ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งทีขอมีความสุขกว่านางเอกก็แล้วกัน! -จบบริบูรณ์- - บทที่ 97 ตอบจดหมาย

บทที่ 97 ตอบจดหมาย

“พี่ลองคิดดูนะคะ” อันจิ่วเม่ยพูดพลางลุกขึ้น หยิบผักในตะกร้าวางลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเตรียมตัวกลับบ้าน

แม้เธอจะรู้ว่าคำพูดของตัวเองอาจดูเป็นการก้าวก่ายอยู่บ้าง แต่อันจิ่วเม่ยก็อดเป็นห่วงฟางหรูไม่ได้ ส่วนที่เหลือคงต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอแล้วล่ะ

ทันใดนั้น ฟางหรูก็ทำเอาอันจิ่วเม่ยตกใจ เมื่ออีกฝ่ายเอื้อมมือมาจับมือของเธอพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งใจ

“จิ่วเม่ย ขอบคุณเธอมากนะ รอให้พี่จัดการเรื่องวุ่นวายพวกนี้เสร็จก่อน แล้วพี่จะพาเธอไปฉลองกันที่ร้านอาหารของรัฐบาลเลย!”

อันจิ่วเม่ยนึกย้อนไปถึงความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยมีต่อตัวเอง ว่าเธอเป็นคนเก่งในการวางตัวและรู้จักกาลเทศะ การคบหากับเธอก็เหมือนได้ผลประโยชน์ต่างตอบแทน

แต่ตอนนี้… เมื่อเห็นฟางหรูจริงใจกับตัวเองขนาดนี้ ยิ่งกว่าญาติแท้ๆ เสียอีกเธอจึงตัดสินใจที่จะลองเปิดใจและจริงใจตอบกลับบ้าง ด้วยความคิดที่ว่าคนแบบนี้มีความเข้าอกเข้าใจและมีเหตุผล การคบหากับเธอมีแต่ได้กับได้!

อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้างพร้อมกับตอบอย่างตื่นเต้น “ได้เลยค่ะพี่! ฉันจะรอพี่นะคะ ตื่นเต้นจังเลย”

ขณะเดินทางกลับบ้าน สมองของอันจิ่วเม่ยยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องหนึ่งไม่หยุด

แม้ว่าโลกนี้จะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่แล้ว แต่ความคิดของผู้คนยังคงยึดติดอยู่กับอดีตอย่างน่าปวดหัว! โดยเฉพาะแนวคิดเรื่องลูกชายสำคัญกว่าลูกสาวที่ฝังรากลึกเสียจนคาดว่าจะยังคงอยู่ต่อไปอีกหลายสิบปี ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

แต่ไม่ต้องกังวลไป! เพราะในอนาคตอันใกล้ จิตสำนึกของเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่จะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเธอจะค่อย ๆ ก้าวขึ้นมามีบทบาทนำในครอบครัว และเด็กผู้หญิงหลายคนจะได้รับการปฏิบัติที่ดีขึ้นกว่าเดิมมากมายนัก

ตามหลักการแล้ว อันจิ่วเม่นเป็นคนข้ามมิติมา ทุกอย่างที่นี่สำหรับเธอล้วนเป็นของปลอม แต่หลังจากใช้ชีวิตร่วมกับผู้คนรอบข้างมานาน เธอก็รู้สึกว่าพวกเขาล้วนเป็นคนที่มีเลือดมีเนื้อ ไม่ใช่แค่ตัวละครในนิยายที่เดินตามบทอย่างเดียว

เธอคิดว่า ในเมื่อเธอโชคดีได้ข้ามมิติมาพร้อมกับของขวัญสุดพิเศษอย่างพื้นที่มิติของเธอ ทำให้ตัวเธอเองมีชีวิตที่ราบรื่นกว่าคนอื่น ๆ ในโลกนี้มากนัก

ถ้าเธอสามารถทำประโยชน์ส่วนหนึ่ง ให้ผู้หญิงในยุคนี้ได้รับความสนใจมากขึ้น ถูกรังแกน้อยลง ก็ถือว่าได้สร้างบุญให้ตัวเองแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่แค่คิดง่าย ๆ ต้องวางแผนให้ดีเหมือนเล่นหมากรุก

ไม่เช่นนั้นอาจจะกลายเป็นการช่วยแล้วกลับทำให้แย่ลงก็ได้ โอ้ย! ช่างยากเย็นเสียจริง!

