ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 411 ต ำบลเถำหยวนที่ร้ำงไร้ชีวิตชีวำ

ล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว หลิงอวี้จื้อเตรียมไปห้องครัวดูว่ามี

อะไรกินหรือไม่ จู่ๆ มั่วชิงก็ถือตะกร้าไผ่เล็กๆ เข้าห้องครัวไป เห็น

ตะกร้าไผ่ในมือของมั่วชิง หลิงอวี้จื้อก็ถามว่า

“มั่วชิง นี่อะไรหรือ”

“คุณหนู นี่เป็นของที่ป้าแถวนี้ส่งมาให้เจ้าค่ะ เพื่อขอบคุณพวก

เรา”

มั่วชิงพูดจบก็ส่งตะกร้าไม้ไผ่ให้หลิงอวี้จื้อ เธอรับตะกร้ามา เปิด

ผ้าคลุมข้างบน ข้างในมีไข่ไก่ย้อมสีแดง และยังมีหมั่นโถวสีขาวอีก

สองสามลูก

ชาวบ้านตำบลเถาหยวนใจดีมากจริงๆ ประเพณีพื้นบ้านก็เรียบ

ง่าย ขณะเธอถือตะกร้า ในใจก็รู้สึกแย่ ฝืนยิ้มพูดว่า

“เมื่อครู่ข้าหาดูแล้ว ทั้งครัวไม่มีอะไรกินเลย มั่วชิง เอาไข่ไปกิน

สักใบสิ”

พูดจบก็หยิบไข่สองใบออกมาจากตะกร้าแล้วยัดใส่มือมั่วชิง

จากนั้นหาชามจากในครัวมาหนึ่งใบ หยิบไข่ไก่สี่ใบกับหมั่นโถว

หนึ่งลูกออกมา แล้วเอาตะกร้าไม้ไผ่ยัดใส่มือมั่วชิง

“เอาของกินที่เหลือไปแบ่งหน่อย ให้นี่อวิ๋นสักหน่อย ข้าเอาไป

ให้ท่านอ๋องก่อน”

มั่วชิงพยักหน้า หลิงอวี้จื้อยกชามไปหาเซียวเหยี่ยน เพียงแต่เซียว

เหยี่ยนไม่ได้อยู่ในห้อง นางวางชามในมือลง ตอนนี้เซียวเหยี่ยนไป

ไหนกันนะ

เมื่อวานไม่ได้กินอะไรเลย ท้องเธอหิวแล้วจริงๆ จึงหยิบ

หมั่นโถวลูกหนึ่งมากิน

กินเสร็จแล้วก็ยังไม่เห็นเซียวเหยี่ยนกลับมา หยิบไข่สองใบใส่

ในกระเป๋าเสื้อ ตามหาเซียวเหยี่ยนในเรือนครบทุกซอกมุมแล้ว

แม้แต่เงาของอู่จิ้นก็ไม่เห็น เตรียมจะออกไปหาเซียวเหยี่ยนข้างนอก

หลังจากภัยพิบัติครั้งนี้ ถนนใหญ่ในตำบลเถาหยวนก็เงียบสงัด

สุดขีด

ยังมีกลิ่นคาวเลือดอบอวลในอากาศ รอยเลือดบนพื้นยังชำระล้าง

ไม่เกลี้ยง ทุกบ้านเรือนต่างแขวนโคมไฟ เพียงแต่สีแดงนี้กลับไม่ให้

ความรู้สึกของงานรื่นเริง คราบเลือดกับโคมไฟเกี่ยวกระหวัดพันกัน

ทั้งตำบลเถาหยวนตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า

มั่วชิงตามอยู่ข้างหลังหลิงอวี้จื้อ พูดเตือนว่า

“คุณหนู คืนวานทัพใหญ่มาถึงแล้ว ท่านอ๋องอาจจะไปทำธุระ

พวกเรากลับก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ! ข้างนอกมีแต่เลือดทุกหนแห่ง”

“ไม่เป็นไร ข้าจะไปดูให้ทั่ว”

เมื่อใกล้ถึงประตูเมือง หลิงอวี้จื้อก็ได้ยินเสียงม้าควบ เธอรีบ

สาวเท้าเดิน ก็พบเซียวเหยี่ยนตามคาด

ประตูเมืองตำบลเถาหยวนเปิดอยู่ คนมาราวสองสามพันคน

เซียวเหยี่ยนยืนอยู่ข้างหน้ากองทัพใหญ่ หันหลังให้หลิงอวี้จื้อ

พลทหารที่เผชิญหน้าเซียวเหยี่ยนอยู่ต่างยืนอย่างเป็นระเบียบ แม้ว่า

คนเยอะแต่ไม่มีเสียงจ้อกแจ้กจอแจ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นกองทัพ

ทหารที่เคร่งครัดในระเบียบวินัย

“จางผิง ที่ข้าสั่งการไปจำได้หรือยัง”

เซียวเหยี่ยนถามสีหน้าน่าเกรงขาม

“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง”

เสียงของจางผิงทรงพลังหนักแน่น ได้ยินไปถึงหลิงอวี้จื้อที่ยืน

อยู่ไกลๆ

เซียวเหยี่ยนโบกมือ เป็นสัญญาณให้จางผิงถอยไปได้ จางผิงสั่ง

ทหารทันที พาคนสองสามร้อยคนเรียงแถวเป็นระเบียบเข้าไปใน

ตำบลเถาหยวน ส่วนคนที่เหลืออยู่นอกเมืองต่อไป

หลิงอวี้จื้อกับมั่วชิงถอยไปข้างๆ จะได้หลีกทางให้จางผิง เธอ

มองแผ่นหลังของเซียวเหยี่ยนด้วยแววตาชื่นชม ถึงแม้จะอยู่ไกล

มาก แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงบารมีของเขา ดึงดูดสายตาคนเหลือเกินเมื่อ

อยู่ต่อหน้าพลทหารนับพัน ทำให้คนมองเห็นเขาแม้เพียงเหลือบ

มอง

เดิมทีหลิงอวี้จื้ออยากเข้าไปหาเซียวเหยี่ยน ใครจะรู้ว่า

เซียวเหยี่ยนเดินก้าวยาวมาหา ไม่นานก็เดินมาข้างๆ หลิงอวี้จื้อ

“เหตุใดไม่นอนต่อสักหน่อย”

“นอนต่ออีกหน่อยจะเสียเวลาน่ะ”

“เมื่อคืนเจ้าไม่ได้นอนหรือ”

เซียวเหยี่ยนขมวดคิ้ว พลางถาม

“ท่านรู้ได้อย่างไร”

หลิงอวี้จื้อถามเสร็จก็รีบปิดปากตัวเอง

“ข้านอนไม่หลับนี่นา เหตุการณ์เกิดขึ้นตั้งมากมาย การนอนไม่

หลับจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงยาก อาเหยี่ยน ข้าเอาไข่มาให้ท่านสอง

ฟอง ป้าบ้านข้างๆ