ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 398 มีคนทรยศ

อู่จิ้นวิ่งมาอย่างรีบร้อนมาก ตอนพูดยังหอบหายใจ เห็นได้ชัด

ว่ารีบกลับมาด้วยความเร็วสูงสุด

ดวงตาของหลิงอวี้จื้อเบิกโพลง เธอนึกถึงวันที่ไปเจอหมาป่า

มนุษย์ในคุกใต้ดินกับมั่วชิงได้ หากเดาไม่ผิด กลุ่มคนที่อู่จิ้น

พูดถึงก็คือหมาป่ามนุษย์ที่กินแต่เนื้อมนุษย์โดยเฉพาะ

มั่วชิงสีหน้าเปลี่ยนทันที

“นั่นเป็นหมาป่ามนุษย์ หมาป่ามนุษย์พวกนี้เป็นสมบัติของ

เจ้าสำนัก ไม่ปล่อยออกมาง่ายๆ คราวนี้เจ้าสำนักถึงกับปล่อย

หมาป่ามนุษย์เข้ามาในตำบลเถาหยวน

ท่านอ๋อง หมาป่ามนุษย์ดุร้ายมาก ถึงแม้จะพูดไม่ได้ แต่ร้าย

กาจมากกว่าพวกนักรบไร้ชีพที่ไม่มีความคิด กายท่านมี

บาดแผล อยู่ในเรือนเถิด ข้ากับอู่จิ้นจะเฝ้าอยู่ข้างนอกรับมือ

พวกมัน”

มั่วชิงพูดจบก็ออกไปจากเรือน ไม่ถึงชั่วพริบตาก็หายไปอย่าง

ไร้ร่องรอย

มู่หรงนี่อวิ๋นกับอวิ๋นซั่วก็ออกมาข้างนอก สีหน้าของมู่หรง

นี่อวิ๋นซีดเผือด

“ข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

หลิงอวี้จื้อรีบไปหา

“เจ้าออกมาทำไม ตัวเจ้าบาดเจ็บ เจ้าไปอยู่ในห้องก่อน ข้าง

นอกมีนักรบไร้ชีพเต็มไปหมด”

“สำนักอู๋จี๋ปล่อยนักรบไร้ชีพออกมาหรือ”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า

“เดิมทีแม่ทัพจางผิงต้องมาถึงแล้ว นึกไม่ถึงว่าเจียงสือจะลง

มือกับตำบลเถาหยวนเสียก่อน”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็หันไปพูดกับเซียวเหยี่ยนว่า

“จู่ๆ เจียงสือก็ทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการแตกหักกับพวก

เรา และไม่กลัวพวกเราจะแก้แค้นแล้วด้วย หรือนางรู้แล้วว่า

กองทัพใหญ่ของเรากำลังจะมา หากเป็นเช่นนี้ แสดงว่าทาง

ฝั่งเรามีคนทรยศใช่หรือไม่”

“มีคนทรยศแน่นอน เรื่องนี้ข้าจะต้องสืบให้รู้แน่ชัด ดูซิว่าใคร

กันมันช่างกล้าขนาดนี้”

หลิงอวี้จื้อด่าอย่างเจ็บใจ

“ไอ้คนทรยศนี่มันสมควรตายนัก พอเรื่องรั่วไหล ก็เป็นภัยไป

ทั้งตำบลเถาหยวน”

อวิ๋นซั่วที่อยู่ข้างๆ หน้าเปลี่ยนสี รีบก้มหน้า แอบกำหมัดที่อยู่

ในแขนเสื้อแน่น เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร ต่างกับที่เขาคิดไว้

โดยสิ้นเชิง เรื่องนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่

“นี่อวิ๋น ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เมื่อรู้ว่ามู่หรงนี่อวิ๋นช่วยชีวิตหลิงอวี้จื้อไว้ เซียวเหยี่ยนก็

เกรงใจมู่หรงนี่อวิ๋นขึ้นมาก ถามด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นอะไร ชุนเหนียงมิได้ถูกพิษนักรบไร้ชีพ”

หลิงอวี้จื้อดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น

“ดีจริง ทำเอาข้าเป็นห่วงไปทั้งคืน เมื่อคืนไม่ได้หลับไม่ได้

นอน ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไร”

เห็นหลิงอวี้จื้อเป็นห่วงมู่หรงนี่อวิ๋นขนาดนี้ เซียวเหยี่ยนก็ไม่

พูดอะไร เขาเข้าใจเจตนาของมู่หรงนี่อวิ๋นตั้งนานแล้ว แต่

ไม่ได้ทำให้ความแตก

อย่างไรเสียมู่หรงนี่อวิ๋นก็รู้กาลเทศะดี ตลอดมาหลิงอวี้จื้อก็

ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับมู่หรงนี่อวิ๋น นางเห็นมู่หรง

นี่อวิ๋นเป็นเพื่อนสนิทจริงๆ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่อยากไป

ทำให้ความสัมพันธ์นี้ร้าวฉาน สิ่งแรกคือมู่หรงนี่อวิ๋นรู้จัก

ความพอดี

ตอนนี้เองมีพลทหารนำคนเข้ามาสิบกว่าคน มีผู้ชายสองสาม

คน ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกใจ

จนมึนงงไปแล้ว พอเข้ามาแล้วก็ยังไม่ได้สติ

เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งในนั้นร้องไห้ออกมา หลิงอวี้จื้อรีบเข้า

ไปนั่งยองๆ ข้างหน้าเด็กคนหนึ่งในนั้น ยื่นมือออกไปเช็ด

น้ าตาให้ น้ าเสียงอ่อนโยนอย่างยิ่ง

“หนูน้อย ไม่ต้องกลัวนะ ที่นี่ปลอดภัยแล้ว”

“พ่อข้าถูกสัตว์ประหลาดกัดตายแล้ว ข้างหน้ามีสัตว์

ประหลาดเยอะมาก พอเห็นคนก็กัด มีเพียงข้ากับแม่เท่านั้นที่

วิ่งออกมา…”

เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้เสียใจอย่างหนัก ด้านข้างมีหญิงสาว

เช็ดน้ าตาอยู่ข้างกายตลอดเวลา น่าจะเป็นแม่ของเด็ก

หลิงอวี้จื้อเข้าใจความรู้สึกของเด็กหญิงตัวน้อย เห็นพ่อแม่

ตนเองตายต่อหน้าต่อตา เกรงว่าคงเป็นภาพติดตาไปตลอด

ชีวิต เธอตบหลังเด็กหญิงตัวน้อยเบาๆ

“พวกนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาด คนพวกนั้นถูกพิษก็เลย

กลายเป็นเช่นนี้ อย่ากลัวเลย พวกเราจะปกป้องพวกเจ้