เมื่อกลับถึงบ้าน อันจิ่วเม่ยก็รีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขลุกอยู่ในโรงงานทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทุกคนในโรงงานก็เริ่มทำงานได้อย่างคล่องแคล่ว ผลผลิตที่ออกมาก็ดูน่าพอใจ

อันจิ่วเม่ยรู้สึกปลาบปลื้มกับผลผลิตที่ออกมาทั้งในด้านคุณภาพและปริมาณ หลังจากส่งมอบสินค้าทั้งหมดให้สหกรณ์เรียบร้อยทำให้หัวใจของเธอเบิกบานราวกับได้สัมผัสกับอิสรภาพที่แท้จริง เธอจึงตัดสินใจพักผ่อนอยู่บ้านหลายวันอย่างสบายใจ

ชีวิตที่ผ่อนคลายมากขึ้นของอันจิ่วเม่ยนั้นดูจะส่งผลดีต่อย่าอันเช่นกัน ทำให้สภาพจิตใจของท่านดูสดใสขึ้นตามไปด้วย ถึงขนาดเสนอที่จะทำเต้าหู้ยี้กับหน่อไม้ดองส่งไปให้หลี่เจียเฟิ่ง เป็นความคิดที่แสนอบอุ่นและน่ารักจริง ๆ!

การทำเต้าหู้ยี้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้ทั้งเต้าหู้ราและพริกจำนวนไม่น้อย แต่ในยุคที่ทุกอย่างถูกจำกัด แม้แต่การซื้อวัตถุดิบก็เป็นเรื่องยากลำบาก พริกพอหาได้จากชาวบ้านแถวนี้อยู่บ้าง แต่เต้าหู้รานี่สิหาไม่ง่ายเลย หรือว่าเธอจะไปลองหาในมิติดูดีนะ?

“ไม่ต้องกังวล! ย่าทำเองได้!” ย่าอันพูดอย่างมั่นใจ พับแขนเสื้อเตรียมพร้อมลงมือเต็มที่

อันจิ่วเม่ยทำตาโตด้วยความประหลาดใจ “ย่าทำเป็นด้วยเหรอคะ?”

ย่าอันยิ้มอย่างภูมิใจและพยักหน้า “สมัยเด็ก ๆ ย่าเคยเห็นแม่ทำให้ดูบ่อย ๆ น่ะ”

อันจิ่วเม่ยยิ้มกว้าง เธอเชื่อมั่นในตัวย่าของเธอเต็มที่ “เยี่ยมเลยค่ะ! งั้นเย็นนี้หนูจะไปเอาถั่วเหลืองที่โรงงานกับไปหาแลกพริกมานะคะ ย่าสอนหนูทำเต้าหู้หน่อยนะคะ!”

อันจิ่วเม่ยรู้สึกโล่งอก ดีที่คุณย่ารู้วิธีทำเต้าหู้เอง เพราะแบบนี้เธอก็ไม่ต้องลำบากเข้าไปหาวัตถุดิบในมิติ แถมยังไม่ต้องมาปวดหัวหาคำอธิบายอีกด้วย

ย่าหลานคู่ซ่าเริ่มวุ่นวายกันใหญ่ ลืมโลกภายนอกไปเลย แม้แต่ข่าวฉาวที่เพ่ยอิงไปแก้แค้นซื่อหงก็ไม่รู้เรื่อง พลาดข่าวใหญ่ไปซะงั้น

ข่าวฉาวที่แพร่สะพัดไปทั่ว แต่ยวี่เฟยกลับเพิ่งได้ยินตอนไปเก็บเห็ดบนภูเขา ช่างสายเสียจริง!

ในขณะเดียวกันหลี่เจียเฟิ่ง ผู้บังคับกองร้อยหนุ่มเพิ่งกลับจากภารกิจ ก็พบจดหมายกำลังรอส่งถึงมือเขาอยู่ เพื่อนทหารสุดกวนยิ้มกริ่มส่งจดหมายให้พลางแซว

“โอ้โห! ตั้งแต่แต่งงาน จดหมายรักก็ถี่ขึ้นเชียว!”

เพื่อนทหารอีกคนก็เสริมอย่างขำ ๆ “อยากรู้จังว่าใครกันนะที่ทำให้ผู้บังคับของเราเปลี่ยนไปขนาดนี้!”

แม้หลี่เจียเฟิ่งจะมีสิทธิ์แยกไปอยู่บ้านหรูมีสนามหญ้า แต่เขากลับเลือกอยู่หอพักกับเพื่อนทหาร ทำให้เรื่องส่วนตัวปิดบังใครไม่ได้เลย พอกลับมาปุ๊บ ข่าวแต่งงานก็แพร่สะพัดปั๊บ!

