอันตงหยางผ่านมาแถวนี้ จึงแอบตามมาสืบ

หลี่เจียเฟิ่งก็ไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเยี่ยนเอ๋อ ส่วนอันจิ่วเม่ยก็ไม่ได้ใส่ใจ เธอก็รู้จากนิยายว่าหลี่เจียเฟิ่งไม่ได้มีใจให้เยี่ยนเอ๋ออยู่แล้ว

อีกทั้งเธอรู้ดีว่าตัวเองเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’ ในชีวิตของหลี่เจียเฟิ่ง เธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องหัวใจของเขา…

อีกด้านของเมืองบ้านเลขที่เจ็ด ในตรอก 33 ลั่วเฟิงและบรรดาลูกน้องกำลังสั่งสอนอันตงหยางยกใหญ่

เพราะเมื่อวานตอนหลี่เจียเฟิ่งปรากฏตัว ไอ้หมอนี่ดันเผ่นหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว ทำให้พวกเขาโดนซ้อมน่วม แถมยังหายหัวไปทั้งคืน ตอนนี้ยังมีหน้ามาขอโทษอีก นี่มันไม่ใช่หาเรื่องโดนกระทืบซ้ำเหรอ?

“พะ พี่ลั่วเฟิง ใจเย็น ๆ ก่อนครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” อันตงหยางร้องขอชีวิต หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

“เมื่อคืนผมจำเป็นต้องหนี ไม่งั้นถ้าคนนั้นเห็นผม ผมตายแน่!” แล้วเขาก็ล้วงเงิน 20 หยวนที่ขโมยมาเมื่อคืนยื่นให้ด้วยสองมือ

“พี่ลั่วเฟิงครับ ผมขอโทษจริง ๆ นี่คือน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากน้องชายคนนี้ครับ” เขาหวังว่าจะรอดจากการโดนซ้อมอีกรอบ

ลั่วเฟิงจ้องเงิน 20 หยวนอย่างเหยียดหยาม แต่สุดท้ายก็ยอมเก็บใส่กระเป๋า ก่อนจะฟาดมือลงไปที่หน้าอันตงหยางอย่างแรงอีกครั้ง!

เพียะ!

ได้ทั้งระบายอารมณ์ ได้ทั้งเงิน ตอนนี้ลั่วเฟิงพอใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

“พะ…พี่ลั่ว ไว้ใจผมได้เลยครับ! ผมสาบานว่าจะแก้แค้นให้พี่แน่นอน จะลากคอนังอันจิ่วเม่ยมาคุกเข่าขอขมาต่อหน้าพี่ลั่วให้ได้!”

อันตงหยางประจบสอพลออย่างน่าสมเพช แม้ใบหน้าจะบวมปูดเป็นลูกมะนาว ก็ยังคลานเข้าไปเลียรองเท้าลั่วเฟิงราวกับสุนัขเลียนาย

ในสายตาของเขาลั่วเฟิงคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภ มีเส้นสายและอิทธิพลมากมาย

อีกทั้งยังรู้ช่องทางทำมาหากิน ถ้าตัวเองได้ติดหางแถวไปด้วย คงจะมีอนาคตสดใสแน่นอน

“เฮอะ ไอ้เวร แกนี่มันทะเยอทะยานชิบหาย แม้แต่พี่สาวแท้ ๆ ก็ไม่ละเว้น” ลั่วเฟิงจุดบุหรี่คาบไว้ หรี่ตามองอันตงหยาง ด้วยสายตาเย็นเยียบ ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ

อันตงหยางใจหายวาบ กลัวว่าลั่วเฟิงจะรังเกียจเขาเพราะเรื่องนี้ ไม่ทันคิดอะไร ก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงแทบเท้า ลั่วเฟิงทันที