หลี่เจียเฟิ่งมองสองสหายด้วยสายตาเย็นเยียบ “ว่างมากใช่ไหม? งั้นคืนนี้ซ้อมเพิ่มซะหน่อย!” ทั้งสองถึงกับแข็งทื่อ หัวเราะแหะ ๆ แล้วรีบเผ่นแน่บ

เมื่อได้อ่านจดหมายจากอันจิ่วเม่ยภรรยาสาว หลี่เจียเฟิ่งก็อดยิ้มไม่ได้ ลายมือสวยงามของเธอบ่งบอกถึงการฝึกฝนมาอย่างดี

ทั้งที่บอกว่าแค่แอบเรียนนิดหน่อยตอนเด็ก แถมยังชอบวาดรูปหน้ายิ้มน่ารัก ๆ ประกอบ ไม่ว่าจะเป็นมือปิดปากหัวเราะ หรือใส่แว่นกันแดดยิ้มเท่ ๆ ช่างเป็นภรรยาที่น่ารักจริง ๆ

หลี่เจียเฟิ่งอ่านจดหมายจากอันจิ่วเม่ยด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางจับมือที่เธอวาดไว้ เขาเลิกคิ้วอย่างขบขัน

“นี่เธอหมายถึงความร่วมมือที่ราบรื่นงั้นเหรอ?” เขาหัวเราะเบา ๆ กับความน่ารักของเธอ

ภาพใบหน้ากลม ๆ ธรรมดาของอันจิ่วเม่ยผุดขึ้นในความคิด ราวกับเด็กสาวที่มีชีวิตชีวาคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟังอย่างสนุกสนาน

หลี่เจียเฟิ่งจึงรีบคว้าปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายตอบกลับทันที เริ่มด้วยคำขอโทษที่ตอบช้าเพราะงานยุ่ง ก่อนจะสัญญาว่าจะทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ

เขาเขียนชื่นชมอันจิ่วเม่ยอย่างจริงใจ ‘เธอเก่งมากเลยนะ’ พร้อมกับให้กำลังใจ ‘อยากทำอะไรก็ทำเลย ฉันสนับสนุนเธอเต็มที่’

เมื่อหลี่เจียเฟิ่งเขียนจดหมายจบ เขาย้ำท้ายด้วยคำพูดหนักแน่นให้ภรรยารู้ว่า หากต้องการความช่วยเหลือ ต้องบอกให้เขารู้ ‘ฉันอยู่ไกล ไม่รู้เรื่องทางนั้น ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยนะ’

หลี่เจียเฟิ่งเขียนเสร็จแล้วก็ยิ้มกริ่ม ก่อนจะวาดสัญลักษณ์จับมือแบบที่อันจิ่วเม่ยเคยทำไว้ด้วยท่าทีขี้เล่น

การมีใครสักคนให้แบ่งปันเรื่องราวดีๆ ให้ฟัง มันทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน หลังจากเขียนจดหมายเสร็จ หลี่เจียเฟิ่งก็รีบออกไปส่งด้วยตัวเอง หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

แต่เมื่อไปถึงที่ทำการไปรษณีย์ เขาก็พบกับนายพลถงจื่อหยวน ผู้บังคับบัญชาของเขาเข้าโดยบังเอิญ ถงจื่อหยวนยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“ฉันบอกแล้วว่านายต้องเป็นสามีที่ดีแน่ๆ ตอนแรกไม่ยอมรับ แต่ตอนนี้เห็นแล้วใช่ไหมว่าการมีภรรยามันดีแค่ไหน?”

ถงจื่อหยวนยังคงแปลกใจไม่หายที่หลี่เจียเฟิ่งแต่งงานแล้ว เขาเคยหว่านล้อมหลี่เจียเฟิ่งเรื่องแต่งงานมานานแล้ว แต่ไม่คิดว่าเมื่อเจ้าตัวกลับบ้านไปเพียงสองวัน ก็ไปจดทะเบียนมาเสร็จสรรพ!

เขายังแอบกังวลอยู่บ้างว่าตนเองอาจจะกดดันหลี่เจียเฟิ่งมากไป แต่เมื่อเห็นความใส่ใจที่อีกฝ่ายมีต่อภรรยา เขาก็รู้สึกดีใจ

“เอาล่ะ ในเมื่อนายแต่งงานแล้ว ฉันจะอนุมัติบ้านให้นายหลังหนึ่ง จะได้อยู่กับภรรยา ไม่ต้องห่างกันบ่อยๆ” ถงจื่อหยวนยิ้มอย่างใจดี “ความรักของคู่แต่งงานใหม่ต้องหวานชื่นสิ!”

หลี่เจียเฟิ่งกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธโดยอัตโนมัติ เพราะเขารู้ว่าอันจิ่วเม่ยเป็นนกน้อยผู้รักอิสระ เธออยากโบยบินตามความฝันของตนเอง และการมาอยู่ในกองทัพอาจทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการ